Ik verzuchtte vorige week nog dat ik Echt Niet Meer kon wachten op de lente. Grijzige luchten, druilerige dagen, vroege avonden en rillingen op mijn rug. Ik was er klaar mee. En alsof er ergens een god op een wolkje mijn gebeden aanhoorde, gebeurde het gisteren zomaar: de eerste zonnestralen, de eerste lentedag. Ik zou bijna in de Secret gaan geloven. Universum bedankt.
Ik voelde me als een beer die ontwaakt uit zijn winterslaap: hongerig en met knipperende ogen rekte ik me uit naar het licht (helaas was ik niet vermagerd). Het zonlicht warmde mijn botten, mijn huid, mijn energie en mijn goede zin. Ze zeggen dat je vitamine D aanmaakt als je in de zon zit, bij mij uit zich dat blijkbaar in een gelukzalig gevoel. De deur naar de zomer is op een kier gezet. De deur naar barbecuen, lange zomeravonden, Trappistenbiertjes bij het klooster en weekendjes naar zee. Ja mensen, ik word er melancholisch van.
Wat dat betreft ben ik niet de enige. Afgezien van mensen met ernstige zonneallergie, zie ik iedereen opbloeien. Hoe was je weekend? Heerlijk! Is steevast het antwoord, begeleid door een brede glimlach. En nog leuker: de rest van de week blijft het mooi weer, zo nu en dan licht verstoord door wat wolkenvelden, maar dat mag de pret niet drukken. Ik verklaar hierbij de lente officieel voor geopend. Het eerste kievietsei is gespot, dus waarom ook niet. Op naar een zonnige zomer en een opgeladen batterij voor ons allemaal.