Lekkere look

Knoflook is gezond. Dat zeggen ‘ze’ al jaren. Nu blijkt uit onderzoek dat het écht zo is. Niet alleen is het voedzaam en bevat het vitaminen en antistoffen enzo, maar het gaat zelfs de E.Colibacterie te lijf. Dat kun je van een appel dan weer niet zeggen. Het schijnt vooral te helpen bij voedselinfecties. Dus rommelt je buik eigenaardig, gooi er een teentje in en klaar is Kees.

Ik ben wel van de knoflook. Lekker bij slakjes, in pasta, risotto, soep, door puree, bij garnalen en ga zo maar door. Waar ik helemaal dol op ben is gepofte knoflook. Ontzettend simpel te bereiden en daarna perfect te verwerken in marinades, soepen, puree en andere gerechten. Gepofte knoflook is het scherpe randje kwijt. Het is zacht en zoet en lekker. En je maakt het heel eenvoudig.

Pak een bol knoflook (een hele bol, ja, een hele bol) en snijd de bovenkant eraf zodat de topjes van de teentjes af zijn. Smeer in met wat olijfolie en pak in zijn geheel in in aluminiumfolie. Zet de bol een minuut of dertig à veertig in de oven op 175 C°. Haal uit de oven en laat eventjes afkoelen. Knijp de teentjes uit en voilà: gepofte knoflook.

Scanfan

We deden gisteren boodschappen in de ‘grote’ Albert Hein. Geen wereldschokkend nieuws, maar ik wou het toch even delen. Meestal gaan we naar de Jumbo of de Plus (of zoals we die zelf noemen: de Min), maar vanwege regenbuien kozen we voor de luie optie: met de auto naar de AH.

Nou word ik altijd een beetje sacherijnig in de grote AH (overigens ook altijd in de Min) omdat er meestal van die lange rijen bij de kassa staan. En ja, ik ga vaak rond feestdagen en op zaterdag, als ik ga. Maar sindsdien de handscanner in combinatie met de zelfkassa is geïntroduceerd, is alles anders. Wat een heerlijk systeem! Niks geen lange rijen, trage mensen voor je in de rij of iemand bij wie het noodzakelijk is hulp te bellen. Gewoon lekker met je scanner huppakee de winkel door, interactief boodschappen doen.

Nadeel voor AH is dat de jatkans sterk vergroot wordt. Het is natuurlijk bestwel makkelijk om iets ‘vergeten’ te scannen. Of als je kwaad wilt: je halve boodschappenkar overslaan. Ik ben daar te eerlijk voor, ze zouden me er meteen uitpikken met mijn rode kop en schuldbewuste ogen. Maar gisteren gebeurde er dus wel iets bijzonders: we werden gecontroleerd. Bij de betaalpaal of-hoe-dat-ding-ook-heet ging de rode lamp branden. Een vriendelijke caissière controleerde vijf items en gaf ons haar zegen. Ze vertelde dat het best vaak voorkomt dat mensen iets vergeten te scannen. Het is helaas nog geen waterdicht systeem. Hopelijk verpesten de slechten het niet voor de goeden, want ik ben fan.

(On)gezonde stuut

Het eerste half jaar dat ik op kamers woonde at ik alleen maar witbrood. Gewoon, omdat het kon en omdat er niemand was die kon zeggen ‘nee, dat mag niet, dat is ongezond’. Na een half jaar kwam het mijn neus uit en nu eet ik alleen maar bruin, met veel pitjes. Groente en fruit at ik wel, maar zeker niet de aanbevolen twee stuks en 200 gram. Roken deed ik sowieso niet, sporten soms wel en soms niet (ik vond mijn werk in de horeca al voldoende beweging) enne over alcohol ga ik het niet hebben.

Op Nu.nl staat dat studenten gezonder leven dan we denken. Het heikele puntje alcohol wordt niet genoemd, wat mij doet vermoeden dat daar toch wel sprake is van geregeld excessief gebruik. Maar voor de rest zijn de studenten van nu best goed bezig. Groente en fruit eten, grotendeels niet roken en veel sporten. Waar hebben ze deze studenten gevonden? Op de Sportacademie? Want als ik hier in Tilburg om me heen kijk en terugkijk op mijn eigen studententijd kán ik het gewoonweg niet geloven.

