Het bevredigende van koopjes

vrijmarkt selmer van altenEen zak lego, een Loompakket, een poppenfietszitje, een elektrische kindergitaar (!) en wat verkleedkleren. Ik ben trots op onze buit tijdens Koningsdag. Natuurlijk, ik had het feest ook aan kunnen grijpen om onze eigen nogal uitgebreide collectie speelgoed uit te dunnen, maar dat doe ik wel als het niet meer anders kan.

Als een gefocuste kat sloop ik langs de kraampjes. Mijn ogen gleden van laarsjes naar puzzels en van houten speelgoed naar step. Wat kan ik gebruiken? En hoeveel kost dat dan? Vervolgens het onderhandelen en de aankoop, gevolgd door het enthousiast aanpakken van de scha(ten). En dóór.

Wat is er zo lekker aan koopjes scoren? Waarom krijg ik een kick van iets voor een hele goed prijs kopen? Ben ik gewoon een Hollander of is het meer dan dat? Nou, het blijkt heel menselijk te zijn. De Universiteit van Michigan onderzocht het fenomeen en kwam tot de opvallende conclusie dat koopjes jagen net zo goed voelt als seks. Waarom? Omdat dezelfde hersengebieden oplichten bij seks en koopjes afrekenen. En omdat je bij beide gelegenheden het hormoon dopamine aanmaakt.

Het is maar goed dat Koningsdag bestaat, dan kun je tenminste nog los gaan voor een tientje.

Klikgebitten in de sauna

Thomas Wanhoff sauna‘Ik wil geen klikgebit’, zegt de vrouw naast me resoluut. ‘Maar dan krijg je klappertanden’, roept haar buurvrouw uit. Gniffelend eet ik verder van mijn broodje geitenkaas. Achter mijn zonnebril luister ik met gespitste oren het luide gesteggel van de twee dames naast me af. Dat gaat van het trekken van kiezen – je kunt een brug nemen, ik heb ook een halve auto in mijn mond – naar kauwen op tandvlees – volgens mijn tandarts went het vanzelf -, naar suikerzakjes – ik heb laatst nog een appeltaart gebakken van mijn bewaarde zakjes-, naar wel of niet roken – als je al lang rookt, kun je beter niet stoppen want juist dan word je ziek. Nee, de dames laten zich in hun conversatie niet hinderen door kennis van zaken.

 

Even later lig ik in de sauna te puffen wanneer een viertal me vergezelt. Ik hoor wat een slanke, behaarde man nog van zijn vrouw in de tuin moet doen, hoe zijn vriend het presteerde om de stroom voor de tuinverlichting compleet verkeerd aan te leggen – nu zit álles op een dimmer – en hoe de bijbehorende dame zich niet liet afschepen door een dure strandtent – ik heb ze gewoon gemaild dat we niet komen. Nou, nou, dat zal ze leren. Wat je allemaal niet ter ore komt tijdens een ontspannend dagje sauna voor één. Ter oge ook trouwens: zelden aanschouwde ik zoveel lillend en trillend vlees. Je valt eerder op als je perfect bent. Mijn fysieke, mentale en inspiratiebatterij is weer helemaal opgeladen.

Tracy over haar en liefde

Johhny LaiTracy Chapman schalde door de auto terwijl ik de snelweg opreed. Lang geleden draaide ik de cd compleet grijs en nu had ik hem weer opgeduikeld. Woord voor woord zong ik de teksten mee die blijkbaar nog ergens in mijn hersens waren opgeslagen. Wonderbaarlijk hoe je brein zoiets onthoudt. Alsof je een vergeten, stoffige doos van achter het schot op zolder haalt en de woorden er één voor één uithaalt.

 

Ik was veertien toen Tracy mijn leven binnenkwam. Ik dacht overigens eerst dat zij een man was, vanwege de diepe, warme stem. Het besef dat ik het mis had, kwam pas toen ik haar naam goed tot me door liet dringen. In die tijd leefde ik van songteksten. Ik stond ermee op, schreef ze stiekem in schriften tijdens schooluren en ging ermee naar bed. En toch begreep ik niet alles wat er gezegd werd. Ik begreep wat een ietwat onzekere maar gelukkig opgroeiende veertienjarige kán begrijpen, maar meer ook niet.

 

Nu ik wat ouder ben, hoor ik meer. En wat me opviel is dat de teksten van Tracy nog steeds actueel zijn. Helaas. Met name het nummer Why raakte me. Want hoewel ze zingt ‘the time is coming soon’, is er helaas weinig veranderd. Vandaag, de dag dat we mogen (en moeten) stemmen, blijft het in mijn hoofd hangen. Het haalt de idealist in me naar boven. Die zat in het meisje van veertien en bestaat nog steeds in de vrouw van 36 jaar.

