Licht in de duisternis

Januari is de maandag van het jaar, oreerde collega E. En daar moet ik hem helemaal gelijk in geven. Ik ben geen fan van januari (en ook niet van maandag, hoewel ik de dinsdag eigenlijk erger vind, ver weg verwijderd van beide weekenden). In januari zijn de feesten voorbij, hebben de gezellige kerstspullen hun plek op zolder terugverovert, moet je je aan goede voornemens houden en is het koud, nat, vies en donker. Heel donker.

Getverderrie dus. Januari is ook nog eens een lange maand. Nee, neem dan februari, met het meestal zeer nette aantal van 28 dagen (vierjaarlijkse uitzonderingen daargelaten). Dat is toch een stuk coulanter. En maart, dan worden de dagen alweer langer, vieren we carnaval of moeten we daarvan bijkomen en verschijnt een vroeg voorjaar aan de horizon als een reddingsboot voor een opgever bij Expeditie Robinson.

Dus januari, wat moeten we ermee? Doorploeteren en volhouden, denk ik. Toch valt er ook iets in faveure van deze maand te zeggen. Want hoewel ik het heerlijk vind om kerstdiners te verorberen, met oud en nieuw toastjes en oliebollen naar binnen te schuiven en vele wijntjes mijn keel in te gieten. Ik vind het ook wel weer lekker als al die overdaad voorbij is. Het is wel fijn wanneer anderen het normaal vinden dat je vriendelijk bedankt voor een gebakje. En dat je kiest voor een gezonde, enigszins verteerbare maaltijd in plaats van een calorierijk drie gangendiner met nog wat kaas voor de lekker na. Een lichtpuntje in deze donkere dagen.

Hippe chipper

Ik ben aan de OV-chipkaart. En ik ben er trots op. Meestal loop ik hopeloos achter de feiten aan bij technische of hippe zaken, maar deze keer zit ik toch wel bij de middelste groep volgers. Een midterm adapter. Met een nonchalante, doch ietwat overdreven zwaai graai ik mijn portemonnee uit mijn tas om hem vervolgens sierlijk langs het poortje te bewegen. Bliep, en iedereen weet wat mijn resterende saldo is.

Dat vind ik dus een beetje jammer. Hoe fijn het ook is om niet iedere dag een kaartje te hoeven kopen. Hoe soepel ik ook over de trappen trippel richting vertrekkende trein en hoe hip het ook is om van de hoed en de rand te weten; dat gezwaai met de portemonnee bevalt me minder goed. Wordt het de nieuwe pickpocket-trend om verdekt opgesteld naast een Ov-chippaaltje te gaan staan en achteloos hippe reizigers van hun beurs te ontdoen? Ik hoop het toch niet. En hoe prettig ik het ook vind om te weten wat mijn resterende saldo is, je wilt toch niet zonder zitten, de andere stationbezoekers hoeven dat nou niet per se te weten.

Dus; leuk die OV-chipkaart. En handig, maar ook wel een beetje eng. Het blijft spannend om een midterm adapter te zijn.