Powerskirt

Hoe lang stond ik vanmorgen voor de spiegel? Dat vroeg ik me af toen ik onderstaand bericht las. Nou doe ik op maandagochtend altijd de deur open voor de schoonmaakster en moet ik daarvoor een half uurtje eerder uit mijn bed. Een langer ochtendritueel is dan geen optie, dus ik ben sowieso een uitzondering op de regel. Toch blijken Britse vrouwen daar anders over te denken.

Op nu.nl:
‘Uiterlijk op maandag belangrijker dan op vrijdag’

AMSTERDAM – Vrouwen doen vier keer meer moeite om er leuk uit te zien op maandag, dan op vrijdag. Dit blijkt uit Brits onderzoek. Gemiddeld spenderen dames op maandagochtend 76 minuten aan hun uiterlijk. Op vrijdag zijn dit slechts 19 minuten.

 Ik vind het nogal een verschil: 76 of 19 minuten. Casual friday of niet, je kunt het overdrijven. Ik ben denk ik niet representatief voor het onderzoek. Op maandag probeer ik het juist sneller te doen en de rest van de week is de tijd die ik ’s ochtends aan mijn uiterlijk besteed nagenoeg gelijk. Ik schat een minuut of dertig, waarvan ik er tien onder de douche doorbreng. Wel merk ik dat mijn kledingkeuze anders is. Op vrijdag grijp ik sneller naar de spijkerbroek en vandaag draag ik een rokje. Spijkerrokje, dat dan weer wel.

De grote vraag is waarom? Waarom voelen dames aan het begin van de week nog de noodzaak tot opdoffen om aan het eind van de week de teugels te laten varen? Nu.nl geeft daar geen antwoord op, dus doe ik een poging. Een verzorgd uiterlijk geeft zekerheid en vertrouwen in je eigen kunnen. En dat heb je op maandag net iets harder nodig dan een dag voor het vrije weekend. Dat spijkerrokje wordt een powerskirt en de perfect gekapte haren een professionele coupe.

Tassenstijl

 

Vrouwen als Yolanthe, Madonna of Paris kopen tassen van minimaal 1000 dollar. Fluitje van een (hele hoop) cent(en) voor hen. Maar iets te prijzig voor mijn portemonnee. Daarbij vind ik het altijd een uitdaging om iets te kopen dat er kwalitatief gezien goed uitziet en erbij te roepen dat het ‘helemaal niet duur was’. Je bent Nederlander of niet. Mijn tassenbudget bereikt bij 40 euro het maximum. Ja, ik geef het toe, ik ben cheap ass. Maar we hebben het hier wel over een tas hè. Een handig en handzaam item waarin je gemakkelijk spullen kunt vervoeren.

Eerder genoemde dames zijn altijd stylish en hebben voor elke outfit een bijpassende tas. Wat dat betreft blijf ik ook schamelijk achter. Mijn tassencollectie – overigens nu al een doorn in het oog van Mathijs want ze nemen ruimte in – bestaat uit een stuk of vijf tassen. En meestal draag ik er één: die witte grote die ik twee jaar geleden voor mijn verjaardag kreeg, waarvoor nogmaals mijn dank. Voor mijn verjaardag kreeg ik dit jaar een mooi zomers exemplaar. Een waardevolle aanvulling op mijn collectie!

Nu liep ik een half jaar geleden door de V&D en zag daar een supergave tas. Ruim genoeg voor al mijn zooi, vrolijk, niet te saai&netjes, origineel maar niet té. En nog in de aanbieding ook. Mijn hart maakte een sprongetje. Dus hup naar de kassa. Bleek bij het afrekenen dat deze tas dus net niet in de aanbieding was en mijn budget met 3 euro overschreed. Te duur dus. Noem mij een principeneuker, maar ik vond de tas het geld niet waard. En dus bedankte ik vriendelijk.

En nu, een half jaar later, ontdek ik dat de tas er nog steeds ligt. Maar nu wél in de uitverkoop. De aanhouder wint! Mijn collectie wordt deze maand dus uitgebreid met maarliefst twee exemplaren. Toch bestwel stylish van mij.

Wikken en wegen

Jan-Peter, Job, Mark en hun collega’s zijn druk met de campagnes voor de landelijke verkiezingen op 9 juni. Gezien mijn journalistieke achtergrond en het door mijn ouders ingestampte stemrecht-besef is het niet uitbrengen van mijn stem geen optie. Er moet en zal gestemd worden. Maar meer nog dan andere keren weet ik niet op wie of op welke partij. Ik ben het prototype zwevende kiezer.

Het is meer een kwestie van uitsluiten dan van kiezen. CDA is te conservatief christelijk en ik ben Balkenende moe, Christen Unie idem, Trots op Nederland kan ik niet serieus nemen (lukt me gewoon niet), Groen Links is te groen, Partij van de Dieren te diergeoriënteerd, VVD is te rechts maar SP weer te links. D66 is te draaikonterig en PvdA nogal passé al vind ik Job wel ok. Dat rijmt. Partijen als Nieuw Nederland, de Piratenpartij (!), Heel NL en Lijst 17 vind ik de moeite van het erin verdiepen niet waard (excusé). En de PVV is tsja, de PVV. Om eerlijk te zijn vind ik sommige standpunten best goed, maar de islamhaat die de partij uitstraalt stuit me zo tegen de borst dat ik er nooit op zou kunnen stemmen.