 

Why do the babies starve
When there’s enough food to feed the world
Why when there’re so many of us
Are there people still alone
Why are the missiles called peace keepers
When they’re aimed to kill
Why is a woman still not safe
When she’s in her home

Love is hate
War is peace
No is yes
And we’re all free

 

Verhalen met een rietje

Rossy yumeWaarom kan ik me mijn geschiedenisleraar van de middelbare school zo goed herinneren? Waarom weet ik sommige details nog van de verhalen die hij vertelde terwijl veel van mijn schooltijd verder is verzand in een bak algemene kennis zonder noemenswaardige uitschieters? Het antwoord is omdat hij daadwerkelijk het verhaal van geschiedenis vertélde. De klas hing aan zijn lippen. En wat hij zei, zoog mijn brein op als limonade door een rietje.

 

De benen gestrekt onder het tafeltje, licht achterover leunend, de zon die schuin door het raam naar binnen scheen en de oren gespitst: ontspannen maar aandachtig luisterde ik naar meneer Heestermans. En nu besef ik dat hij mijn inspiratiebron is geweest. Waarom ben ik tekstschrijver geworden? Omdat ik ook verhalen wil vertellen. Omdat ik iets over wil brengen, ondertussen creatief bezig wil zijn én omdat ik iets te vertellen heb. Mijn eigen hersenspinsels of die van een ander.

 

Na twee jaar interimopdrachten bij ETZ en Tilburg University sla ik mijn laptop weer open aan de eettafel. Ik heb genoten van de afgelopen tijd als interimmer en er veel van geleerd. Over organisaties, mensen, communicatie en strategische beslissingen. Ik stop het in mijn rugzak en neem het mee. Maar waar gaat de reis nu naar toe? Dat ik dat niet precies weet, maakt me niet onzeker maar geeft me juist een fantastisch gevoel: de mogelijkheden zijn legio. En toch weet ik dat er één leidraad is die me de weg wijst: schrijven, verhalen vertellen. Want dat is waar mijn hart ligt. Of het nu via een blog, website, interview of boekje is: ik wil nog veel meer verhalen optekenen.  Daar ga ik voor, bedankt Heestermans.

 

 

 

Het voordeel van Trump

IosonounafotocarmeraEigenlijk is de komst van Trump zo slecht nog niet. “Hoezo dat dan?”, hoor ik je denken. Nou wel hierom.

 

Decennia lang zijn we aan het sluimeren. Maar weinig lijkt de Westerse wereld te raken. Het meeste nieuws is een ver-van-onze-bed-show en echte invloed hebben we toch niet, want ‘politici beslissen en wat is nou één stem waard’. Soms piept er opeens een nieuwsbericht door onze afgestomptheid heen: het lichaam van een Syrische jongetje op het strand, een bomaanslag dichtbij of het mogelijk verhogen van het eigen risico op de zorg (ach en wee). Maar het meeste nieuws blijft buiten ons eigen veilige wereldje. Tot nu.

 

Trump doet wat hij belooft, tenminste, voor zover het hem lukt aangezien zijn beloftes niet allemaal grondwettelijk onderbouwd zijn. Een goede zaak. Want nu zien de Amerikanen, en de rest van de wereld met hen, waar ze eigenlijk voor gestemd hebben. Een inreisverbod voor zeven nationaliteiten, een muur langs de grens met Mexico en investeren in het Amerikaanse leger: Trump wil zijn beloftes waarmaken. En nu wordt de Westerse wereld wakker uit de sluimerslaap, nu staat social media vol met anti-Trump berichten en nu beseffen mensen (hopelijk) opeens dat als je op Wilders stemt, dat hij dan ook gaat proberen om zijn plannen uit te voeren.

 

Er staan weer mensen op de barricades. Jongeren lezen weer over politiek. En een Deens filmpje verovert het internet. We zijn wakker. Het lijkt wel alsof de schellen van de ogen zijn gevallen van die duttende elite en het idealistische bloed weer stroomt. En ik kan me niet voorstellen dat Hillary zo’n goede wekker was geweest. Laat de discussies maar oplaaien, laat dat Malieveld volstromen (en andere internationale locaties) en zorg dat het nachtwerk wordt voor die handmatige stemtellers op 15 maart. Goedemorgen!

