Als je interviewt en schrijft, hoor je steeds kleine beetjes over onderwerpen waar je soms niets vanaf weet. Zo schreef ik vandaag over palliatieve zorg. Een onderwerp waar ik, net als 20 procent van de Nederlanders, liever niet over nadenk. Want palliatieve zorg is zorg voor mensen die niet meer beter worden. Mensen bij wie het draait om pijnbestrijding en zo veel mogelijk kwaliteit van leven tot het onvermijdelijke moment dat ze sterven.
Ik interviewde een vrouw van 74. Een stoere dame die in haar leven al vele ziektes heeft overwonnen. Borstkanker, een hernia, hartfalen en chronische leukemie. Die laatste twee doen haar nu toch de das om. Maar mevrouw ‘mekkert niet’, zoals ze het zelf zegt. ‘Want als je alleen maar zit te mekkeren, komt er niemand meer langs’. Ik knik. En denk: wat knap.
Om eerlijk te zijn houd ik ook niet van mekkerende bejaarden. Ik roep altijd om het hardst dat ik een vrolijke oma wil worden die nog zoveel mogelijk middenin het leven staat en die niet op de fiets achterom kijkt en dan haar stuur automatisch mee naar links trekt. Ik wil geen oma worden die alleen maar praat over wie er nu weer overleden is of hoe slecht het met de kwaaltjes gesteld is. Maar is dat reëel? Kunnen we dit eigenlijk wel vragen van oude mensen?
Want als ik hoor wat mevrouw allemaal heeft meegemaakt en nu meemaakt tijdens haar laatste weken of dagen op aarde, dan vind ik eigenlijk dat ze wel recht heeft tot klagen. Zou jij er vrolijk van worden als het hoogtepunt van de dag de gebrachte haring van de buurvrouw is die je oppeuzelt voor het raam zodat je wat kunt kijken naar andere mensen op de rivier? Zou jij genieten van iedere dag een medewerker die je billen schoonspoelt (en daar moet je dan dankbaar voor zijn), niet meer je eigen boterham kunnen smeren met als alternatief een verzorgingstehuis waarbij je een kast van 30 cm doorsnee tot je beschikking hebt en op de kamer ligt met drie andere, zeurende bejaarden?
Tja, dan heb je ook wel iets om over te klagen. Aan de andere kant wordt het daar ook niet beter van. Eigenlijk is het enige wat je tegen die tijd nog hebt, je goede humeur. Ik maak een diepe buiging voor deze mevrouw en hoop – nog steeds – dat ik over vijftig jaar net zo positief kan blijven als zij. Maar dan graag met wat minder lichamelijke ongemakken.
‘respect’