Een vrouw van 130 jaar oud in Geörgie was afgelopen woensdag in het nieuws omdat haar kleinkinderen vonden dat ze een plekje in het Guiness Book of Records verdiende. Ze kwam uit het jaartal 1880. Achttientachtig. Ik kom uit 1980. Gek idee dat het mogelijk is dat ik nog honderd jaar op deze aarde rondloop. Dat ik denk dat dertig een keerpunt moet zijn, terwijl het slechts een beginnetje is.
Een dag later – donderdagavond – keken we naar Over mijn lijk. Dit programma op BNN is een vorm van reality-tv die pijn doet. Geen giebelende meiden of nep-BN’ers die over onzin bakkeleien, maar vijf jonge mensen die de dood in de ogen kijken. Bijvoorbeeld een jongen van vijftien jaar, vel over been, met botkanker voor wie het laten zetten van tatoo’s te vermoeiend is. Vijftien is de helft van dertig en zoals ik hem zag op tv, wordt hij niet ouder dan 16 jaar.
In het voorstukje van volgende week zag ik een meisje een trouwjurk passen. Bij haar symboliseert het huwelijk niet zozeer het begin van de rest van haar leven, maar meer een bezegeling van wat is geweest. Het is oneerlijk, verdrietig en ronduit pijnlijk dat sommige mensen 130 jaar worden en anderen al bij 30 afscheid moeten nemen. Ik ga het elke week kijken en zet de zakdoekjes alvast klaar. Ik vind het verschrikkelijk om die jonge mensen te zien aftakelen, maar noodzakelijk om mezelf een spiegel voor te houden. Zo had het ook kunnen zijn, dus geniet van wat je hebt. En dat doe ik.
Ik ga ook zeker kijken (met zakdoekjes). Een indrukwekkend programma, waarvan je zou denken dat het over de dood gaat, maar het gaat juist over het leven. De levenslust die je bij die mensen ziet, vind ik echt prachtig! Daar kunnen we allemaal wat van leren.