Schoolse praktijken

schoolfoto-2016Als je kinderen op de basisschool starten, gaat er een wereld voor je open. Een wereld van vriendenboekjes, kerstvieringen, oudergroep-apps en wachtende ouders op het schoolplein. Opeens hoor ik Evi zeggen dat je ‘van proberen leren kunt’, vertelt Joep over de fluisterpink van de juf (zou het helpen?) en wordt elke dag geëvalueerd met duimen: twee omlaag, twee omhoog of van allebei één.

 

Hoewel enthousiast was het ook even wennen, dat schoolse leven. Zo bleek dat school vijf dagen van je week in beslag neemt: mama, moeten we nou alweer? En dat je soms iets moet doen waar je geen zin in hebt: mama, ik wilde in het knutselgroepje maar dat zat al vol! Maar over het algemeen kunnen we na deze eerste weken concluderen dat de start van de schoolcarrière van Joep en Evi geslaagd is. Op naar de kerstvakantie en daarna écht van start. En laat de kerstman nou heel toevallig vriendenboekjes onder de boom leggen.

Waar is de pauzeknop?

Jarige JobjesEerst je ontbijt opeten, pas dan mag je het chocolaatje uit je schoen Joep. Ik kijk naar het muisje in zijn hand waar een klein hapje uit is. ‘Dat heeft zwarte Piet gedaan’, zegt hij adrem terwijl hij me guitig aankijkt. Wat moet je daar nu tegenin brengen? Ondertussen fotografeert Evi alles met haar nieuwe kindercamera. Van pannenkoek tot ontelbare selfies, ze leeft zich helemaal uit. En ik geniet van hoe zij geniet.

 

Dinsdag 22 november werden ze vier jaar. Als ouders sta je dan altijd ietwat melancholisch stil bij de bijzondere momenten op de geboortedag. Dat we hoorden dat ze die middag geboren zouden worden, hoe dat ging, hun eerste huiltjes, het eerste echte contact, het bewonderen en bekijken. Of een jaar later: Joep achter de door Mathijs zelfgemaakte loopwagen. Evi die haar taart voorzichtig eet, Joep die er ‘head first’ induikt. Of vorig jaar het feest met het springkussen in de tuin. Je herinnert je wat er gebeurd is, maar ergens voelt het zo ver weg.

 

samen-eten-juliWant het leven met kinderen is zoals het NU is. Vandaag, dit moment. Zoals ze er nu uitzien, wat ze nu kunnen en hoe ze nu praten. Hoe het vorig jaar, vorige maand of vorige week was, dat raak je kwijt. Je weet feitelijk hoe het was maar je vergeet hoe hun babylijfjes voelden, hoe de kamer ’s ochtends naar gezellige poepluiers stonk en hoe ze met hun kont in de lucht op hun buik in hun slaapzakjes lagen. Je leeft in het moment, net als kinderen zelf dat doen. Een mooie les. En je probeert dat moment vast te houden, maar dat lukt nooit. Was er maar een pauzeknop zodat je heel bewust momenten op zou kunnen slaan. Hoe ze ruiken, voelen, klinken, lachen, praten en gek doen. Jeetje, wat gaat het snel voorbij.

 

Op naar de vriendenboekjes, luizenmoeders en schoolvakanties.

kerst-driebergen

Full house

hoopje-hendrixJe denkt dat je wel wat weet van het krijgen van kinderen als je een tweeling hebt gehad. En natuurlijk weet je dat ook. Hoe je een baby in bad doet, een luier verschoont en hem vasthoudt, dat is bekend terrein. En dat het vermoeiend gaat worden, dat weet je ook. Maar hoe het écht is, dat weet je pas als het zover is. En het hangt ook van de baby in kwestie af, want geen kind is hetzelfde.

 

Ik vond het slaapgebrek weer pittig, zei een moeder ooit tegen me toen haar tweede net geboren was. Ach, dacht ik bij mezelf, het is maar één baby. Wat ik in mijn optimisme even vergat is dat die ene baby je ook hele nachten wakker kan houden. En dat die twee peuters daar geen boodschap aan hebben. Het was en is dus bikkelen. Rondlopen met een huilende Huub, boterhammen smeren voor de oudsten, een luier verschonen en helpen met een tekening. Alles tegelijk.

 

Tegelijkertijd heb ik tijdens de maanden van mijn verlof een onuitwisbare band opgebouwd met Huub. We waren vrijwel altijd samen. Dat is soms beklemmend, maar vaak heel mooi. Ik ken hem door en door. Ik weet wat elk huiltje en scheef getrokken mondje betekent. Ik weet het wanneer hem iets dwarszit en hoe hij giechelt als je zijn shirt en rompertje uittrekt omdat het kietelt.

