Zondag is het weer zover: Valentijnsdag. Voor Mathijs en mij best een bijzondere dag aangezien hij mij precies zes jaar geleden ten huwelijk vroeg bovenop de Arc de Triomphe in Parijs. En precies 5,5 jaar geleden trouwden we. Een dag met mooie, persoonlijke herinneringen dus.
Valentijnsdag is ondertussen een groot commercieel succes geworden. Daar kun je van alles van vinden, maar als je dat gegeven even opzij zet, is het wat mij betreft een mooie dag. Helemaal niet verkeerd om jezelf en elkaar te herinneren aan hoe fijn je het samen hebt of hoe lief je iemand vindt. Dat zouden we vaker moeten doen.
Hoe je dat doet, moet je helemaal zelf weten. Ga uit eten (en regel zelf oppas), praat eens goed bij, ga van mij part een heel weekend weg, koop een (romantisch) cadeau voor elkaar of verras je eega met een ontbijtje op bed. Maar sla er ook niet te ver in door. Toevallig kwam ik deze Hema blogpost tegen. Nou kan het aan mij liggen, maar ik vraag me af welke man er borduurt. Mijn vermoeden is dus dat de vrouw dit voor de man moet maken. Los van dat ik stoffen zakdoekjes onhygiënisch vind, vind ik het hele idee belabberd. Wie heeft hier überhaupt tijd voor? En welke man is er nu oprecht blij met een geborduurde zakdoek? Zo van ‘elke keer dat ik mijn snot erin deponeer denk ik even aan mijn grote liefde’. Nee, dankjewel.