Vele meisjes komen als slanke dennen aan op de UvT en de lokale hbo-opleidingen. Een half jaar later beginnen de eerste zwembandjes zich af te tekenen. De huid wordt wat doffer, de ogen wat vermoeider en de adem wat onfrisser. Niet dat ze er niet goed uitzien als jonge twintiger in het gedimde cafélicht en niet dat ze er vanwege hun jeugdigheid niet beter tegen kunnen, dat ongezond leven. Maar als je goed kijkt zie je de tekenen van kroketten, nachtelijke shoarmabezoekjes, eindeloze zuipfestijnen en cola en pizza bij het ontbijt. Ik zeg niet dat mijn onderzoek representatief is, maar toch: ik geloof er niets van.

Poetspraat

Zouden andere mensen ook hun vensterbank stofzuigen? Deze diepgaande vraag stelde ik mezelf gisteren tijdens een schoonmaakwoedeaanval. Ik ben niet echt ‘een poets’, zoals mijn schoonmoeder dat noemt. Ik maak absoluut niet schoon op vaste tijden, dan zou ik er bij voorbaat al totaal geen zin meer in hebben en ik zou eigenlijk iets vaker mogen stofzuigen. Dus niet onverwachts langskomen mensen.

Vroegah hadden huisvrouwen allemaal van die trucjes. Doe wat waspoeder in je stofzuiger en alles ruikt weer fris. Met schoonmaakazijn  krijg je die kalkvlekken eruit. En doe een oude panty om je dekbedovertrek en sokken, shirtjes of spijkerbroeken raken nooit meer verstrikt tot een natte kluwen kleren in de droger. Die laatste tip kreeg ik ooit op de markt van een lieftallige, oude dame. Ik knikte braaf van ja: voortaan sta ik paraat met mijn oude panty. Maar van binnen schreeuwde het nee. Nee, ik trek nog liever vloekend natte kledingstukken uit elkaar dan dat ik een Praktische Echte Huisvrouw ben.

Praktisch ben ik overigens wel, die Echte Huisvrouw dus niet. En daar ben ik erg blij mee. Want voor mijn gevoel sluit het ene het andere uit. Als ik een echte poets ben, kan ik niet tegelijkertijd een succesvolle zakenvrouw en tekstschrijver zijn. En daar leg ik toch liever het accent op. Gelukkig heb ik een vent aan de haak geslagen die niet vies is van een klusje rondom het huis. Zo is de tuin zijn pakkie-aan en heb ik hier nog nooit een raam gelapt of de koelkast schoongemaakt. En dus breng ik zo nu en dan een uurtje door als poetsvrouw. Zij het soms wat onconventioneel en minder praktisch, maar dan weten jullie het nu: dat is dus de bedoeling.

Zorgwereld

Het TweeSteden ziekenhuis in Tilburg was vier maanden lang, anderhalve dag in de week mijn opdrachtgever. Ik zat er ter vervanging van een oud-studiegenoot die met zwangerschapsverlof ging (haar bedrijf Zin tekst en redactie). Deze week sluit ik deze bijzondere opdracht af. In het TSz (zoals de medewerkers het ziekenhuis noemen) ben ik warm ontvangen en heb ik ontzettend veel geleerd. Gek dat ik nu afscheid ga nemen.

Een warm onthaal, dat was mijn eerste dag op de Plaza, zoals het kantoor waar onder meer de afdeling communicatie is gevestigd, heet. Het TSz heeft het motto: zorgzaam en professioneel. En dat motto wordt duidelijk gebezigd door de mensen op de Plaza. Ook al kwam ik maar voor een paar uur in de week en gedurende slechts een paar maanden, collega’s stelden geïnteresseerde vragen en vertelden me veel over het ziekenhuis. Collega’s ja, want zo voelde het.

