Een peulenschil

Soms doe je een kleine ontdekking waar je zo blij als een kind mee bent. Zo was ik gisteren buitensporig blij met mijn pompoenontdekking. Ik houd namelijk van pompoen. En Joep en Evi ook. Pompoen is gezond, niet duur (zeker niet als hij uit de moestuin van mijn schoonouders komt) en lekker. Ik maak er soep, pastasaus of puree van. Er is alleen één maar: dat je die krengen moet schillen. En pompoen schillen is dus ruk. Je komt nauwelijks door de schil of de pompoen heen. Al meerdere keren had ik letterlijk blaren op mijn handen.

Dat moet anders. En dat kan dus anders, ontdekte ik. Je hoeft helemaal niet te schillen! Je flikkert de halve pompoen, zaadjes eruit, schil naar beneden, gewoon een hele tijd in de oven (afhankelijk van de dikte, ik deed 45 minuten op 175 graden Celsius) met wat olie, peper en zout erover. En violà, je pelt de schil er vervolgens gewoon vanaf. En het is nog lekker ook! Er zit meer smaak aan dan wanneer je de pompoen kookt.

Dus maakte ik gisteren een flinke pan soep van de in de oven geroosterde pompoen. Dat deed ik als volgt: uitje, knoflook en wat cayennepeper in de pan aanzetten in wat olie, een in blokjes gesneden aardappel erbij voor wat extra stevigheid, pompoen erbij, afblussen met kippenbouillon tot alles onder staat en tien minuten laten doorkoken. Pureren maar en klaar. Ik strooide er pistachenootjes overheen. Gegarandeerd smullen! En de kinderen vonden het ook lekker.

1 reactie op “Een peulenschil

Laat een reactie achter op Anouk Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.