De familie van

De ouders van Karst T. hebben gesproken. Ze vinden het onbegrijpelijk wat hun zoon heeft gedaan, zijn verbijsterd en voelen mee met de andere slachtoffers. De andere slachtoffers… Dat vind ik mooi geformuleerd. Een van de eerste dingen die ik dacht toen ik het gebeurde in Apeldoorn zag was ‘wat als de dader je zoon is of je broer’. Wat als je de auto herkent en langzaam het ijzingwekkende besef door je lichaam stroomt dat je broer de dader van een aanslag is. Dat hij andere mensen heeft vermoord.

De broer van Karst belde met trillende stem om het nieuws aan zijn ouders te vertellen. Wat verschrikkelijk. Ik voel mee met alle slachtoffer en dus zeker ook met de ouders en familie van Karst T. Hij is gisteren begraven. De dienst werd door tien mensen bijgewoond. Op nu.nl staat dat hij eerder moeilijke periodes heeft gehad in zijn leven, vooral vanwege schulden. Laten we ons alsjeblieft richten op betere (psychische) hulp voor mensen die dat nodig hebben en meer aandacht voor mensen in onze omgeving met wie het niet goed gaat, in plaats van alleen maar de beveiliging van evenementen te verscherpen. Natuurlijk, gekken blijven bestaan en je kunt niet iedereen helpen. Maar dat het beter kan, lijkt me duidelijk. Dat blijkt al uit het feit dat een aantal mensen uit zijn omgeving Karst niet eens kon identificeren van een foto.

BHV-avontuur

Ik ben officieel bhv-er. Gisteren heb ik de cursus gevolgd en met succes afgerond. Ik kan nu brandjes blussen, in noodsituaties de boel vakkundig evacueren, reanimeren en beoordelen welke wond of kwetsuur welke behandeling vereist (verbandje of professionele hulp?). Het was een informatieve én leuke dag. Mijn hoofd zat gistermiddag nokvol informatie, maar het is allemaal goed blijven hangen tot nu toe. Ik beloof plechtig om zo nu en dan in mijn boekje te kijken om alles even op te frissen. Want mijn collega’s wenden zich vanaf nu logischerwijs in noodsituaties naar mij. En dan is het wel leuk als je je kunt herinneren wat je ook alweer moet doen.

Ik was best een beetje zenuwachtig van tevoren. De cursus was in Tilburg en ik ging er in mijn eentje naar toe. Hoe groot zou de groep zijn? En kende de rest elkaar al? Het voelde een beetje als zomerkamp. Ik had me nergens zorgen over hoeven maken want ons groepje telde maarliefst drie cursisten van wie ik duidelijk het minst op mijn mondje gevallen was. Gelukkig sleepte cursusleider Wim iedereen mee in zijn verhaal en zorgde hij ervoor dat we allemaal regelmatig aan het woord kwamen.

Wim is er zelf eentje ‘uit het veld’. Iemand die trots is op het levensreddende werk dat hij doet en honderduit vertelt over de gevaren waar hij zich regelmatig aan blootstelt. We werden zo nu en dan getrakteerd op zijn ‘oorlogsverhalen’. Levensreddend handelen is natuurlijk ontzettend belangrijk, maar hij stond wel heel erg voor de goede zaak. Al zou ik hem graag in de buurt hebben tijdens calamiteiten. Hij kwam professioneel, attent en troostend over.

Datzelfde kan ik overigens niet zeggen over mijn medecursisten. Sorry, maar als je bij de vijfde opfriscursus en na twee keer voordoen een handeling nog steeds verkeerd doet, ben je wat mij betreft niet de juiste persoon om bhv-er te zijn. En als je je mond niet open durft te trekken, hoe kun je dan anderen om hulp vragen of mensen daadkrachtig richting nooduitgang dirigeren? Ach, oordelen is gemakkelijk. Ik weet uiteindelijk niet hoe ik reageer in een noodsituatie. Misschien raak ik compleet de weg kwijt en blijken de andere cursisten juist helden te zijn. Laten we hopen dat het nooit nodig zal zijn. Misschien is het net zoiets als een paraplu meenemen om te zorgen dat het niet gaat regenen. Dan beloof ik braaf de theorie regelmatig te bestuderen.

Zomaar een Koninginnedag

Je springt ’s ochtends vroeg enthousiast uit je bed en trekt de gordijnen open: het is mooi weer! Vol goede zin stap je onder de douche, met in je hoofd de gedachte dat het een prachtige dag wordt. Even ontbijten, oranje t-shirt aan en hup naar de trein (want parkeren wordt vast lastig vanwege de drukte).  Al om elf uur heb je een prachtig plekje langs de route in Apeldoorn bemachtigd. Ruim op tijd, want dan sta je mooi vooraan. De sfeer zit er goed in, mensen zingen liedjes, wapperen met vlaggen, genieten van de zon en keuvelen wat met elkaar.

De minuten verstrijken. Het blijkt dat de koninklijke bus wat last heeft van oponthoud. De prinsen hebben iets te veel tijd verdaan met spelletjes. Het mag de pret niet drukken. De spanning wordt groter, want het is bijna zover: je gaat de Koningin zien. In de verte klinkt gejuich, je ziet mensen zwaaien. En daar is de bus! Springend en maaiend met het vlaggetje in je handen lach je de familie toe. Ondanks dat je niet zoveel geeft om de monarchie, is dit toch wel erg leuk. De bus rijdt voorbij en achter je hoor je een kabaal dat lijkt op een gas gevende auto. Je draait je lachende gezicht om naar de inmiddels gillende en krijsende mensen achter je. Op datzelfde moment schept de auto je. De klap is gigantisch en je voelt dat je door de lucht vliegt. Dan beland je met nog een klap op de grond en wordt alles zwart.

Het is niet te bevatten…