Dubbel bestraft

‘Geweld tegen politie niet dubbel bestraft. “We zijn teleurgesteld over de uitspraak. Het tast het gezag van politiepersoneel op straat aan. Lieden die uit zijn op ellende zullen hierdoor niet terugdeinzen”, aldus woordvoerder Jelle Egas van de Raad van Hoofdcommissarissen.’ Bovenstaande sierde gisteren de voorpagina van Metro. Ik nam het voor kennisgeving aan en bladerde verder, maar het bleef in mijn hoofd hangen. Want eigenlijk is het een kromme redenering.

‘Lieden die uit zijn op ellende zullen hierdoor niet terugdeinzen.’ Eigenlijk zegt meneer Egas hiermee dat ons hele strafsysteem niet deugd. Want of je nou een politieagent bent of burger, wanneer iemand uit is op ellende, is hij of zij uit op ellende. En dat is niet goed. Dan zou het fijn zijn wanneer deze persoon terugdeinst door een eventuele gevangenisstraf. Waarom moeten er andere regels gelden wanneer het om politieagenten gaat? Ik keur geweld tegen politie-, ambulancemedewerkers of brandweerlieden absoluut af. Maar als hogere straffen mensen ervan weerhouden geweld te gebruiken, waarom verhogen we die straffen dan niet in het algemeen?

Wel werd er gemiddeld zeventig procent zwaarder gestraft, schrijft Metro. Maar dat is niet genoeg, de politie wil dubbele bestraffing. Ik vind het meten met twee maten. Het risico dat je iets overkomt, is nou eenmaal groter als je agent bent, dan als je (ik noem maar iets) de functie van medewerker binnendienst vervult. Maakt dat de daad erger? In mijn ogen niet.

Stiekeme strijd

Vrouwen zijn altijd bezig met kijken en vergelijken. Ben ik dunner, dikker, dommer, slimmer, leuker of saaier? Heeft zij meer putjes in haar bovenbenen en hoe dik zijn haar dijen? Mannen kunnen er trouwens ook wat van, maar die maken het gewoon officieel. Ze doen een wedstrijdje poolen, armpje drukken, bier drinken, voetballen of ‘wie het hardst kan schreeuwen’.

Wij vrouwen zijn stiekemer. Vanuit onze ooghoeken bekijken we elkaars lichaam in de kleedkamer van de sportschool, in de kroeg bespreken we met onze vriendinnen het iets te korte rokje van een dame verderop en zo nu en dan, of regelmatig afhangende van de persoon, roddelen we over iedereen waar wat te roddelen over valt. Wedstrijdjes worden achter de schermen gespeeld. Soms weet je niet eens dat je meedoet. Dat is vervelend, want als je het weet, kun je beter je best doen (of je staat erboven, dat kan ook). Als je het niet weet, hoor je het pas achteraf. Opeens blijkt dan dat iedereen tot de conclusie is gekomen dat jij de domste, knapste of sletterigste van het stel bent. En dan moet je praten als Albert Verlinde om het beeld om te buigen.

Hoe anders is het nu met de webstrijd van Viva.nl. De dertig overgebleven gegadigden staan open en bloot gelinkt op de site van het vrouwenblad. De strijd is allesbehalve stiekem. En ik houd de concurrentie nauwlettend in de gaten. Zo ontdekte ik vandaag dat één deelneemster wegens belangenverstrengeling is afgevallen omdat ze recent een artikel voor Viva heeft geschreven. Gelukkig voor haar mag ze een maandje gastbloggen. Gelukkig voor mij is er een schrijftalent en tegenstander afgevallen. Vrijdag weten we wie de laatste vijf vormen en de eer hebben een maandlang op viva.nl te bloggen. Ik vind het nu wel heel spannend worden. Daar is niets stiekems aan.

Kleine meisjes worden groot

Met oesters en Prosecco vierde ik een dagje te vroeg het begin van mijn dertigste levensjaar. Een bijzonder goede manier om bij je verjaardag stil te staan, vond ikzelf. En nee, ik heb geen problemen met het idee dat je je verjaardag niet eerder mag vieren ‘want anders’. Ja wat anders?

