Van proberen kun je leren

paardrijden proberen is spannend ‘Voorzichtig, dat bord is heet’. Wees eens eerlijk: hoe groot is de kans dat je toch eventjes met een vinger je bord aanraakt om te voelen hoe heet het precies is? Juist ja. Mensen zijn van nature ontzettend nieuwsgierig en eigenwijs. Kinderen zijn net mensen, alleen dan in een wat primitievere vorm. Dus alles moet onderzocht worden.

 

Is dat eetpapier? Probeer maar Joep. Hij stopt het papiertje in zijn mond en concludeert na wat sabbelen dat het antwoord ‘nee’ is. Natuurlijk had ik hem dat ook gewoon kunnen vertellen. Maar Joep kennende werkt dit veel beter. Door te ervaren, leert hij iets écht. En is de kans aanzienlijk dat hij het onderwerp laat rusten, wat voor mij ook weer prettig is. Ik probeer dus zoveel mogelijk ‘probeer het maar’ te zeggen. Maar dat kan niet altijd.

 

Hoe heet is de barbecue? Wat gebeurt er als je met een prikker in het zwembad prikt? Als je je spinner in het zand laat vallen? Of een erwt in je neus stopt? Niet alles kan proefondervindelijk onderzocht worden. En soms willen ze het juist niet proberen. Dan heb ik het vooral over eten en dan nog specifieker: eten dat groente bevat. Misschien vind je het wel lekker! Probeer het maar. Drie woorden die vaak uit mijn mond komen. Want zoals de juf het zegt: ‘van proberen kun je leren. De aanhouder wint toch? Als ze net zo nieuwsgierig naar paella en lasagne worden als naar vuur, spinners en muziek, komt het helemaal goed.

 

 

Schoolse praktijken

schoolfoto-2016Als je kinderen op de basisschool starten, gaat er een wereld voor je open. Een wereld van vriendenboekjes, kerstvieringen, oudergroep-apps en wachtende ouders op het schoolplein. Opeens hoor ik Evi zeggen dat je ‘van proberen leren kunt’, vertelt Joep over de fluisterpink van de juf (zou het helpen?) en wordt elke dag geëvalueerd met duimen: twee omlaag, twee omhoog of van allebei één.

 

Hoewel enthousiast was het ook even wennen, dat schoolse leven. Zo bleek dat school vijf dagen van je week in beslag neemt: mama, moeten we nou alweer? En dat je soms iets moet doen waar je geen zin in hebt: mama, ik wilde in het knutselgroepje maar dat zat al vol! Maar over het algemeen kunnen we na deze eerste weken concluderen dat de start van de schoolcarrière van Joep en Evi geslaagd is. Op naar de kerstvakantie en daarna écht van start. En laat de kerstman nou heel toevallig vriendenboekjes onder de boom leggen.

Waar is de pauzeknop?

Jarige JobjesEerst je ontbijt opeten, pas dan mag je het chocolaatje uit je schoen Joep. Ik kijk naar het muisje in zijn hand waar een klein hapje uit is. ‘Dat heeft zwarte Piet gedaan’, zegt hij adrem terwijl hij me guitig aankijkt. Wat moet je daar nu tegenin brengen? Ondertussen fotografeert Evi alles met haar nieuwe kindercamera. Van pannenkoek tot ontelbare selfies, ze leeft zich helemaal uit. En ik geniet van hoe zij geniet.

 

Dinsdag 22 november werden ze vier jaar. Als ouders sta je dan altijd ietwat melancholisch stil bij de bijzondere momenten op de geboortedag. Dat we hoorden dat ze die middag geboren zouden worden, hoe dat ging, hun eerste huiltjes, het eerste echte contact, het bewonderen en bekijken. Of een jaar later: Joep achter de door Mathijs zelfgemaakte loopwagen. Evi die haar taart voorzichtig eet, Joep die er ‘head first’ induikt. Of vorig jaar het feest met het springkussen in de tuin. Je herinnert je wat er gebeurd is, maar ergens voelt het zo ver weg.

 

samen-eten-juliWant het leven met kinderen is zoals het NU is. Vandaag, dit moment. Zoals ze er nu uitzien, wat ze nu kunnen en hoe ze nu praten. Hoe het vorig jaar, vorige maand of vorige week was, dat raak je kwijt. Je weet feitelijk hoe het was maar je vergeet hoe hun babylijfjes voelden, hoe de kamer ’s ochtends naar gezellige poepluiers stonk en hoe ze met hun kont in de lucht op hun buik in hun slaapzakjes lagen. Je leeft in het moment, net als kinderen zelf dat doen. Een mooie les. En je probeert dat moment vast te houden, maar dat lukt nooit. Was er maar een pauzeknop zodat je heel bewust momenten op zou kunnen slaan. Hoe ze ruiken, voelen, klinken, lachen, praten en gek doen. Jeetje, wat gaat het snel voorbij.

