Zomaar een Koninginnedag

Je springt ’s ochtends vroeg enthousiast uit je bed en trekt de gordijnen open: het is mooi weer! Vol goede zin stap je onder de douche, met in je hoofd de gedachte dat het een prachtige dag wordt. Even ontbijten, oranje t-shirt aan en hup naar de trein (want parkeren wordt vast lastig vanwege de drukte).  Al om elf uur heb je een prachtig plekje langs de route in Apeldoorn bemachtigd. Ruim op tijd, want dan sta je mooi vooraan. De sfeer zit er goed in, mensen zingen liedjes, wapperen met vlaggen, genieten van de zon en keuvelen wat met elkaar.

De minuten verstrijken. Het blijkt dat de koninklijke bus wat last heeft van oponthoud. De prinsen hebben iets te veel tijd verdaan met spelletjes. Het mag de pret niet drukken. De spanning wordt groter, want het is bijna zover: je gaat de Koningin zien. In de verte klinkt gejuich, je ziet mensen zwaaien. En daar is de bus! Springend en maaiend met het vlaggetje in je handen lach je de familie toe. Ondanks dat je niet zoveel geeft om de monarchie, is dit toch wel erg leuk. De bus rijdt voorbij en achter je hoor je een kabaal dat lijkt op een gas gevende auto. Je draait je lachende gezicht om naar de inmiddels gillende en krijsende mensen achter je. Op datzelfde moment schept de auto je. De klap is gigantisch en je voelt dat je door de lucht vliegt. Dan beland je met nog een klap op de grond en wordt alles zwart.

Het is niet te bevatten…