Drie uur spinnen, het klinkt indrukwekkend (toch?). Eigenlijk was het vier uur, maar samen met mede-sportievelingen R en S deelde ik twee fietsen. Dus dat betekende af en toe twintig minuten uitblazen. Aan de start ging wel even de gedachte ‘waarom doe ik dit eigenlijk?’ door me heen. Maar het antwoord, het Verbeeten Instituut. is toch wel de moeite waard. Niet dat ik de illusie heb dat dankzij mijn tomatenhoofd er weer een leven gered is, maar toch. Alle kleine beetjes helpen.
Tilburgspint.nl vindt ieder jaar op een andere, bijzondere locatie plaats en wordt steeds groter. Vorig jaar was het zweten in Jacks Casino (laag plafond, warm dus). Deze keer was de naar popcorn geurende Euroscope the place to be. Driehonderd fietsen werden bemand door fanatiekelingen. En wij. Een mooie locatie en een prachtig gezicht. Alleen jammer van de aanmoedigers die niet bekend zijn met de normale omgangsregels. Het is niet fijn als een onbekende zo dichtbij je komt staan dat je steeds tegen zijn jas tikt als je fietst. En constant passerende mensen halen je uit je concentratie. Jammer, maar dat was dan ook het enige.
Verder vond ik het een groot succes. En moet ik eerlijk toegeven dat het me best is meegevallen. Dankzij mijn wekelijkse spinninguurtje was ik al wel enigszins getraind, al is drie uur beduidend langer dan één uur. Toch was het goed te doen. Dat komt doordat je normaal gesproken een uurlang voluit gaat. Nu was het vooral een duurtocht, met een spetterend einde, dat wel.
Toen ik na een korte pauze voor het laatste uur op de fiets stapte, moest ik mezelf even oppeppen. Nóg een uur fietsen, mijn motivatie raakte een beetje op. Gelukkig kwam mijn ‘eigen’ spinningleraar John aangereden (in eerste instantie op een motor, later natuurlijk op een spinningfiets). Zoek het woord motiveren op in het woordenboek en deze man staat erbij. Wanneer je denkt ‘nee, ik kan niet meer’, weet hij je toch zover te krijgen dat je drie seconden later meedoet met dubbeltempo staan-zitten. En dat deed hij zondag ook. Tijdens de finale knalde het en spetterde het letterlijk zweetdruppels. Maar hoe lekker is het om zo diep te gaan. Dan kun je pas echt met trots zeggen dat je hebt meegedaan. Volgend jaar weer, denk ik.
Goed zeg!
Topprestatie hoor, petje af!