Gasten, sfeer en het zonnige weer werkten goed mee: het was een topdag. Wat is het toch leuk om te zien dat er allemaal mensen speciaal voor jou ergens op komen dagen. Ik ben goed verwend met cadeaus (wat zegt het trouwens over een jarige als zij drie dezelfde Amuseboekjes krijgt?). Dat ik ’s avonds de cakejes die ik ging trakteren op mijn werk nog moest bakken, was alleen wat minder goed gekozen. Ik kan het niemand aanraden om met iets te veel bubbels op te jongleren met bloem, eiwitten en gestampte amandelen. Daar wordt het niet gezellig van. Maar natuurlijk vond ik het not done om iets te kopen. Eigen schuld, dikke bult. De cakejes zijn wonderwel niet mislukt. Ze waren prima te eten.

Maar vandaag is het dus officieel: ik ben 29 jaar. Toen de klok vannacht twaalf uur sloeg lag ik compleet in coma. Om 01.15 uur werd ik wakker omdat ik naar de wc moest. Ik wees Mathijs meteen maar even op mijn status van jarige Job. Want als jarige Job heb je het recht om zo ongeveer alles te bepalen wat er gebeurt. Wat we gaan eten, hoe de dag verloopt en wie er opruimt. Helaas moest ik vandaag gewoon werken en stond ik dus ietwat wankel om zeven uur naast mijn bedje. De Prosecco bubbelde nog wat voort, iets wat de treinreis niet veraangenaamde, maar na een paar uur (en een lunch), voelde ik me gelukkig beter.

Vanavond krijg ik Mathijs’ cadeau. Hij treitert me al anderhalve week met toespelingen en zogenaamde ideetjes. En aangezien ik nogal nieuwsgierig ben aangelegd, sta ik nu ongeveer op knappen. Nog even volhouden en dan is de cirkel rond. Of nee toch niet, mijn ouders zijn nog op vakantie. Dat betekent dat de feestvreugde na hun terugkomst nog een klein vervolg krijgt. Hoe oud was ik ook alweer geworden? Ach, van binnen blijf ik een nieuwsgierig, klein meisje. Ken je dat liedje van Kinderen voor Kinderen nog? “Nog vier, nog drie, nog twee, nog één, jajajajajaja, hiep, hiep, hoera, er is er eentje jarig!…”

Zwartrijden

Ik heb net zwart gereden in de trein. En ik had het niet eens door. Ik zet mijn tas en outfit voor de volgende werkdag altijd de avond ervoor klaar in de woonkamer. Dit omdat vriendlief langer blijft liggen en dan niet gestoord wordt door gerommel van mijn kant (wat meestal lukt). Voor vandaag stond de sporttas klaar, alleen zo bleek, zat mijn portemonnee nog in mijn grijze tas die ik gisteren mee had. En nu heb ik dus zwart gereden.

Ik heb een jaartrajectabonnement en ben dus in het bezit van een vervoersbewijs. Echt zwart rijden was het dus niet, vind ik. Ik kon het bewijs alleen niet tonen. Gelukkig ben ik niet gecontroleerd (ik kwam er ook pas op de plaats van bestemming achter), maar nu volgt het grote dilemma. Want wat te doen voor de terugreis? Me braaf melden bij de conducteur in de hoop dat hij me mee laat gaan? Schichtig, gespannen en neurotisch de treinreis ondergaan in de hoop dat ik niet word gecontroleerd? Of geld lenen en een enkele reis zonder korting kopen?

Nu heb ik wel eens eerder per ongeluk zwart gereden. Toen heb ik op de terugreis mijn grote blauwe kijkers en blonde haren ingezet. Dat werkte, zelfs bij de vrouwelijke conductrice. Maar inmiddels zijn we acht jaar verder, is de samenleving verhard en ben je verplicht te allen tijde legitimatie tevoorschijn te kunnen tonen. Een sacherijnige conducteur kan dus dubbele problemen betekenen.

Daarbij komt dat ik een hekel heb aan van die nutteloze discussies. Dat de conducteur oreert over regels blabla, niet voor niks, gelden ook voor u, blabla, kan niet zomaar een uitzondering maken, doe ook maar mijn werk. Dan voel je vanbinnen de rebellie tegen de bureaucratie opborrelen. Nee, ik kies eieren voor mijn geld en heb mijn hand bij de baas opgehouden. Die wilde gelukkig wel even voorschieten. En dus kan ik straks met een gerust hart weer terug naar huis.

