De ‘ben ik nou gek’-blik

Misschien zijn wij niet de makkelijkste. Misschien hebben we standaard te hoge verwachtingen van de horeca. Of misschien zien wij teveel door mijn vroegere ervaring als serveerster en barvrouw en Mathijs’ werk als kok. Maar toch durf ik wel te stellen dat de horeca in Amersfoort nog veel kan leren.

We ontvluchtten afgelopen weekend het carnaval voor romantiek en luieren. Even zonder kinderen, die bakten cakejes en bezochten de kinderboerderij met mijn ouders. Het lekkerste van zo’n weekend is dat je elkaar weer eens echt spreekt en dat er niet continu iets moet gebeuren. Er zijn geen snottebellen om te vegen en geen luiers om te verschonen. En we bepalen lekker zelf wanneer we wat doen. Daar kun je dan extra van genieten.

Wat doen we dan? Nou vrij weinig. Meestal rijgen onze dagen zich aaneen van een bezoek aan een ontbijtbarretje tot een lunchtent tot borrelgelegenheid en tot restaurant. Tussendoor een pauze om ons op te frissen in het hotel. En dat aangevuld met een beetje winkelen en rondslenteren. De horeca is voor ons belangrijk. Het zoeken van een leuk tentje hebben wij dan ook tot kunst verheven. We lopen, wikken, wegen en lezen recensies. En toch is het op één na niet gelukt in Amersfoort.

Te jonge, ongeïnteresseerde bediening, warme witte wijn, niet vragen of we nog iets willen drinken, een open keuken waar de nekharen van de controleur van de Keuringsdienst van Waarde van omhoog zouden gaan staan, iets te dure gerechten die niet zo bijzonder bleken en een algeheel onwelkom gevoel. Regelmatig gaven we elkaar de ‘ben ik nou gek’-blik. Enige uitblinker was Restaurant Voor Iedereen. Daar hebben we heerlijk gegeten, weet de bediening wat gastvrijheid inhoudt en wat ze aan producten verkopen. Daar was het gezellig. En verder hebben we onze schouders opgehaald en erom gelachen. En elkaar regelmatig ‘de blik’ gegeven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.