Yes we can

Je hebt soms van die periodes in je leven dat alles vrolijk verder kabbelt. Weinig dingen om je zorgen over te maken, de dagelijkse gang van zaken met hier en daar een leuke afspraak of geluksuitschieter. Ik verkeer momenteel zelf in zo’n periode. Mijn leven is koek en ei. Op mijn werk is ‘de nieuwe’ begonnen, wat betekent dat ik na vijf maanden weer een normale hoeveelheid werkdruk ervaar. En daarnaast geniet ik van allerlei leuke borrels en feestjes (zie vorige blogs).

In mijn omgeving is het helaas anders. Ik hoor (via via) de meest deprimerende, verdrietige en moeilijke verhalen. De januarimaand veroorzaakt de nodige depressiviteit. Een oude bekende heeft zelfmoord gepleegd (ik kende hem zelf nauwelijks overigens), iemand vertelde over een jeugd die zo slecht was dat je het verhaal zou kunnen verfilmen, mensen met terminale kanker… Natuurlijk staat in ieder huisje zijn kruisje, clichés zijn nou eenmaal niet voor niks clichés, maar de laatste dagen blijven die nare verhalen in mijn achterhoofd zitten. Niet op een negatieve manier trouwens, meer met een ‘wat mag ik blij zijn’-gevoel. Want ik mag mezelf wel even knijpen dat het gewoon lekker goed gaat. Dat ik een fijne jeugd heb gehad, een lieve vriend heb, leuk werk, gezellige vrienden en een leuk leven.

Met al deze gedachten ronddolend in mijn hoofd, keek ik dinsdagavond naar de inauguratie van Obama. Als een moderne Martin Luther King predikte hij met gedragen stem en gepaste intonatie de tijd van verandering. Change has come. En zoals altijd bij zaken die veranderen, drijven angst, hoop, goede en slechte dingen naar de oppervlakte. Het is dat ik geen zwarte Amerikaanse ben, want dan had ik me zeker aan de voeten van deze nieuwe Messias geworpen. Als nuchtere (nouja…) Hollandse ben ik in ieder geval zwaar onder de indruk van zijn inspirerende woorden. Yes we can! Hopelijk inspireren ze ook anderen om in moeilijke tijden de moed erin te houden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.