Zwartrijden

Ik heb net zwart gereden in de trein. En ik had het niet eens door. Ik zet mijn tas en outfit voor de volgende werkdag altijd de avond ervoor klaar in de woonkamer. Dit omdat vriendlief langer blijft liggen en dan niet gestoord wordt door gerommel van mijn kant (wat meestal lukt). Voor vandaag stond de sporttas klaar, alleen zo bleek, zat mijn portemonnee nog in mijn grijze tas die ik gisteren mee had. En nu heb ik dus zwart gereden.

Ik heb een jaartrajectabonnement en ben dus in het bezit van een vervoersbewijs. Echt zwart rijden was het dus niet, vind ik. Ik kon het bewijs alleen niet tonen. Gelukkig ben ik niet gecontroleerd (ik kwam er ook pas op de plaats van bestemming achter), maar nu volgt het grote dilemma. Want wat te doen voor de terugreis? Me braaf melden bij de conducteur in de hoop dat hij me mee laat gaan? Schichtig, gespannen en neurotisch de treinreis ondergaan in de hoop dat ik niet word gecontroleerd? Of geld lenen en een enkele reis zonder korting kopen?

Nu heb ik wel eens eerder per ongeluk zwart gereden. Toen heb ik op de terugreis mijn grote blauwe kijkers en blonde haren ingezet. Dat werkte, zelfs bij de vrouwelijke conductrice. Maar inmiddels zijn we acht jaar verder, is de samenleving verhard en ben je verplicht te allen tijde legitimatie tevoorschijn te kunnen tonen. Een sacherijnige conducteur kan dus dubbele problemen betekenen.

Daarbij komt dat ik een hekel heb aan van die nutteloze discussies. Dat de conducteur oreert over regels blabla, niet voor niks, gelden ook voor u, blabla, kan niet zomaar een uitzondering maken, doe ook maar mijn werk. Dan voel je vanbinnen de rebellie tegen de bureaucratie opborrelen. Nee, ik kies eieren voor mijn geld en heb mijn hand bij de baas opgehouden. Die wilde gelukkig wel even voorschieten. En dus kan ik straks met een gerust hart weer terug naar huis.