 

Op naar de vriendenboekjes, luizenmoeders en schoolvakanties.

kerst-driebergen

Full house

hoopje-hendrixJe denkt dat je wel wat weet van het krijgen van kinderen als je een tweeling hebt gehad. En natuurlijk weet je dat ook. Hoe je een baby in bad doet, een luier verschoont en hem vasthoudt, dat is bekend terrein. En dat het vermoeiend gaat worden, dat weet je ook. Maar hoe het écht is, dat weet je pas als het zover is. En het hangt ook van de baby in kwestie af, want geen kind is hetzelfde.

 

Ik vond het slaapgebrek weer pittig, zei een moeder ooit tegen me toen haar tweede net geboren was. Ach, dacht ik bij mezelf, het is maar één baby. Wat ik in mijn optimisme even vergat is dat die ene baby je ook hele nachten wakker kan houden. En dat die twee peuters daar geen boodschap aan hebben. Het was en is dus bikkelen. Rondlopen met een huilende Huub, boterhammen smeren voor de oudsten, een luier verschonen en helpen met een tekening. Alles tegelijk.

 

Tegelijkertijd heb ik tijdens de maanden van mijn verlof een onuitwisbare band opgebouwd met Huub. We waren vrijwel altijd samen. Dat is soms beklemmend, maar vaak heel mooi. Ik ken hem door en door. Ik weet wat elk huiltje en scheef getrokken mondje betekent. Ik weet het wanneer hem iets dwarszit en hoe hij giechelt als je zijn shirt en rompertje uittrekt omdat het kietelt.

 

Op de zeldzame momenten van rust keek en kijk ik vol verwondering en trots naar mijn drie kinderen. Drie! Een kinderschare voor volwassen mensen. Dus blijkbaar ben ik dat nu. Ik ben trots wanneer Joep en Evi ruzie maken over wie Huub mag vasthouden/een fruithapje geven of naast hem mag zitten. Ik schiet vol als ik ’s avonds al die slapende, blozende koppies zie. En ik loop over van geluk als Joep of Evi Huub zo aan het lachen maakt dat hij moet schateren. Wonderlijk is het. En zeer vermoeiend, dat ook.

Ik ben er weer

laptop en koffieIk ben er weer. Met een ietwat grotere cafeïnebehoefte, iets meer wallen en een iets ingewikkelder ‘spitsuur’. Maar dat mag de pret niet drukken. Het is niet te geloven dat ik vijf en een halve maand geleden tijdelijk gedag zei tegen het werkzame leven en het fulltime moederschap verwelkomde. Bijna een half jaar was ik thuis. Eerst rond en gezond en daarna samen met kleine Huub op zoek naar een nieuwe gezinsdynamiek en -routine.

 

Het leuke is: mijn opdrachtgevers zijn me niet vergeten. Iets wat je toch een beetje vreest als zelfstandig ondernemer. Ik kon meteen weer aan de slag bij Tilburg University. En ook andere partijen hebben me benaderd. De twee laatste maanden van 2016 besteed ik aan opstarten en werken. In het nieuwe jaar ga ik weer écht aan de bak, in een volgende versnelling. Voor nu voelt het vooral heel fijn om mijn hersens weer te laten kraken, mijn koffie warm te drinken en mijn creativiteit weer aan te spreken voor iets anders dan het maken van tekeningen en knutselwerkjes. Al buig ik me daar op niet-werkdagen natuurlijk nog wel vol enthousiasme over.

Zwanger sporten? Jazeker!

Samen buiten sportenVoor veel vrouwen staat zwangerschap voor rustig aandoen, luisteren naar je lijf en dealen met de kwaaltjes. Sporten sneuvelt snel van de agenda, of je moet een ‘fitgirl’ zijn. Ik begrijp dat het niet voor iedereen is weggelegd om lekker actief te blijven tijdens de zwangerschap. Soms zijn er medische redenen om rustig aan te doen zoals bekkeninstabiliteit of dreigende vroeggeboorte. Maar als alles goed gaat, kán het wel. Mijn ervaring: het is nog lekker ook!

