Van je een en twee

Kunnen jullie tellen? Die drie voor ons inmiddels legendarische woorden veranderden ons leven voorgoed. Of we kunnen tellen? Ja, natuurlijk. Maar tot hoeveel? Tot twee, zo bleek. Twee kleine kloppende hartjes veilig weggestopt in mijn buik. Twee nieuwe levens, twintig vingertjes, twintig teentjes en twee paar ogen. Een tweeling. Wauw.

Ja, lieve lezers, ik ben in verwachting van een tweeling. Mijn buikje begint ondertussen, ik ben zeventien weken, verdacht te bollen en in ons hoofd wordt ruimte gemaakt voor deze nieuwe levensfase. Om maar alvast wat vragen te beantwoorden: ja, we vinden het Ontzettend Leuk. Nee, we hebben er geen moment van gebaald. Nee, we hadden het niet verwacht. Ja, we zijn extra blij omdat het best wat moeite kostte om zwanger te raken. Ja, de zwangerschap zal een beetje zwaarder zijn. En ja, daarna wordt het heel pittig. En dat is best een beetje eng, maar wel leuk eng.

Langzaamaan zijn we aan het idee gewend dat ik echt zwanger ben. Nu proberen we ons voor te stellen hoe het is als de kindjes er straks zijn. En straks is sneller dan je denkt. Komen ze een beetje in hun ritme? Zijn het huilbaby’s of baby’s volgens het boekje? Wordt het straks zestien keer per dag marathonvoeden of valt het best mee en zijn er zware en fijne dagen? We gaan het allemaal ontdekken. Het meest bijzondere vind ik nog wel dat er twee kleine mensen groeien in mijn buik. Twee mensen die hopelijk een goede band met elkaar gaan hebben, die ieder een eigen karakter, voorkeuren en uiterlijk hebben, die als het mag oud en heel gelukkig worden. Misschien wel 160 jaar leven. In mijn buik. Hoe fantastisch is dat!