 

Op de zeldzame momenten van rust keek en kijk ik vol verwondering en trots naar mijn drie kinderen. Drie! Een kinderschare voor volwassen mensen. Dus blijkbaar ben ik dat nu. Ik ben trots wanneer Joep en Evi ruzie maken over wie Huub mag vasthouden/een fruithapje geven of naast hem mag zitten. Ik schiet vol als ik ’s avonds al die slapende, blozende koppies zie. En ik loop over van geluk als Joep of Evi Huub zo aan het lachen maakt dat hij moet schateren. Wonderlijk is het. En zeer vermoeiend, dat ook.

Ik ben er weer

laptop en koffieIk ben er weer. Met een ietwat grotere cafeïnebehoefte, iets meer wallen en een iets ingewikkelder ‘spitsuur’. Maar dat mag de pret niet drukken. Het is niet te geloven dat ik vijf en een halve maand geleden tijdelijk gedag zei tegen het werkzame leven en het fulltime moederschap verwelkomde. Bijna een half jaar was ik thuis. Eerst rond en gezond en daarna samen met kleine Huub op zoek naar een nieuwe gezinsdynamiek en -routine.

 

Het leuke is: mijn opdrachtgevers zijn me niet vergeten. Iets wat je toch een beetje vreest als zelfstandig ondernemer. Ik kon meteen weer aan de slag bij Tilburg University. En ook andere partijen hebben me benaderd. De twee laatste maanden van 2016 besteed ik aan opstarten en werken. In het nieuwe jaar ga ik weer écht aan de bak, in een volgende versnelling. Voor nu voelt het vooral heel fijn om mijn hersens weer te laten kraken, mijn koffie warm te drinken en mijn creativiteit weer aan te spreken voor iets anders dan het maken van tekeningen en knutselwerkjes. Al buig ik me daar op niet-werkdagen natuurlijk nog wel vol enthousiasme over.

Zwanger sporten? Jazeker!

Samen buiten sportenVoor veel vrouwen staat zwangerschap voor rustig aandoen, luisteren naar je lijf en dealen met de kwaaltjes. Sporten sneuvelt snel van de agenda, of je moet een ‘fitgirl’ zijn. Ik begrijp dat het niet voor iedereen is weggelegd om lekker actief te blijven tijdens de zwangerschap. Soms zijn er medische redenen om rustig aan te doen zoals bekkeninstabiliteit of dreigende vroeggeboorte. Maar als alles goed gaat, kán het wel. Mijn ervaring: het is nog lekker ook!

 

Wordt het yoga of Mom in balance? Puffen of sporten? Dat vroeg ik me aan het begin van de zwangerschap van Huub af. Ik wist als geen ander wat een zwangerschap met je lijf kan doen. Bij Joep en Evi moest ik acht weken bedrust houden, afgesloten met een keizersnede en flinke gebroken nachten. Mijn conditie hierna was nul komma nul. Deed ik een jaar eerder nog mee aan een spinningmarathon, op dat moment was een wandelingetje naar de stad al een inspanning. Dat ging me geen tweede keer overkomen, nam ik me voor. En gelukkig was dat me ook gegund. De keuze viel op Mom in balance: bootcamp buiten met andere sportieve zwangeren onder professionele begeleiding.

 

Er waren koude en natte avonden dat ik weinig zin had. Dat na het hele circus van werken, naar huis, koken en Joep en Evi naar bed brengen, de bank erg verleidelijk was. Toch heb ik me vrijwel wekelijks naar de sportles gesleept. En iedere keer was het heerlijk. Hoe fijn is het om te voelen dat je nog iets kunt met je aftakelende lijf, om vertrouwen te houden in je lichaam en even niet alleen maar zwanger te zijn, maar ook gewoon jezelf. De buitenlucht geeft energie en het sporten zorgt ervoor dat je je conditie behoudt. Je bouwt niets op, maar raakt ook niet zoveel kwijt. Daarnaast bleef ik veel fietsen, ook een bewuste keuze.

 

De laatste keer dat ik sportte was met 39 weken en 4 dagen zwangerschap. Natuurlijk, joggen werd powerwalken en jumping jacks doen werd uitstappen naar opzij, maar ik was lekker in beweging. Ik ben ervan overtuigd dat mijn zwangerschap en bevalling mede zo voorspoedig zijn gelopen door al die beweging. En het herstel na de bevalling (sowieso andere koek dan een keizersnede) verloopt ook vlot. Nu, vijf weken later, heb ik alweer zin om aan de slag te gaan. Dus, wil jij ook fit blijven terwijl je uitdijt? Ik raad je Mom in balance aan.