 

Wordt het yoga of Mom in balance? Puffen of sporten? Dat vroeg ik me aan het begin van de zwangerschap van Huub af. Ik wist als geen ander wat een zwangerschap met je lijf kan doen. Bij Joep en Evi moest ik acht weken bedrust houden, afgesloten met een keizersnede en flinke gebroken nachten. Mijn conditie hierna was nul komma nul. Deed ik een jaar eerder nog mee aan een spinningmarathon, op dat moment was een wandelingetje naar de stad al een inspanning. Dat ging me geen tweede keer overkomen, nam ik me voor. En gelukkig was dat me ook gegund. De keuze viel op Mom in balance: bootcamp buiten met andere sportieve zwangeren onder professionele begeleiding.

 

Er waren koude en natte avonden dat ik weinig zin had. Dat na het hele circus van werken, naar huis, koken en Joep en Evi naar bed brengen, de bank erg verleidelijk was. Toch heb ik me vrijwel wekelijks naar de sportles gesleept. En iedere keer was het heerlijk. Hoe fijn is het om te voelen dat je nog iets kunt met je aftakelende lijf, om vertrouwen te houden in je lichaam en even niet alleen maar zwanger te zijn, maar ook gewoon jezelf. De buitenlucht geeft energie en het sporten zorgt ervoor dat je je conditie behoudt. Je bouwt niets op, maar raakt ook niet zoveel kwijt. Daarnaast bleef ik veel fietsen, ook een bewuste keuze.

 

De laatste keer dat ik sportte was met 39 weken en 4 dagen zwangerschap. Natuurlijk, joggen werd powerwalken en jumping jacks doen werd uitstappen naar opzij, maar ik was lekker in beweging. Ik ben ervan overtuigd dat mijn zwangerschap en bevalling mede zo voorspoedig zijn gelopen door al die beweging. En het herstel na de bevalling (sowieso andere koek dan een keizersnede) verloopt ook vlot. Nu, vijf weken later, heb ik alweer zin om aan de slag te gaan. Dus, wil jij ook fit blijven terwijl je uitdijt? Ik raad je Mom in balance aan.

Huub is er

HuubjeEn toen waren we met zijn vijven. Op maandag 13 juni is na een zeer vlotte bevalling om 2.12 uur Huub geboren. Hij woog 3120 gram en is helemaal gezond. Inmiddels is hij alweer vier weken oud. De dagen rijgen zich aaneen van voeding naar voeding, van kinderdagverblijf naar speeltuin en van eettafel naar bed. En zo vliegt de tijd voorbij.

 

‘Kun je net zoveel van een derde houden als van eerdere kinderen’ vroeg een vriendin me. Het antwoord is volmondig ‘ja’. Het blijft wonderbaarlijk dat je samen een mens hebt gemaakt. Een kleine baby die gaat uitgroeien tot dreumes, peuter, kleuter, tiener en uiteindelijk volwassene. Ongeveer tachtig jaar leven, maar nu nog zo hulpeloos. Zijn bewegingen zijn ongecontroleerd of ingegeven door reflexen, zijn ogen zien onscherp tot 25 cm en zijn dagen zijn gevuld met slapen, eten, poepen en huilen. En een beginnend lachje.

 

Trotse broer, zus en papaWe genieten enorm van hem. Van de wijze blik in zijn ogen, zijn lange vingertjes, zijn harde scheten en zachte, tevreden geknor. Eén baby tegelijk is een wereld van verschil ten opzichte van de komst van een tweeling. Er is meer ruimte om te knuffelen, te kijken en te genieten. Tegelijkertijd huppelen er al twee peuters rond wiens levens gewoon doorgaan, dus echt veel tijd is er ook weer niet. Gelukkig zijn ze een apetrotse grote broer en zus. En als ik dan kijk naar onze goed gevulde, chaotische eettafel, maakt mijn hart een sprongetje: deze drie schatjes horen bij ons! Welkom Huub, in ons gezin. We gaan nog veel plezier beleven!

Huub 4 weken

Stichting van het kind

Lol maken Voor de meeste Nederlandse kinderen is een veilig thuis gelukkig heel gewoon. Maar voor 35.000 kinderen in Nederland is dat niet het geval. Zij wonen in tehuizen omdat ze door hun ouders mishandeld, verwaarloosd of verlaten zijn, of doordat ze vanwege gedragsproblematiek niet meer thuis kunnen wonen. Voor deze kinderen is het vanwege geldgebrek vaak niet mogelijk om te sporten, een zwemdiploma te halen of op vakantie te gaan. Daar doet Stichting van het kind iets aan.

