BHV-avontuur

Ik ben officieel bhv-er. Gisteren heb ik de cursus gevolgd en met succes afgerond. Ik kan nu brandjes blussen, in noodsituaties de boel vakkundig evacueren, reanimeren en beoordelen welke wond of kwetsuur welke behandeling vereist (verbandje of professionele hulp?). Het was een informatieve én leuke dag. Mijn hoofd zat gistermiddag nokvol informatie, maar het is allemaal goed blijven hangen tot nu toe. Ik beloof plechtig om zo nu en dan in mijn boekje te kijken om alles even op te frissen. Want mijn collega’s wenden zich vanaf nu logischerwijs in noodsituaties naar mij. En dan is het wel leuk als je je kunt herinneren wat je ook alweer moet doen.

Ik was best een beetje zenuwachtig van tevoren. De cursus was in Tilburg en ik ging er in mijn eentje naar toe. Hoe groot zou de groep zijn? En kende de rest elkaar al? Het voelde een beetje als zomerkamp. Ik had me nergens zorgen over hoeven maken want ons groepje telde maarliefst drie cursisten van wie ik duidelijk het minst op mijn mondje gevallen was. Gelukkig sleepte cursusleider Wim iedereen mee in zijn verhaal en zorgde hij ervoor dat we allemaal regelmatig aan het woord kwamen.

Wim is er zelf eentje ‘uit het veld’. Iemand die trots is op het levensreddende werk dat hij doet en honderduit vertelt over de gevaren waar hij zich regelmatig aan blootstelt. We werden zo nu en dan getrakteerd op zijn ‘oorlogsverhalen’. Levensreddend handelen is natuurlijk ontzettend belangrijk, maar hij stond wel heel erg voor de goede zaak. Al zou ik hem graag in de buurt hebben tijdens calamiteiten. Hij kwam professioneel, attent en troostend over.

Datzelfde kan ik overigens niet zeggen over mijn medecursisten. Sorry, maar als je bij de vijfde opfriscursus en na twee keer voordoen een handeling nog steeds verkeerd doet, ben je wat mij betreft niet de juiste persoon om bhv-er te zijn. En als je je mond niet open durft te trekken, hoe kun je dan anderen om hulp vragen of mensen daadkrachtig richting nooduitgang dirigeren? Ach, oordelen is gemakkelijk. Ik weet uiteindelijk niet hoe ik reageer in een noodsituatie. Misschien raak ik compleet de weg kwijt en blijken de andere cursisten juist helden te zijn. Laten we hopen dat het nooit nodig zal zijn. Misschien is het net zoiets als een paraplu meenemen om te zorgen dat het niet gaat regenen. Dan beloof ik braaf de theorie regelmatig te bestuderen.

1 reactie op “BHV-avontuur

  1. Hey Melinde,

    Leuke verhalen om te lezen, dus terecht dat je door bent in de Viva wedstrijd! Ik heb helaas het veld moeten ruimen, maar ben blij dat er iig één BHV’er deelneemt, voor eventuele literaire ongevallen 🙂

    Groetjes,

    LindsayVallen.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.