Pruttelkontje

Al eerder beschreef ik mijn grote liefde voor mijn neefje Luca. Afgelopen zaterdag is de liefde weer een klein beetje gegroeid, net als de kleine man zelf, want toen mocht ik weer met hem knuffelen. Where is the love? vroegen The Black Eyed Peas zich af. Nou hier dus. Luca was gegroeid, maar is met zijn bijna-drie-weken nog steeds een superschattig, inimini, pietepeuterig hulpeloos dotje mens. Met zijn kleine vingertjes, tongetje uit de mond (waar is de melk?), luierkontje en grote ogen steelt hij de harten van iedereen. Ja, zelfs als hij op mijn schoot zijn luier voelbaar vol pruttelt vind ik hem nog aandoenlijk. Ach, poepie gedaan? Mijn meest volwassen kant komt naar boven.

Raar idee dat dit kleine mannetje over een maand of wat kan zitten, straks steeds meer contact maakt met de mensen en wereld om hem heen, over een jaar een dreumes is en over twaalf jaar een puber (ze schijnen er tegenwoordig erg vroeg bij te zijn met die puberteit). Zo hulpeloos en volledig aan de zorg van zijn ouders overgeleverd als hij nu is, bepaalt hij het complete leven van mijn zus en zwager. Alles draait om Luca. Slaapt hij? Hoeveel eet hij? Huilt hij? En waarom? Raar dat hij over vijftien jaar een puisterige, sprieterige jongen is die illegaal vuurwerk afsteekt, met vrienden rondhangt op de hoek van de straat, stiekem spijbelt en zijn ouders aan hun kop zeurt om een scooter voor zijn verjaardag.

Van mij mag hij nog wel even klein blijven. Al volg ik natuurlijk elke ontwikkeling op de voet, hoe klein ook. Op naar het eerste lachje, tandje, stapje en fruithapje!