 

Het doel raakt me (en zo zijn er nog meer, maar je moet ergens beginnen). Want het idee dat deze kinderen even hun zorgen vergeten, een hoognodig zwemdiploma halen of lekker bezig zijn met sport, vind ik fantastisch. Dat ze weer even kind kunnen zijn. Ik ben er dan ook trots op dat ik met dank aan een flink aantal van mijn vaste opdrachtgevers een mooie donatie mag doen. Bedankt allen! Een fijn idee dat we voor even een lach op het gezicht van deze kinderen kunnen toveren.

Koninklijke kinderwagen

Supersonische wagenIk win nooit iets. Die uitspraak doen veel mensen. Het klopt bij mij niet helemaal. Ik heb wel eens een bakje ijs gewonnen bij de Postcodeloterij of een beer bij de bingo. Maar geen serieuze dingen. Dus toen ik een mail kreeg met ‘gewonnen’, dacht ik eerlijk gezegd dat het om een loting ging en ik na het kopen van zes dure tickets kans zou maken op een miljoen dollar ofzo. Maar niets was minder waar.

 

Ik heb dus écht iets gewonnen. Pas toen ik het op de website van fabmama.nl zag staan, geloofde ik het. Het gaat om een supersonische, luxe kinderwagen: de ABC Design Salsa! We wilden eigenlijk een leuk tweedehandsje op de kop tikken, maar het geluk lachte ons toe. Dit is namelijk andere koek: prachtig uiterlijk, veel rijcomfort, allerlei luxe dingetjes erbij (zoals een kap op de wieg die je los kan maken en als zonnescherm kunt gebruiken), een zitje dat vooruit en achteruit gezet kan worden. En ga zo maar door.

 

Inmiddels staat hij in de bijkeuken glimmend te wachten op de komst van ons derde kindje. Evi heeft hem al even uitgetest met pop Ukkie, straks rijden we broertje er als een koning in rond. Bedankt Fabmama!

Een klein broertje

aan het strandEen kontje duwt omhoog richting mijn ribben terwijl ik dit schrijf. Een voetje stampt op mijn blaas. Ja, lieve lezers, ik ben zwanger van ons derde kindje. Half juni verwachten wij de komst van een klein broertje voor Joep en Evi! Ik ben nu ruim 34 weken zwanger.

 

Dat het een kleine druktemaker is, is duidelijk. Hij trappelt, draait en beweegt wat af in de steeds kleiner wordende ruimte in mijn buik. Nou mag hij niet klagen: hij hoeft de baarmoeder in ieder geval niet te delen. Voorlopig heeft hij het volgens mij nog prima naar zijn zin. En dat is maar goed ook, want hij mag nog even lekker blijven zitten. Rond en gezond graag.

 

Deze tweede zwangerschap is compleet anders dan de eerste. Draaide bij Joep en Evi werkelijk álles om het zwanger zijn, nu is dat niet het geval (ja sorry, hij is nu al verwaarloosd). Een eerste keer zwanger zijn is al bijzonder en wanneer het er meteen twee zijn helemaal. Bovendien moest ik vanaf 28 weken bedrust houden en kon ik op een gegeven moment ook niet zoveel meer vanwege de enorme buik die ik had. Ik zat in mijn coconnetje, trok me terug uit de wereld en dook onder in zwangerschap, luiers en boertjes.

 

Nu is het anders. Ik werk volop tot 36 weken (bij Joep en Evi beviel ik bij 36 weken en 1 dag) en voel me daar goed bij. Al kijk ik ook uit naar mijn verlof, ik ben ook maar een mens. Ik fiets en sport nog, til zo nu en dan een peuter van 13 of 15 kg, pak als een soort drinkende giraffe legoblokjes van de vloer en doe een groot deel van het huishouden. Bij thuiskomst na het werk laat ik me niet puffend op de bank vallen maar kook ik avondeten, haal de kinderen op van het kinderdagverblijf en start ik het deel van de dag dat onder (niet) eten- eventueel badderen- voorlezen- en naar bed gaan valt. Om daarna alsnog het logge lijf neer te vlijen op die bewuste bank.

 

Of ik er al genoeg van heb? Nee, zeker nog niet. Want door een verbouwing en bijbehorende werkzaamheden, een kapotte auto, een blinde darmontsteking bij Mathijs en de drukte rondom werk zit ik nog helemaal in dat gewone leven. Dus, laat mij de boel even netjes afronden. En dan ga ik lekker met een hypnobirthboekje in de tuin zitten, een puzzel maken of dutjes doen. Tussendoor geniet ik van de kleine in mijn buik en zo trek ik me langzaam opnieuw terug in mijn cocon. En voor dan zwaai ik af.