Verhuisdingetjes

Ik verwaarloos jullie een beetje, ik weet het. Waarvoor mijn excuus. Maar ik heb mijn handjes in de tussentijd flink laten wapperen.  Afgelopen weekend zijn we namelijk verhuisd en gisteren hebben we ons oude appartement officieel opgeleverd. Twee mooie anekdotes:

Ex-bovenbuuf M en ik tillen wel even een kastje naar beneden. Dat kunnen wij wel hoor. De anderen zijn allemaal naar het nieuwe huis, dus we zijn op onszelf aangewezen. Buuf M gaat onder en ik pak het eigenlijk net iets te zware kastje van boven, we maken de draai, nog iets naar links, naar rechts, even wachten. En dan… zitten we klem. Buuf M staat tegen de muur met het kastje tegen zijn gezicht gedrukt. Mijn been zit een paar treden hoger klem tussen kast en traptree en ondertussen kraakt een van de deurtjes vervaarlijk. En wij? Wij lachen ons een breuk wat niet echt helpt als je eigenlijk kracht moet zetten. Uiteindelijk herpakken we onszelf en brengen de kast naar beneden. De scharnier van het deurtje is helaas wel gesneuveld.

In het nieuwe huis wordt vriend J opgehaald door twee voetbalvrienden. Alleen is de verhuiswagen nog niet leeg. Nou, dan helpen die jongens toch gewoon een handje mee! En zo kwam het dat ik middenin de verzameling dozen en huisraad in de woonkamer een wildvreemde jongen tegenkwam die vroeg waar de tas met fotolijstjes naartoe moest.

Ik zal die tv wel even aansluiten. Daar draai ik – als vrijgevochten vrouw – mijn hand toch niet voor om! Ik volg het stappenplan nauwkeurig en wacht enkele seconden tot het installatiemenu in beeld verschijnt. Er gebeurt niets. Nog een keer alles van begin af aan. Niets. Hmm, straks toch maar even aan vriend B vragen als hij langs komt. Die ontdekte vrij snel waar het aan lag; het is handig als je de scartkabel erin doet…

Die dingetjes houd je toch. En zo kan ik nog wel even doorgaan (ook met meer succesvolle acties overigens hoor). We doen ons best en het wordt steeds gezelliger!