Gewoon mezelluf

Het nieuws slaat in als een bom: Yolanthe en Jan zijn uit elkaar. En nog zoiets: Patricia Paay en Adam Curry zetten een streep onder hun relatie nadat Adam is vreemdgegaan en verliefd geworden op Micky Hoogendijk. Hoe moet de wereld nu nog verder? Ik vind het maar een raar fenomeen, het meeleven met (verlekkeren aan alle roddels over) beroemdheden. En nu denken ‘ze’ ook nog dat de kus van Yo met Wesley S. een stunt was om het nieuwe seizoen Voetbalvrouwen te promoten. Het moet niet gekker worden.

Raar fenomeen of niet, ik maak me ook schuldig aan de vervolging, idealisering, adorering en het te kakken zetten van celebrities. Daar zijn ze tenslotte beroemd voor. Het is interessant om mee te kijken in zo’n leven vol geld en luxe, hoge hakken en nauwsluitende jurkjes. Het is heerlijk om me te verbazen over de platter-dan-platte buiken zes weken na de zwangerschap, netjes aangeklede baby’tjes en het openbare dronkenschap van Amy Winehouse.

En ik ben ook de eerste die toegeeft dat ik stiekem best een beetje jaloers ben op al die luxe, reisjes, kleding en cribs. Maar die aandacht? Ik zou er helemaal tureluurs van worden. Ik ben namelijk niet werelds meest nette opgevoede dame. Sommige vrouwen zijn altijd tot in de puntjes verzorgd, niet te betrappen op een boertje (laat staan op een stiekeme stinkscheet), altijd goedgemutst en nooit in een ‘ik ben moe en emotioneel dus laat me met rust anders krijg je de volle lading’-bui. Dit soort dames zijn uitermate geschikt voor het vak der beroemdheid. Nee, laat mij maar tikken en me verschuilen achter mijn computerscherm. Dan kan ik tenminste lekker gewoon mezelluf blijven.

Tante Melinde

Ik word tante! Ik weet het al een tijdje (ongeveer een week of acht), maar moest natuurlijk mijn mond dichthouden vanwege miskraamgevaar. Maar gelukkig is alles goed en mag ik het nu uitschreeuwen: ik word tante! Superspannend en heel gaaf.

Vanmiddag heb ik een High Tea gedaan met drie zwangere vrouwen: zus E (13 weken), vriendin L (16 weken) en vriendin M (20 weken). Kwaaltjes, moeheid, kinderopvang, hydrofiele luiers en kinderwagens passeerden in rap tempo de revue. Cadeaus werden uitgewisseld, buiken bewonderd en reacties van (schoon)ouders besproken. Ook vertelde zus E. over Moeders voor Moeders, een actie waar zij trouw aan meedoet. Want zoals ze zelf zegt: “bij mij ging het heel gemakkelijk en daar ben ik erg blij mee, als ik anderen een beetje kan helpen, dan doe ik dat graag”.  Ik luisterde vanaf de zijlijn mee, want meepraten kan ik niet. Maar meeleven zeker wel. Er ging een wereld voor me open. Die wereld opent zich overigens ook voor de net-zwangere vrouw. Want van veel zaken ben je niet op de hoogte tot de eerste zangerschap. Waar dient zo’n hydrofiele luier eigenlijk voor? En wat is Pyrineum-olie? Sommige dingen wil je overigens helemaal niet weten.

Wat me nog wel het meest duidelijk werd, is dat het leven nooit meer hetzelfde zal zijn. Voor mijn zus niet, wiens lichaam met de dag verandert en waarin zich een klein mensje vormt. Voor mijn ouders niet, die opeens opa en oma worden. En voor zus L. en mij niet, nu we van dichtbij meemaken hoe zus E. haar zwangerschap beleeft. En als ik denk aan hoe het straks zal zijn, als ik dat kleine hummeltje in mijn armen houd (noteert: zakdoekjes mee). Familiefeestjes en etentjes zullen nooit meer hetzelfde zijn.

