Dicht bij huis

Eens in de zoveel tijd mag ik een artikel voor het Ronald McDonald Kinderfonds schrijven. Dat maakt altijd indruk. Ik schreef bijvoorbeeld over een te vroeg geboren drieling, een jongen met cerebrale parese en een jongen met een dubbele hartafwijking. Tijdens elk gesprek werd me pijnlijk duidelijk hoe kwetsbaar het leven is, wat voor een nachtmerrie een gezin doormaakt wanneer een kind ernstig ziek is en hoe belangrijk het dan is om dicht bij elkaar te zijn.

Deze week sprak ik een gezin wiens gezonde dochter op vijftienjarige leeftijd opeens een hersenbloeding kreeg. Operaties en een heel revalidatietraject volgden. De moeder omschreef het als een rijdende trein die maar doordendert. En nu de trein eindelijk in vaart afneemt, kan het gezin pas zien waar ze geweest zijn en waar ze naartoe gaan. Hun leven is voorgoed veranderd.

Het is cliché, maar het zet een ruzie over wie er op de Nintendo mag wel even in perspectief. En dat moment waarop mijn kinderen allemaal door elkaar tetteren en iets willen, blijkt eigenlijk heel fijn te zijn (nou ja, dat gaat wat te ver). Want hun dochter moest opnieuw leren praten.

De vader vertelde dat hij niet wist wat het Ronald McDonald Kinderfonds precies inhield. Ja, je gooit wat muntjes in een bakje bij de Mac, maar dat een Huis voor gezinnen zo belangrijk kan zijn, daar had hij geen idee van. Er blijkt een parallelle wereld te zijn waar je als ouders van een gezond kind geen weet van hebt. Je leeft je leven, gaat naar je werk en weet niet dat er gezinnen zijn die slecht nieuws krijgen, onder grote stress leven en vasthouden aan sprankjes hoop. Pas in het Huis hoorde hij de andere verhalen, het maakte diepe indruk op hem.

Ik deel nog een extra knuffel uit en tel mijn zegeningen. Want je weet het nooit.  

En mocht je van de week langs de Mac gaan, gooi dan wat muntjes in het bakje. Mensen zijn er je heel dankbaar voor. Of ga naar www.kinderfonds.nl.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *