Drie chocolade kikkertjes, vijf chocolade pepernoten, wokkels, kaasjes, gevulde speculaas. Ja mensen, het is weer december. Normaal gesproken weet ik me best goed in te houden, maar in de decembermaand lijkt er een soort barrière te verdwijnen. Het ‘niet doen’-signaal negeer ik met gemak, omdat het de feestmaand is. Heb ik de rest van het jaar een eetgeweten, deze maand is die onvindbaar. Waarschijnlijk bedolven onder alle winterse kost en lekkernijen.
Het is ook wel lekker om jezelf eens in de zoveel tijd over te geven aan alles wat God verboden heeft op eetgebied. Naast alle feesthapjes heb ik ook meer zin in stamppot met spek en worst, risotto met Parmezaanse kaas en toetjes als warme tarte tartin met een bolletje vanille-ijs. Het lijkt me overbodig te zeggen dat dit niet gezond is. Ik praat het nog enigszins goed met mezelf door trouw twee keer per week te sporten. Het is een druppel op een gloeiende plaat, maar het is een druppel, aldus deze optimist. En het erge is dat ik laatst nog een tekst met als onderwerp ‘gezond de feestdagen door’ heb geschreven voor een blad van een thuiszorgorganisatie. Ik typte zinnen als ‘het zijn maar drie feestdagen in één maand, de andere dagen kun je gezond eten’ en ‘maak een stevige wandeling om de extra caloriën te verbranden’. Het voelt dus een beetje als vloeken in de kerk dat ik mijn eigen goede adviezen negeer.
Maar het is wel lekker. En dan kun je schuldig genieten, of er vol voor gaan. Laat ik dan maar voor de tweede optie gaan. Het zou toch zonde zijn als ik me de hele tijd schuldig voel en niet kan genieten. Dat is extra slecht. En dus zet ik voor deze maand een streep door het gezonde eten en staat op de blogagenda voor januari: goed voornemen is gezond eten en meer bewegen. Het blijft een terugkerend thema.