De lelijke wereld

Stiekem slapen in het grote bedAangespoelde lijken van kinderen, een man met twee kinderen onder zijn arm en wanhoop op zijn gezicht. Een moeder die haar tweeling verdrinkt en voor de zekerheid met een balpen steekt omdat ze psychisch ziek is. Genocide door IS, het kapotmaken van eeuwenoud erfgoed door dezelfde mannen. Oorlog in Somalië, Noord- en Zuid-Sudan en Mali.

 

Elke dag worden er mensen vermoord, verkracht, ziek, beschadigd. Elke dag wordt er onrecht aangedaan. Ik houd me er liever niet teveel mee bezig, want je eigen leven wordt niet mooier wanneer je steeds aan de grimmige, donkere kant van de wereld denkt. Toch ben ik er nu wel mee bezig, met die lelijke zijde. Het kan niet anders, want het is te pijnlijk, te erg. Het contrast te groot. Aanspoelende lichamen van ‘gelukszoekers’, kinderen nog. Dat je als ouders zo’n stap durft te zetten, dan moet je wel wanhopig zijn. En dan mijn eigen kinderen, warm en rozig stiekem slapend in ons grote bed. Een leven om te koesteren.