Kleine meisjes worden groot

Met oesters en Prosecco vierde ik een dagje te vroeg het begin van mijn dertigste levensjaar. Een bijzonder goede manier om bij je verjaardag stil te staan, vond ikzelf. En nee, ik heb geen problemen met het idee dat je je verjaardag niet eerder mag vieren ‘want anders’. Ja wat anders?

Gasten, sfeer en het zonnige weer werkten goed mee: het was een topdag. Wat is het toch leuk om te zien dat er allemaal mensen speciaal voor jou ergens op komen dagen. Ik ben goed verwend met cadeaus (wat zegt het trouwens over een jarige als zij drie dezelfde Amuseboekjes krijgt?). Dat ik ’s avonds de cakejes die ik ging trakteren op mijn werk nog moest bakken, was alleen wat minder goed gekozen. Ik kan het niemand aanraden om met iets te veel bubbels op te jongleren met bloem, eiwitten en gestampte amandelen. Daar wordt het niet gezellig van. Maar natuurlijk vond ik het not done om iets te kopen. Eigen schuld, dikke bult. De cakejes zijn wonderwel niet mislukt. Ze waren prima te eten.

Maar vandaag is het dus officieel: ik ben 29 jaar. Toen de klok vannacht twaalf uur sloeg lag ik compleet in coma. Om 01.15 uur werd ik wakker omdat ik naar de wc moest. Ik wees Mathijs meteen maar even op mijn status van jarige Job. Want als jarige Job heb je het recht om zo ongeveer alles te bepalen wat er gebeurt. Wat we gaan eten, hoe de dag verloopt en wie er opruimt. Helaas moest ik vandaag gewoon werken en stond ik dus ietwat wankel om zeven uur naast mijn bedje. De Prosecco bubbelde nog wat voort, iets wat de treinreis niet veraangenaamde, maar na een paar uur (en een lunch), voelde ik me gelukkig beter.

Vanavond krijg ik Mathijs’ cadeau. Hij treitert me al anderhalve week met toespelingen en zogenaamde ideetjes. En aangezien ik nogal nieuwsgierig ben aangelegd, sta ik nu ongeveer op knappen. Nog even volhouden en dan is de cirkel rond. Of nee toch niet, mijn ouders zijn nog op vakantie. Dat betekent dat de feestvreugde na hun terugkomst nog een klein vervolg krijgt. Hoe oud was ik ook alweer geworden? Ach, van binnen blijf ik een nieuwsgierig, klein meisje. Ken je dat liedje van Kinderen voor Kinderen nog? “Nog vier, nog drie, nog twee, nog één, jajajajajaja, hiep, hiep, hoera, er is er eentje jarig!…”

4 reacties op “Kleine meisjes worden groot

Laat een reactie achter op incinta Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.