Mijn dochter vroeg me of de derde wereldoorlog was uitgebroken want ‘dat zei iedereen op school’.
Ik probeerde haar gerust te stellen en in een paar zinnen de ontzettend complexe verhoudingen en krachten uit te leggen. Geen idee of dat gelukt is (en ik betwijfel of ik er voldoende vanaf weet).
Vanmorgen stuitte ik op deze rake column van Mathijs Bouman. Hij zette me aan het denken.
Is wat er nu in het Midden-Oosten gebeurt vooral nostalgie?
Bejaarde kleuters die nu ook een keer aan de knoppen draaien ‘nu ikke’.
Is het een gevolg van omgeving, huidskleur en geslacht?
Tunnelvisie door de bubbel waar ze zich al jarenlang in bevinden.
Of is het de leeftijd?
Kan het brein op een bepaalde leeftijd niet meer reflecteren op het eigen handelen en openstaan voor anderen. Vaart het één koers ongeacht wat het onderweg tegenkomt. Een kwestie van ‘een oude hond leer je geen trucjes meer’.
En dan laat ik de historische context voor het gemak maar even buiten beschouwing. Want het is nog veel complexer dan jij en ik denken, denk ik.
Ik hoop dat de kleuters snel uitgespeeld zijn, er handjes worden geschud en er ‘sorry’ wordt gezegd. Maar waarschijnlijk is het daar al te laat voor.
Ver van mijn bed en toch relatief dichtbij.