Achter de deuren van een ziekenhuis gaat een enorme organisatie schuil. Specialist, adviseur, verpleegkundige, gastvrouw, communicatie medewerker: allemaal hebben ze een plekje in het grote bedrijf. Het is ontzettend boeiend om te zien hoe het werkt, hoe een ziekenhuis in deze tijd van marktwerking en macht van zorgverzekeraars opereert en hoe er letterlijk wordt gebouwd aan het ziekenhuis en figuurlijk aan samenwerkingen binnen en buiten de muren van het TSz.

Raar om al die opgedane kennis over het TSz, de zorg in het algemeen en over werken binnen een grote organisatie op de reservebank te zetten. Bovendien ken ik net de weg in het complexe gebouw. De komende maanden focus ik me op iets heel anders: ik ga onder meer aan de slag voor internetbureau Magneds met het maken van websites, actieteksten en banners. Met dank aan Bureau Vrijdag, wiens eigenaresse binnenkort met zwangerschapsverlof gaat. Ook duik ik verder in de wereld van de Voortijdige Schoolverlater, hoe krijgen we die jongere zover dat hij of zij een startkwalificatie haalt? Aan afwisseling geen gebrek en aan motivatie zeker ook niet. Al hoop ik in de toekomst nog vaker actief te mogen zijn in de zorg. Want ik ga het wel missen: het TSz, de collega’s en ‘de zorgwereld’. Ik houd jullie in de gaten!

Voorjaarserwtjes

Ik ben een alleseter, mits het goed bereid en vers is. Mosselen, oesters, kaasjes, chocola, pasta, rijst, aardappels, nootjes, sushi, haute cuisine, een goede salade etc.; schotel het me voor en ik geniet ervan. Enige ‘niet likes’ zijn koriander, komijn en bonen. Ik vermoed dat ik nooit ga houden van het muffe van komijn of het zeperige van koriander, maar aan de bonen begin ik toch langzaam te wennen, gek genoeg.

Ik heb namelijk kikkererwten ontdekt (en erwten groeien dus in bonen). En dan met name als humus in een door Mathijs gecreëerde salade. Een gerecht dat bovendien erg goed past bij deze heerlijke, zonnige lentedagen: lekker fris en vol van smaak. Het is een gemengde salade met humus, garnalen, vijgen en feta. Een aanrader, wat ons betreft. Dus ik zal jullie het recept niet onthouden. N.B. de hoeveelheden mag je zelf inschatten, op gevoel.

Je gaat als volgt te werk:
Snijd komkommer, radijs, wortel en tomaat in mooie stukken/plakken/schijfjes. Snijd bosui in ringetjes, verse kervel in ‘plukjes’, feta in blokjes en gedroogde vijgen door de helft. Blancheer wat diepvriesdoperwten door ze in een vergiet te doen en er kokend water overheen te gieten. Even laten uitlekken. Hussel alles door elkaar en voeg wat kappertjes toe. Snijd een paar pitabroodjes in de lengte door en in stukken, bak in een voorverwarmde oven tot krokante stukjes. Laat een potje kikkererwten uitlekken en maak er humus van met wat peper, zout en knoflook (wees voorzichtig met verse, gebruik evt. gepofte knof). Pel geroosterde pistachenootjes (en eet er zo nu en dan zelf eentje op) en houd apart.

Verhit wat olie in een pan en bak garnalen met een rood pepertje op hoog vuur, blus af met een halve citroen. Smeer een laag humus op een bord, leg er een mooie hoeveelheid gemengde salade op (de salade die je dus eerder aan het husselen was), leg de garnalen en de krokante broodstukjes er mooi op en garneer met de nootjes. Eet smakelijk!

Zonnebatterij

Ik verzuchtte vorige week nog dat ik Echt Niet Meer kon wachten op de lente. Grijzige luchten, druilerige dagen, vroege avonden en rillingen op mijn rug. Ik was er klaar mee. En alsof er ergens een god op een wolkje mijn gebeden aanhoorde, gebeurde het gisteren zomaar: de eerste zonnestralen, de eerste lentedag. Ik zou bijna in de Secret gaan geloven. Universum bedankt.