Maar ook ikzelf verander. Want was ik eerst gewoon geïnteresseerd in zwangerschappen van collega’s en vriendinnen, nu is het een ander verhaal. Ik vond het eng wanneer mijn zus voor de’ twaalf weken’-grens belde, was als de dood dat ze slecht nieuws had. En nu moeten we nog die hele zwangerschap doorstaan en daarna de bevalling. En als de kleine er is, komen de verkoudheid en buikkrampjes. Gelukkig krijgen we ook: knuffelen met de baby, de eerste lach, het eerste tandje, spelen, giechelen en nog meer knuffelen. Alles wordt anders. Dat is eng, maar vooral ontzettend leuk.

Kijk voor meer informatie over Moeders voor Moeders op www.moedersvoormoeders.nl.

Wegdromen bij boomtoppen

Op vakantie kun je eindeloos voor je uitstaren en urenlang een boek lezen zonder dat iemand dat vreemd vindt. Ook in de trein is het volkomen normaal om wezenloos naar buiten te kijken, wat weg te dommelen of je volop te verdiepen in boek, tijdschrift of krant (wat jammer van De Pers!). Ik ben er dol op.

Helaas word ik in de trein nog wel eens gestoord door medereizigers die zich niet aan de spitscode houden: zo min mogelijk geluid maken. Afgelopen week had ik een prachtig, rustig plekje bemachtigd toen er opeens een groep geestelijk gehandicapten de coupé overspoelde. De man naast me was dacht ik doof, maar kon wel klanken uitstoten (ik dacht iets te verstaan van ‘ik rijd vooruit’), zijn medepassagier tegenover me beantwoordde de geluiden met een argwanend en langdurig gepeuter in zijn neus. So far voor het wegdromen.

Maar het gekke van urenlang lezen, staren en filosoferen is dat je het thuis eigenlijk nooit doet. Terwijl je daar toch het minst gestoord wordt. Ik neem het me vaak voor, met name als ik op vakantie ben geweest. Dan heb ik even geproefd van het heerlijke lummelen en wil ik meer.  Maar thuis is er altijd wel iets te doen; boodschappen, de was, sporten, afspraken, stofzuigen.

Vandaag heb ik het anders aangepakt. ’s Ochtends vroeg toog ik samen met Mathijs, die om tien uur moest werken, richting stad. Ik ging naar de markt, kocht cadeautjes en bezocht een relatief rustige H&M. Om half één was ik weer thuis en kon ik alle taken buitenshuis afvinken. En dus was het tijd voor mijn boek (De verdwijning van Thomas Lumas, ik weet nog niet wat ik ervan moet denken, maar ben bang dat het ondanks mijn status van boekenwurm toch te hoog gegrepen is). Ik haalde extra kussens uit de woonkamer en installeerde mezelf met pot thee en twee slapende katten onder de dekens in de slaapkamer. Als ik mijn ogen opsloeg van de bladzijdes keek ik recht tegen de toppen van de bomen op het plein aan. Met een beetje fantasie dacht ik er bos en kwetterende vogels bij. Ik droomde weg bij beelden van vakanties, keek naar de katten die zich loom uitrekten en weer oprolden. En het leven was goed. Dat moet ik vaker doen.

Superplan C

Lichaamsgeur. Het schijnt dat vrouwen wanneer ze ongesteld zijn mannelijke zweetgeur aantrekkelijker vinden (of dat was op het moment van ovuleren, ik weet het niet zeker). Een gegeven dat mijn gezicht doet vertrekken in een walgende grimas. Het idee! Nou weet ik wel dat we eigenlijk gewoon (kudde)dieren zijn die worden geleid door hormonen en impulsen, maar toch. Zweetlucht aantrekkelijk?

Afgelopen vrijdag liep ik met Mathijs door de supermarkt. Het was een andere super dan gewoon omdat we veel boodschappen moesten doen en de Plus bij ons op het plein altijd garant staat voor teleurstellingen (je komt met het idee om een bepaald gerecht te koken en staat uiteindelijk wéér met compleet iets anders bij de kassa). Wij noemen deze winkel niet geheel ontoevallig de Min. Maar ik dwaal af, we hadden het over zweetgeur. Wij liepen door de winkel gewapend met kar en boodschappenlijst. Tot we opeens werden opgeschrikt door een weerzinwekkende geur. Muffig, oud, bedompt, zweterig, zuur. De walm dreef voorbij en vond zijn oorsprong in de oksel van de oude man voor me in de rij van de emballage.

