Ik kom weer een beetje bovendrijven uit de babypoel van luiers, melk, huiltjes en lachjes. Reden hiervoor is dat de nachten langzaam steeds beter worden. Was het eerst elke drie uur voederfeest en konden we met geluk blokjes van anderhalf uur slapen, nu lukt het steeds vaker om een zogenaamde ruk van zes uur te maken. Ik voel me een ander mens.
En het mooie is dat je, als je dus wat meer slaapt, langzaam ontwaakt uit je winterslaap en ontdekt dat er nog een hele wereld buiten de muren van het (fantastische maar ook vermoeiende) moederschap is. Dat er aardbevingen zijn, mensen banen verliezen, dat pensioenen worden gekort en er weer een bank bijna omvalt. Dat het bijna carnaval is en dat ik gelukkig nog steeds goede contacten heb met opdrachtgevers. Dat die opdrachtgevers me niet vergeten zijn de afgelopen maanden en dat het dus tijd wordt om langzaam wat op te starten. En dat ik dat bestwel leuk vind.
Dus mensen: ik ben er weer. Een beetje.
Want tussen die dagelijkse bezigheden door geniet ik natuurlijk ook nog volop van Joep en Evi, moet er aardig wat gebeuren in huis om het een beetje toonbaar te houden en ben ik nog aan het ontzwangeren (vreselijke term maar o zo waar). Dus wat ik eigenlijk wilde zeggen is: hoi! (En de groetjes van Joep en Evi)
Hoi. Welkom ’terug’!
Welkom terug Mellie!!
Ja, zo herkenbaar! En met twee van die heerlijke hummeltjes lijkt het me helemaal een uitdaging om de rest weer een beetje op te pakken.
Dat je je een totaal ander mens kunt voelen als je zomaar welgeteld zes uur achter elkaar mag slapen, apart is dat hè?
Succes met weer een beetje opstarten, maar rustig aan hoor! (Sorry, vreselijk bemoeizuchtig, maar ik kan het toch niet laten.)