Angsthazen

Onze kinderen zijn niet zo bang aangelegd. De manier waarop Evi een ballenbak inspringt doet de wenkbrauwen van veel moeders rijzen. En ik verwonder me regelmatig over het gemak waarmee Joep enthousiast een kamer met onbekenden doorspeelt en -stuitert. Maar sinds kort blijken we toch twee angsthazen te hebben.

De paashaas, het klinkt zo leuk. En dat was het ook. Eitjes zoeken: leuk. Chocolade eten: nog leuker. Gekookte eitjes pellen en eten: idem. Maar dan die rare paashaas. Ze hebben hem de eerste keer gespot tijdens een bezoek met opa en oma aan een tuinwinkel. Panisch waren ze, aldus opa. Ik nam het ter kennisgeving aan. Op eerste paasdag zag ik het met eigen ogen. We waren aan het wandelen en vanuit het bos kwam een man verkleed als paashaas aangelopen. Hij was tientallen kinderen aan het helpen met eieren zoeken. De reactie was overweldigend. Twee kinderen sprongen bij ons op schoot, kropen diep weg in onze nekken en huilden omdat ze zo bang waren. Zo kenden we onze kinderen helemaal niet. Het kostte heel wat overredingskracht om de paashaas uiteindelijk op drie meter te naderen, meer zat er niet in.

Inmiddels ligt Pasen achter ons maar zijn we nog bezig met het verwerken van alle indrukken. Joep droomde eerder deze week over de paashaas en werd gillend wakker. De paashaas mocht niet in de auto, zei hij. Evi had gisternacht twee keer een nachtmerrie over de paashaas en was enorm ‘geschrokken. Het lastige was dat ze gisteravond, hoewel heel moe, niet durfde te gaan slapen. Ze lag zwetend, trillend en huilend in bed, zich vastklampend aan haar knuffelolifant. Na twee uur praten en proberen konden we haar ervan overtuigen dat de paashaas in zijn eigen huis was en niet bij ons binnenkwam. Dat werkte. Maar wat een verdriet. En dat om iets dat speciaal voor kinderen is bedacht. Ik ben benieuwd hoe het over twee maanden gaat na een bezoek aan de Efteling.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.