Nou kan dat gebeuren. Het is vervelend, maar het kan. Ik probeerde heel vriendelijk mijn gegrinnik te verbergen toen Mathijs stille stikbewegingen maakte en vroeg of hij alsjeblieft op zoek mocht naar een item van ons lijstje aan de andere kant van de winkel. Maar wat bleek? De oude man was bepaald niet de enige stinkerd. Zeker drie op de vier bezoekers vertoonde dit opmerkelijke geurbeeld. We besnuffelden onszelf. Nee, wij waren het niet. Verder was het niet belachelijk warm en stond er buiten ook geen vrijmarkt met hindernisbaan. En helaas was het geen drukte van belang bij de afdeling doucheproducten en deodorant.

Wat nu? Hebben we eindelijk een goed alternatief voor de Min, blijkt het een broedplaats voor zweetlucht te zijn. We geven het nog één kans, daarna moeten we op zoek naar een Supermarktplan C.

Schrikken geblazen

Op nu.nl staat te lezen dat ‘een kwart van de dementie veroorzaakt wordt door alcohol’. Dit blijkt uit onderzoek gedaan in Groot-Brittannië. Vooral vrouwen zijn vatbaar voor deze vorm van dementie omdat hun metabolisme anders werkt. Psychiaters vrezen nu dat de huidige bingedrinkgeneratie op haar veertigste al last kan krijgen van ‘serieuze geheugenproblemen’. Ieks!

Ik wil mezelf niet vergelijken met een dronken, Engelse, borrels kappende sloerie en ik begrijp ook best dat alcohol sowieso niet zo goed is voor het lichaam, afgezien van dat ene glaasje rood per dag, maar afgelopen vrijdag maakte ik het zelf ook nogal bont. We hadden een reünie van de skivakantie en de wijn vloeide rijkelijk. De volgende dag betaalde ik de, hoge, prijs. Elke beweging was misselijkmakend. Maar wat nu? Val ik vanwege deze uitspatting in de risicogroep? Of valt het allemaal wel mee? En hoe zit het met mijn jarenlange werk in de horeca (en dan met name de naborrels)? Die tijd moet ook de nodige sporen hebben achtergelaten.

Terwijl ik zaterdag zwelgend van zelfmedelijden probeerde zo stil mogelijk te blijven liggen in de enige niet-misselijkmakende houding, sprak ik mezelf streng toe: ‘alcohol is eigenlijk een soort gif en jij hebt jezelf zo’n beetje vergiftigd’. Ja, zo gezellig klinkt een wijntje drinken dan opeens niet meer. ‘Word volwassen en drink met mate’, bitste ik. Ik hoop dat ik ga gehoorzamen. Bovendien zet zo’n bericht op nu.nl me aan het denken. En dat is meteen goed nieuws, want het betekent dat er nog grijze cellen intact zijn!

Jippiejee!

Op mijn BHV-blog had ik een reactie van een onbekende vrouw. Hoe kwam ze op deze site terecht? Het duurde even tot het tot me doordrong. Want wat bleek: ik zit bij de dertig geselecteerden van Viva.nl! Al eerder meldde ik dat ik deze blog heb opgegeven in de strijd om vaste Vivablogger te worden. Viva kreeg 300 reacties, die nu zijn teruggebracht tot een longlist van dertig. En ik zit erbij! Yeehaa! Jippiejippiejee! Ik ben als een kind zo blij want het is best een compliment om erbij te horen.

Maar tegelijkertijd wordt het nu pas écht spannend. Redacteuren van een uitgeverij gaan hun licht op de zaak schijnen en de dertig bloggers terugbrengen tot vijf. Die vijf mogen een maandlang bloggen op viva.nl. Vervolgens kiezen de lezeressen wie de vaste blogger wordt. Ik ben er dus nog lang niet. Mevrouw Stemband zou zingen dat het slechts ‘de eerste ronde’ is. Aan de andere kant is een goed begin het halve werk, maar moet ik ook niet te hard van stapel lopen. Pfft, het wordt duimen…