Back to the future

22 november

Ieder jaar is het weer zover; de herbeleving.
Om 11.30 uur gingen we naar het ziekenhuis.
Om 12.00 uur at ik nog stiekem een eierkoek terwijl we naar de afdeling reden (ik had beginnende zwangerschapsvergiftiging en kreeg wat extra onderzoeken, met mogelijk een keizersnede aan de horizon).
Om 13.00 uur kreeg ik een CTG (hartfilmpje van de baby’s) en deden ze bloedtesten.
Rond 13.45 uur sprak de gynaecoloog de memorabele woorden: 22-11, een mooie datum voor een tweeling. Houd haar maar nuchter voor de keizersnede (oeps, die eierkoek)!
Om 15.45 uur werden Joep en Evi geboren.

Schijnbaar blijft dit zo. Ik hoorde van andere, meer ervaren moeders dat ze nog steeds ieder jaar op de verjaardagen van hun kinderen alle stappen doorlopen. Het staat in onze geheugens gegrift.

Dat is op zich niet zo raar natuurlijk, je krijgt niet iedere dag een kind. Of twee.
Het blijft bijzonder.

Ik pak de foto’s er nog maar even bij. Daar meten we mijn buik voor de laatste keer op (112 cm omvang!). Daar trekt Mathijs het te kleine operatiekamerpak aan. Daar krijg ik de ruggenprik. En daar liggen twee schreeuwende, kleine, paars-roze baby’s op de tafel. Ze zijn er!

Inmiddels typt Evi sneller de namen inclusief bumpervoorkeuren in bij de bowlingbaan dan dat ik dat kan. Zingen we samen in de auto keihard mee met nieuwe (Engelstalige) muziek die ik ken via Evi . En weet Joep vele malen meer van vissen dan ik. En praat hij in een soort codetaal over Pokémons (raids, namen, evoluties…). En zijn we ons volop aan het verdiepen in middelbare scholen.

Jongens, jongens, wat gaat het snel.

Maar woensdag even niet in mijn hoofd. Woensdag was het eventjes 2012 (maar dan gelukkig zonder de lichamelijke ongemakken).

Dikke pro van zelfstandig ondernemen

Ik vind het heerlijk om zelfstandig ondernemer te zijn.

En soms vind ik het verschrikkelijk om zelfstandig ondernemer te zijn.

Hoe dat zo?
Ik neem je even mee.

Afgelopen maandag reisde ik voor EELT Theatercollectief af naar het Zeeuwse Zoutelande. Voor de mensen die het niet weten; het strand is mijn happy place. Het ruisen van de zee, de luchten en vergezichten, de zoute geur in mijn neus. Dus een uitnodiging om het nieuwe beleidsplan van EELT op papier te helpen zetten in deze kustplaats, liet ik niet aan me voorbij gaan.

Na stevige gesprekken, diepgaande discussies en kritische noten, pakte ik mijn kans om even uit te waaien. Het maakt mij niet zoveel uit wat voor weer het is wanneer ik het strand bezoek (echte stormen of striemende regen daargelaten); ook in de herfst is het strand een fijne plek. Ik genoot.

Ik geniet wel vaker. Wanneer ik bijvoorbeeld besluit om een rondje te wandelen om mijn hoofd leeg te maken tussen de bedrijven door. Of wanneer ik even thuis ga lunchen en geen twee bammetjes met kaas maar een gegrilde flatbread met van alles maak. Hoe fijn is het dat er niemand dan zegt ‘moet jij niet aan het werk zijn?’. En ja, ik maak ook lange dagen, schakel steeds tussen projecten en opdrachtgevers en ervaar soms iets te hoge pieken qua werkdruk. Maar over het algemeen is het dus genieten.

Het enige grote nadeel van voor jezelf werken vind ik dat niemand je uit je blokkade kan en gaat halen. Dat ene project waar ik me in moet vastbijten? Ik moet het van mijn eigen daadkracht en doorzettingsvermogen hebben om daarmee aan de slag te gaan. Die BTW-aangifte die de deur uit moet? Ja, dat mag ik dus doen, niemand doet het voor me. En dan heb ik het nog niet over zaken als een Teams-app die niet goed werkt of de aanschaf van een bureau.

Maar goed, het mag de pret niet drukken. Want kijk eens naar deze foto: mijn blije snoetje zomaar op een maandagmiddag op het Zeeuwse strand. Geluk in een notendop.