Watertanden

Het is weer zover. De lente is begonnen, de zomer is in aantocht en: ik ben op dieet. ‘Hoezo?’, klinkt het dan meteen. Omdat ik er van de winter toch weer een kilo of drie bijgesnoept hebt. En die kan ik prima verbergen onder een dikke trui, maar hempjes, jurkjes en bikini zijn minder coulant wat betreft het verbergen van vetjes. En dus eet ik weer volop yoghurt, fruit en groente.

De slagingskans van deze actie valt of staat met de zogenaamde knop. Is die om of niet? Zoniet dan is het moeilijk om weerstand te bieden tegen lekkernijen, traktaties of een extra boterham of wijntje. Lukt het wel? Dan klinkt er een resoluut ‘nee’ uit mijn mond en ga ik vastberaden aan de slag in de sportschool. Gelukkig is het tweede aan de hand. Ik had in januari al even het goede voornemen om wat gezonder te gaan leven, maar toen mislukte het jammerlijk. Nu gaat het prima en kan ik trots vermelden dat de eerste anderhalve kilo al verdwenen zijn.

Het grote nadeel van het hele verhaal is dat ik momenteel niet zo gezellig ben. Het is een flauw cliché om te zeggen dat dikke mensen gezellig zijn. Of dat je alcohol moet drinken om het leuk te hebben. Maar feit is dat lijnen ongezellig maakt. Je kunt niet meedoen aan een verjaardagstraktatie, drinkt op het terras groene thee in plaats van rosé, moet het bakje met chocolate chip cookies in de keuken negeren en kiest selectief gerechten van de kaart in restaurants. En in plaats van gezellig mee te eten en niet te zeuren, heb ik de behoefte om over eten te praten. Ik weet nu al wat ik morgenavond eet (broccoli, pangafilet en gekookte aardappeltjes). Maar ik begrijp dat deze informatie niet voor iedereen even interessant is.

Maarja, nog even volhouden en dan ben ik weer opperleuk. Ik eet (met mate, anders kan ik weer opnieuw beginnen) dan weer wat de pot schaft, drink een glaasje mee én zit ook nog eens strak in mijn vel. Een prachtig vooruitzicht waar ik nu al watertandend naar uitkijk.