Working mama

Ik ben een werkende moeder. Ik werk met plezier, krijg er energie van en knuffel mijn kindjes ’s avonds net even iets harder als ik ze een dag niet gezien heb. Jet Bussemaker zou trots op me zijn (ja familie, maar zo ver weg dat we elkaar niet tegenkomen op feestjes). Want zij vindt dat vrouwen teveel teren op de zak van hun man en dat ze zich schuldig moeten voelen voor al het geld dat de overheid in hun onderwijs heeft geïnvesteerd terwijl ze niets doen met hun diploma. Ik vind dat ze gelijk heeft, maar tegelijkertijd vind ik dat ze ook ongelijk heeft. Verwarrend, dus ik licht het even toe.

Ja, de overheid betaalt mee aan de studies van jonge vrouwen (en mannen). En ja, dat is tot op zekere hoogte weggegooid geld als zij een paar jaar voor de kinderen thuis gaan zorgen. Bestwel zonde. En ja, het is dan héél vervelend wanneer zij en haar wederhelft besluiten om te scheiden. Want dan is er simpelweg te weinig geld om alle kosten te betalen. Tot dusver ben ik het met Jet eens.

Máár (daar is de maar), wat is het alternatief? Werken in een sector waarin je niet wilt werken omdat een baan op niveau niet in deeltijd kan? Werken voor een bedrag dat je vervolgens ‘doorsluist’ naar het kinderdagverblijf? Werken ver van huis omdat je geen baan in de buurt kan vinden, het is tenslotte crisis mensen, waardoor je je kinderen alleen nog sporadisch ziet? Zo lang er geen goed alternatief is, kun je het vrouwen niet kwalijk nemen dat ze ervoor kiezen om zelf voor hun kinderen te zorgen. Het is misschien makkelijk om de verantwoordelijkheid bij de overheid neer te leggen, maar ik zie geen andere optie. De samenleving verandert; steeds meer mannen en vrouwen werken, maar de voorzieningen volgen de ontwikkelingen nauwelijks. In wezen steunen die nog steeds op het idee dat vrouwen voor de kinderen zorgen en mannen werken. Pas wanneer de overheid ophoudt met het faciliteren van deze constructie, kunnen vrouwen andere keuzes maken. Dus Jet, aan het werk.

(Ik doe overigens niet mee aan de discussie of thuis blijven beter is dan werken. Dat moet ieder voor zich uitmaken. Wel kreeg ik de kriebels toen een onderneemsters afgelopen week in Debat op 2 zei dat ze anderhalve week na haar bevalling alweer aan het werk was. Ze keek er trots bij, terwijl ik vooral medelijden met haar had. Waarom doe je dat? En ook: hóe doe je dat? Ik had anderhalve week na de bevalling weinig kwalitatiefs kunnen produceren. Voor haar heb ik één woord: arbeidsongeschiktheidsverzekering.)

2 reacties op “Working mama

  1. Goede blog Mel! Ik ben ook blij om een werkende moeder te zijn, ik denk dat me dat een leukere moeder maakt. Denk ook dat de overheid hierin een rol heeft, ze moeten goed de grens bewaken tot waar het nog loont om te blijven werken.
    Dat de regels wat strenger zijn geworden, is prima, want shoppen terwijl je kind op kosten van de overheid op het kdv zit, is leuk maar niet het doel. Ik hoop dat tante Jet ook wat daad bij het woord voegt en dat er niet alleen wordt bezuinigd maar ook geborgd wordt dat vrouwen kunnen blijven werken en niet hun hele salaris opgaat aan het kdv.

  2. Pingback: » Blog Archive » Teamwork

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.