Ik voelde me als een beer die ontwaakt uit zijn winterslaap: hongerig en met knipperende ogen rekte ik me uit naar het licht (helaas was ik niet vermagerd). Het zonlicht warmde mijn botten, mijn huid, mijn energie en mijn goede zin. Ze zeggen dat je vitamine D aanmaakt als je in de zon zit, bij mij uit zich dat blijkbaar in een gelukzalig gevoel. De deur naar de zomer is op een kier gezet. De deur naar barbecuen, lange zomeravonden, Trappistenbiertjes bij het klooster en weekendjes naar zee. Ja mensen, ik word er melancholisch van.

Wat dat betreft ben ik niet de enige. Afgezien van mensen met ernstige zonneallergie, zie ik iedereen opbloeien. Hoe was je weekend? Heerlijk! Is steevast het antwoord, begeleid door een brede glimlach. En nog leuker: de rest van de week blijft het mooi weer, zo nu en dan licht verstoord door wat wolkenvelden, maar dat mag de pret niet drukken. Ik verklaar hierbij de lente officieel voor geopend. Het eerste kievietsei is gespot, dus waarom ook niet. Op naar een zonnige zomer en een opgeladen batterij voor ons allemaal.

Zorgen voor succes

Bas Verwijlen, de Nederlandse schermer die mijn werkgever DamenRomijn sponsort, heeft zich geplaatst voor de Olympische Spelen! En daarbij staat hij ook nog eens eerste op de wereldranglijst van degenschermers. Chapeau!

Bas is 28 jaar. Ik ben 31. Ik vind dat altijd een beetje confronterend. Dat iemand, een gewone jongen uit Oss, al zo succesvol kan zijn op een leeftijd die ik al even gepasseerd ben. Dan denk ik: dat had ik dus ook met mijn leven kunnen doen. Hij is niet de enige, de meeste succesvolle mensen waren er al vroeg bij. Lionel Messi is 24 jaar, Lady Gaga is bijna 26, William Shakespear was 26 jaar toen hij zijn meesterwerken schreef (denken ze) en Macauley Culkin (net als ik van het bouwjaar 1980) was tien jaar toen hij in Home Alone schitterde.

Toen ik tien jaar was, speelde ik voornamelijk met mijn barbiepoppen. Op mijn 24^e werkte ik fulltime in de horeca omdat ik dat nog veel te gezellig vond. Op mijn 26^e had ik het geschopt tot junior redacteur. En op mijn 28^e kon ik het junior doorstrepen. Als ik hele succesvolle mensen zie denk ik altijd ‘wat als ik wat meer mijn best had gedaan?’. Zou ik dan nu inderdaad een wereldberoemde turnster zijn (maar zie hoe het Verona van de Leur nu vergaat)? Zou ik dan al een boek op mijn naam hebben staan? Een zang- of acteercarrière waar je u tegen zegt? Tonnen op mijn bankrekening? Het antwoord is ‘nee’. Denk ik, aangezien een doorwrocht onderzoek onmogelijk is.

Ik heb altijd groot respect voor mensen die al jong hun ambities waarmaken. Alleen ligt er een gevaar op de loer. Want als je naar bovenstaand lijstje kijkt (Bas en Messi uitgezonderd), gaat succes vaak samen met verdriet, drugs en gekte. Dat relativeert weer. Door te genieten van mijn jeugd, studententijd en mijn carrière met zorg op te bouwen, loop ik niet het risico om zwaar ongelukkig te worden vanwege beroemdheid. Een hele zorg minder.

Zorg nog geen believer

Social media en zorg, het klinkt als een contradictio in terminis. Niet omdat zorg niet sociaal is, in tegendeel, maar wel omdat de meeste zorginstellingen redelijk conservatief zijn. Bovendien zijn deze medische organisaties gewend aan het wetenschappelijk staven van zaken en het beperken van impulsiviteit. Tja, en dan wordt het een lastig verhaal.

