Dovendansers

Met het enthousiasme van een vrolijke adhd’er huppelden ze naar voren het podium op. Ze waren met z’n tweeën. Omstebeurt deden ze een liedje en zweepten ze het publiek op. Swingend, aandacht trekkend en ontzettend vrolijk gebaarden ze de tekst. Over wie ik het heb? De dovendansers tijdens Mundial. Twee dames beeldden alle liedjes van Sabrina Starke uit met een flair, inlevingsvermogen en een geestdrift dat het een lieve lust was. In één woord: geweldig!

In eerste instantie grapte ik ‘dat lijkt wel een doventolk’, wat dus ook zo bleek te zijn. De dame links op het podium trok bijna meer aandacht dan Sabrina zelf. Ze gebaarde ritmisch en danste daarbij. Op zich een goed en leuk initiatief vond ik, zo kon iedereen van de tekst genieten. Alleen, bedacht ik me vervolgens, een doventolk is voor dove mensen. En dove mensen kunnen niet horen, wat betekent dat ze de muziek ook niet kunnen horen. Wat heb je dan aan zo’n optreden? Ik besprak dit met een meisje uit onze groep, die me verzekerde dat als je doof bent, je wel trillingen voelt. En je pikt natuurlijk ook de gezelligheid mee van het festival. Dat kon ik alleen maar beamen.

Als niet-dove voegt het trouwens ook wat toe, vind ik. Ik weet nu bijvoorbeeld hoe je liefde uitbeeldt; sla beide handen op je borst en spreid ze daarna uit richting de andere mensen, lach blij. En het woord lelijkheid is me ook bijgebleven; maak van je linkerhand een kommetje, dat je op je hoofd plaatst terwijl je een soort van builenpest uitbeeldt, kijk hier vies bij. Toch handig, als je iemand stiekem héél lief of lelijk vindt.