Dat belooft wat

Verkondigde ik vrijdagmiddag enigszins gaar gewerkt nog tegen onze kersverse stagiair dat ik te oud werd voor nachtbrakende activiteiten, diezelfde avond strompelde ik om half vijf ’s nachts mijn appartement binnen. En schrok ik me trouwens kapot van de buurman die op ongeveer hetzelfde tijdstip thuis kwam. Vrijdag was de préwintersportvakantieborrel die startte om half negen (nouja, ik dacht acht uur, dus voor ons begon ie om 20.10 uur) en dus eindigde om vier uur. Toen werd ik Polly uitgeveegd. Dit belooft wat aangezien de borrel en de laatst nogal uit de hand gelopen Nieuwjaarslunch gevierd werden met mensen met wie we op skivakantie gaan. Ik voorspel dat het een vermoeiende maar oergezellige vakantie wordt!

Ik wist niet dat ik het nog in me had om het zo lang vol te houden. Maar het was gewoon zó gezellig. Het bier kwam in hoog tempo op tafel, de bitterballen vulden onze magen en voorzitster N. van de feestcommissie probeerde ondertussen iedereen een beetje in toom te houden zodat ze nog vast kon stellen wie er nou wel of niet een reisverzekering wilde, wat voor ski’s we wilden huren en hoe laat de karavaan auto’s zou vertrekken. Een wonder dat alles besproken is. De gemaakte notulen schetsen een duidelijk beeld van een steeds flauwer wordend gespreksniveau. Toen om twee uur de lichten aan gingen bij Burgemeester Jansen togen de overgebleven vakantiegangers naar Polly om de avond af te sluiten met een dansje en een klein biertje. Mede-organisatrice M. klaagde aldaar over haar relatief hoge leeftijd. Zij is de oudste van de dames. Maar vonden we zelf, we konden voor jonger doorgaan. Dat moest meteen getest. En wat bleek: samen werden we door een knul die wij op 12 jaar schatten, toch mooi 24 geschat. Een klein hoogtepunt van de avond.

Dat ik toch echt geen 24 jaar meer ben, merkte ik de volgende dag. De vele biertjes en het gebrek aan slaap, speelden me parten. Dat wordt nog wat op die skivakantie. En wat helemaal apart was, waren de twee enorme plakkaten van blaren op mijn kuiten die ik pas zondag ontdekte. Blijkbaar hadden mijn enkellaarsjes tijdens het dansen tegen mijn benen geschuurd. Conclusie: feesten kan ik nog wel. Alleen het devies ‘’s avonds een vrouw, ’s ochtends een vrouw’ wordt steeds lastiger hoog te houden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.