Reden genoeg voor mij om gehoor te geven aan de oproep van SMC013 deel te nemen aan de avond ‘zorg en social media’. Door mijn werk voor het TweeSteden ziekenhuis is het bovendien een actueel thema voor me. Hélène Wirken van twee Brabantse GGD’en  trapte de avond af met een uiteenzetting van de eerste voorzichtige stappen op Twitter en fora. Octave Regout volgde met een relaas over ContactDays, een site waar ernstig zieke mensen updates van hun ziekteverloop kunnen plaatsen binnen hun eigen familie- en vriendenkring. Daarnaast kunnen die vrienden en familie inschrijven op klusjes en ontmoetingen in de agenda van de zieke. Een mooi en nuttig initiatief.

Lowie van Gorp deed de zaal stilvallen met zijn verhaal over de ziekte en het overlijden van zijn dochter: KanjerGuusje. Via een blog hield hij de wereld op de hoogte van wat het gezin overkwam. Vele reacties, harten onder de riem en een boek later, is hij een believer van social media. Marc Marinus van het St. Elisabeth Ziekenhuis lichtte vervolgens kort toe wat hij doet aan social media. Heel herkenbaar. En tenslotte deed huisarts Bart Brandenburg uit de doeken hoe zijn twitterspreekuur in zijn werk gaat.

Een boeiende avond. Máár -ja, daar is de maar- inhoudelijk had ik er meer van verwacht. En ik denk vele deelnemers met mij, ondanks alle enthousiaste tweets. Dat persoonlijke verhalen gelezen worden, is bekend. Dat het GGD deelneemt aan jongerenfora is mooi, maar dat het zich ontpopt heeft tot Twitter zendkanaal, vind ik niet zo spannend. Ik ben vooral benieuwd hoe ze de volgende stap gaan zetten: Twitteren in taalgebruik dat jongeren aanspreekt en mét dialoog. Bovendien is mij nog niet duidelijk hoe je een conservatieve, zorginstelling beweegt om social media minded te worden. Hoe krijg je doktoren aan het Twitteren op de manier waarop jij het wilt? En hoe beweeg je sceptische leidinggevenden om hun angsten te overwinnen? Volgens mij zijn de zorginstellingen nog geen ‘believers’. Food for thought voor een volgende bijeenkomst. Dan ben ik er graag weer bij.

Betalen in kilo’s

Betalen voor je kilo’s aan verzekering. Het is misschien vloeken in de kerk, maar ik vind het zo gek nog niet. Mensen met overgewicht moeten een hogere premie neerleggen voor hun levensverzekering. De reden: het risico dat ze vroegtijdig overlijden is groter en dan moet de verzekeraar betalen. Een ander bericht op nu.nl sluit hier mooi op aan: de helft van de Nederlanders is te dik. Kassa voor de verzekeraars!

Dik zijn is al lang niet meer gezellig. Hart- en vaatziekten, diabetes en gewrichtsproblemen komen significant meer voor bij mensen met overgewicht. Los daarvan kun je je afvragen wat de kwaliteit van leven is als je je dagen slijt met ongezond eten op de bank. Maar dat kan een vooroordeel van mij zijn. Ik moest laatst een psycholoog interviewen en die vertelde dat mensen met obesitas vaak niet weten wat ze nu echt eten. Ze denken écht dat ze dik worden van de lucht. Toch zijn de kilo’s meestal het resultaat van te grote porties, drankjes en het onderschatten van het aantal calorieën in snacks. ‘Dan bleek een vrouw een hele chocoladereep weg te eten, terwijl ze niet doorhad dat die per stukje 300 calorieën bevatte’. Ai.

Ik snap het wel. Alleen is het jammer dat de aanpak een negatief signaal geeft. In plaats van het belonen van gezond levende mensen (misschien de standaard premie omhoog en de dunnerts een korting geven?) worden te dikke mensen berispt. Ik vraag me af of dat effect heeft. Zouden deze mensen nu overwegen om af te vallen zodat ze minder kunnen gaan betalen? Het zou bij mij eerder tegendraads werken. Zo van ‘wie ben jij om dat voor mij te bepalen’. Een motiverend en afslankend effect zal het dus hoogstwaarschijnlijk niet hebben en dat is jammer. Maar ach, de verzekeringsmaatschappijen mogen weer blij zijn: hun risico is gedekt.