Het gewicht van het meerlingouderschap

Ik zou het niet willen missen. ‘Zeker wel zwaar hè, een tweeling’. Die opmerking hoorde ik de afgelopen drie jaar regelmatig. Tijdens mijn zwangerschap verzette ik me tegen deze deprimerende gedachte. Ja, het wordt vast zwaar, maar ook heel leuk. Na een paar maanden met Joep en Evi kwam ik tot een andere conclusie: een beetje erkenning is best lekker, want ja, soms is het niet zo gemakkelijk. Het krijgen van twee kinderen tegelijk vergt meer tijd, inspanning en logistiek. En dat gaat helaas ten koste van het genieten.

 

Inmiddels zijn we een heel eind verder en is het tweeling-zijn van Joep en Evi minder een issue. Ja, ze versterken elkaar in hun peuterpuberbuien. En het is soms een verademing om even met één tegelijk op pad te zijn: wat is dat overzichtelijk. Maar over het algemeen is het niet zo anders dan met twee ‘gewone’ kleine kinderen. Denk ik. Op vragen als ‘hoe lang blijven ze bij elkaar op de kamer slapen’ en ‘doen we ze straks samen in een kleuterklas’ na.

 

Je hebt altijd baas boven baas. Zo las ik gisteren bij op de Facebook van Vier keer zoveel geluk, het verhaal van de familie Adema. Zij kregen na twee dochters een vierling. Deze vier meiden zijn inmiddels alweer anderhalf jaar oud en gelukkig helemaal gezond. Mijn respect voor het optimisme, de aanpakkersmentaliteit en de hoeveelheid energie van de ouders is gigantisch groot. Vond ik het al een logistiek gebeuren om twee baby’s in bad te doen, zij deden dat met vier. En baalde ik wel eens omdat het leek of de poepluiers zich aaneenregen, zij hebben dat waarschijnlijk altijd. Hoeveel slaapgebrek hebben zij wel niet (gehad)? En toch lijken ze ook tijd te vinden om van hun gezin te genieten en leuke dingen te doen. Al geven ze zelf wel aan dat je leuke dingen niet ‘even’ doet. Dus bij dezen: een diepe buiging.