Dead Poets Society. Hoe vaak ik de film ook zie, hij blijft goed. Al begint het zoetsappige zo nu en dan wel door te schemeren. De eerste keer dat ik hem zag was tijdens een blokuur Engels van meneer Swartjes in Middelburg (de laatste keer was vanavond). Waarschijnlijk droomde hij ervan om net zo’n inspiratiebron voor ons te zijn als Mr. Keating dat was voor zijn pupillen. Het feit dat ik me deze leraar nog steeds haarscherp voor de geest kan halen, zegt wel iets. De indruk is gebleven, al is hij niet te vergelijken met het grote verschil dat Keating maakte in het leven van zijn pokdalige pubers.
In de film van vanavond promoot Keating de boodschap van Carpe Diem. Pluk de dag! Een nobel en vaak onhaalbaar streven, maar heerlijk om dromerig en idealistisch bij weg te zwijmelen. Want we proberen het wel; genieten van de dag, van het moment. Maar er komt meestal iets tussen. Iets wat moet en Ontzettend Belangrijk is. Jammer. Wel vind ik het goed om weer eens bij deze levensvisie stil te staan. Ook het nonconformistische zet me aan het denken. Alleen zijn mensen nou eenmaal kuddedieren. Je kont tegen de krib gooien, is lastig en stuit altijd op verzet. Een ander punt dat wordt aangehaald in de film is ‘ bekijk eens iets van een andere kant’. Daar ben ik 100% voor. Bovendien is het een haalbare kaart. En ‘je passie volgen’ is dat tot op zekere hoogte ook. Ziehier deze blog.
Als kind had ik, zoals zovelen, een Poezie-album. Als eerste mochten mijn ouders daar wat in schrijven, omdat dat zo hoort (kuddedier). Mijn moeder schreef een gedichtje dat ik uit mijn hoofd leerde. Zo mooi vond ik het. Ik wil het jullie niet onthouden (en beloof de volgende keer weer wat minder plechtig uit de hoek te komen):
Pluk de dag
geniet het heden
blij en opgewekt
en tob niet over
wat de toekomst brengen kan
want in ieders leven
is geen geluk volmaakt