Een jaartje zandhappen

Je kunt momenteel geen straat inrijden of hij ligt open. Normaal gesproken vind ik dat redelijk irritant, als bestuurder van een duowagen kan ik je vertellen dat het heel vervelend is. Soms kom ik er gewoonweg niet langs met ons brede gevaarte vol kinderen. Waarschuwing: dit is een zeurblog. En alvast excuses voor dit zelfmedelijden. Ik ben me er van bewust dat er dingen gebeuren in de wereld die honderd maal erger zijn. Dit is de categorie klein huishoudelijk leed.

Natuurlijk weet ik dat de straten open liggen met een reden. En dat als ze opnieuw worden aangelegd het eindresultaat waarschijnlijk beter is dan de huidige, misschien wel hobbelige weg. Als binnenstadbewoner weet ik dat veel straten in onze omgeving wel aan vernieuwing toe zijn. Het toeval wil dat onze straat en een grote zijstraat binnen afzienbare tijd aan de beurt is. Fijn! Maar ook: hoe ga ik dat doen met de kinderwagen?

In de gemeentelijke brief stond dat het werk aan het riool en andere voorzieningen en het opnieuw aanleggen van de straat ongeveer een jaar gaat duren. Exclusief tegenslagen of vrieskou. Een jaar! Een jaar lang een zandbak voor de deur, planken om over te rijden, apparaten met generators die vanaf half acht zoemen (ok, dan ben ik wakker) en niet parkeren voor de deur. Hoezeer ik ook uitkijk naar het vast prachtige eindresultaat en hoe ik ook probeer om positief te blijven (dan kunnen we de dikke banden van de wagen door het zand testen, misschien zijn de mannen wel heel behulpzaam): ik wou dat ik in mijn vingers kon knippen en het jaartje zandhappen al achter de rug was.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.