Wat blijft er over? Nou niks dus. Het voelt als kiezen voor de minst slechte optie. Alsof ik eigenlijk ontzettend veel zin in chocoladetaart heb, maar er alleen maar vruchtenvlaai is. Natuurlijk is er nooit een partij die 100 procent aansluit bij je opvattingen, maar toch. En natuurlijk heb ik niet de illusie dat mijn stem hét verschil gaat maken, maar ik vind wel dat ik hem weloverwogen moet uitbrengen. Om mezelf op weg te helpen, heb ik twee stemwijzers gedaan. Het verrassende resultaat: VVD en SP. Mijn conclusie: ik moet me er nog wat verder in verdiepen. De deadline van 9 juni nadert.

Afrikaanse trom

Stokstaartje Timon en Knobbelzwijn Pumbaa hebben officieel intrek in mijn lichaam genomen. Het vrolijke Hakuma Matata dreunt bij elke stap, ieder getikt woord op de pc en elke hartslag zachtjes maar zeker door mijn lijf, als het gebonk van een Afrikaanse trom. Ik ben doordrongen van een verwachtingsvolle blijheid, aangevuld met een stukje angst voor teleurstelling.

Vanwaar deze vrolijkheid? Nou, dat komt doordat de Oranje spelersgroep zich heeft verzameld in Hoenderloo voor de voorbereidingen op het WK. Onze ster-jongens druppelen sinds 10 mei binnen – sommigen volgen later – en daarmee begint bij mij de voorpret. Als ik mijn ogen sluit voel ik van binnen nog het opgeluchte gejuich van de winst op Italië en Frankrijk. Of de verleningsgoal van Van Nistelrooij tegen Rusland. Of de nagelbijtende penaltywinst tegen Zweden. Kortom: ik heb er weer zin in.

En toch is er ook die angst. Want na ieder WK en EK is daar die bijna bodemloze put. Dat zwarte gat van desillusie. Dan neem ik me voor er niets meer van te verwachten, er niets meer over te lezen, niet meer mee te doen met een poule en al helemaal niet te dromen van een eindzege. Om vervolgens iedere keer weer opnieuw als een naïef roze bebrild kind toch weer in die droom te geloven. Zou het deze keer dan lukken? Of wordt het gebonk van de trommels in mijn lijf straks overstemd door het irritante gezoem van de Afrikaanse Zulu-hoorn? De  voetbaltoeter Vuvuzela.

Sterallures

Van der Valk wil Michelin-ster. Dat staat geschreven op nu.nl. Een contradictio in termini als je het mij vraagt. Met alle respect – jaja – voor Van der Valk. Maar een ster? Bij een  Michelin-ster denk ik aan exquise gerechten met verfijnde smaken, zorgvuldig gekozen ingrediënten en uitgebalanceerde menu’s. En aan de Spaanse kok Ferran Adrià of de Nederlandse Jonnie Boer en Sergio Herman. Dus niet aan gebakken slibtongetjes, schnitzel en de fameuze kers op de appelmoes.

Reactie Van der Valk op nu.nl:
“Het imago van de appelmoes met kers werkt tegen ons, maar wij koken hier op sterniveau”, vertelt Marcus. “Dat volkse imago zal, als je een Michelin-ster nastreeft, altijd in ons nadeel blijven. Dat werkt tegen ons, maar deze keuken kan het sterniveau gewoon aan.” Naast Voorschoten zou ook de vestiging in Heerlen het huidige niveau ontstijgen. “De mensen van Michelin zijn er al eens langs geweest”, weet Marcus hierover te vertellen. “We zullen zien.”

Begrijp me goed. De doelgroep zal Van der Valk zeker waarderen. En dat is prima, daar draait het om; koken voor je gasten. En je ontwikkelen en groeien als bedrijf is ook prijzenswaardig. Maar schoenmaker blijf alsjeblieft bij je leest. Van der Valk met een Michelin-ster? Sterallures zul je bedoelen.

Bruiloftsmuziek

Bij een bruiloft hoort muziek, vind ik. Muziek maakt of breekt de sfeer. Het zet letterlijk de toon. En nee, ik heb het hier niet over een vals gezongen eigen versie van My bonny is over the ocean. Welke muziek komt heel erg nauw. Heaven van Do (en dan ook denken dat het echt van Do is) vind ik onorigineel en zoetsappig. No offense. De Weddingmarch is afgezaagd en Marco Borsato komt er bij ons ook niet in. Wat dan wel? Iets moois, niet te dramatisch, wel romantisch, kwalitatief goed, origineel en qua tekst passend bij de gelegenheid.

Een waslijst aan eisen dus. En daarbij hebben Mathijs en ik nogal last van een smaakverschilletje. Ik hoef niet met Motowneske nummers of Heather Nova aan te komen, dan rent hij straks gillend weg van het altaar. En dus val ik vrienden en collega’s lastig met vragen over mooie liedjes (vriendin M bedankt!). Ik spendeer mijn avonden met het afspeuren van youtube. Het ene nummer snel weggeklikt (hè bah), het andere vanwege een iets te harde beat afgekeurd en weer een ander liedje helemaal afluisterend met waterige ogen. Om vervolgens de pagina weer rigoureus weg te klikken omdat ik weet dat het betreffende nummer Mathijs niet zou kunnen bekoren.

Dusch dan bevuil ik mijn blog ook maar met deze vraag. Iemand nog suggesties?