Armoede, eigen schuld?

Phoney nickle, platzakEen week lang met vijf personen rondkomen van 20 euro. Zou jij het kunnen? Maandagavond zapte ik rond en stuitte ik op het programma Arm in Nederland? Eigen schuld! Ik raakte geboeid. Om de één of andere reden was Dennis van der Geest presentator. Een leuk klusje voor hem, maar voor mij had het niet gehoeven. Dat gezegd hebbende; het programma had inhoud.

 

Wanneer ben je arm? Durf je te zeggen dat je de voedselbank nodig hebt? En hoe máák je er iets van ondanks de armoede? Het programma laat zien dat armoede iedereen kan overkomen. Van een alleenstaande moeder met twee hbo-diploma’s op zak tot een groot gezin dat al jaren in de bijstand zit.

 

Het is gemakkelijk om sympathie te hebben voor de alleenstaande moeder die de groenten uit haar ouders moestuin ’s avonds inmaakt en de zolder vol met zelfgemaakte jam heeft staan om geld te besparen. Iemand die zich volledig inzet om een baan te vinden en uit de situatie te komen. Het is net zo gemakkelijk om het bijstandsgezin met schulden te veroordelen omdat ze al jaren niet werken en wel boodschappen doen bij een wijnhuis omdat mevrouw ‘haar bloed moet verdunnen’. En werken doet de vader ‘thuis, voor het gezin’. Tja, dat doe ik ook. Naast mijn werk.

 

De tweede familie wijst naar de maatschappij. Die moet hen helpen. Ze zijn de armoede beu en willen een uitgestoken hand. Ze gaan ervan uit dat iemand anders hen uit deze misère moet halen. Is dat terecht? Valt hen iets te verwijten? Een flinke tijd geleden las ik het artikel Waarom arme mensen domme dingen doen. Het komt erop neer dat het hoofd van arme mensen zo vol zorgen zit dat er geen ruimte meer is voor oplossingen. En dat als wij als maatschappij willen dat ze verder komen, die uitgestoken hand dus noodzakelijk is. Pas als er ruimte komt door oplossingen, komt er ruimte voor een betere situatie op de lange termijn. Dat voelt dubbel, maar uiteindelijk is het idee dat ze het vervolgens wél zelf kunnen. Tenminste, dat hoop je dan.

 

Het programma raakt een interessant punt. Wanneer is het eigen schuld, dikke bult? Wie zijn wij om anderen te veroordelen? Hoe help je mensen écht? En wil je dat ook?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.