Je zou het bijna vergeten in het WK-tumult van vuvuzela’s, foute goals en Franse relletjes. Maar Mathijs en ik gaan dus over 47 dagen trouwen. Zo word je gevraagd en zo duurt het nog minder dan zeven weken eer je in repectievelijk pak en jurk richting altaar schrijdt. Net na het aanzoek zweefden we een tijdje op een dikke roze wolk van verliefdheid en romantiek. Maar na een tijdje komt de onverbiddellijke werkelijkheid om de hoek met deadlines, griepjes, wintersport en dertigste verjaardag.
Rond drie maanden kwam voor mij het omslagpunt. Fuck, dacht ik, over drie maanden ga ik trouwen. Mensen die mij wat langer dan vandaag kennen, weten dat ik zaken graag goed regel. Beter te vroeg dan te laat (dankjewel mama). En dus ontsprong er een lichte paniek bij mij toen we de drie maanden-grens passeerden. Want er moest nog zoveel gebeuren! Collega G zette me met beide benen op de grond: je hebt het belangrijkste al, een locatie, jurk, vent, ringen en de ondertrouw. Rest is bijzaak en detail.
Inmiddels zijn we anderhalve maand verder en is er een hoop gebeurd. Het leuke van deze tijd is dat je niet meer nadenkt en droomt van van alles, maar dat je lekker knopen doorhakt en zaken concreet regelt. Zo leverde de drukker vorige week de uitnodigingen (met hele grote dank aan art director collega M), bestelde Mathijs vandaag onze bruidstaart, is de dag doorgesproken met de gemeente Middelburg en pas ik vrijdag mijn jurk. Ontzettend leuk dat alles nu echt vorm krijgt. Maar ook erg spannend en een beetje eng. Langzaam begin ik het te beseffen: we gaan gewoon trouwen. Trouwen. Man en vrouw. Voor altijd, tot de dood ons scheidt (ja, daar geloof ik echt in). Dus ook als ik met een kotskater lijkbleek in bed lig, of als hij uit zijn hum uit zijn werk komt, of als we samen een weekendje weg zijn. Of… Wauw! Ik heb er zin in.
Mooi joh, trouwen! (zeker in M’burg!)
Met stip op nummer 1 in mijn leven, die dag.
Geniet er met volle teugen van, en als je de kans hebt, verleng het zaligmakende gevoel dan met een huwelijksreis!
Dikke kus Lindie
Wat gaat het hard!!! Je collega heeft helemaal gelijk, het belangrijkste heb je al voor elkaar. En ik ben het met je eens hoor: ’tot de dood ons scheidt’. Dat is toch de mooiste reden om te trouwen, die onvoorwaardelijkheid?
Woehoe, wij hebben er ook zin in! Die kotskater lijkt me dan weer wat minder…maar goed die bruidstaart zal wel voor herhaling vatbaar zijn 😉
Ik heb er ook zin in!
Mooie zin Mel: “je hebt het belangrijkste al, een locatie, jurk, vent, ringen en de ondertrouw”. “Vent” komt dus op de 3e plaats… 😉
Even zonder gekheid, het gaat een absolute topdag worden!! Ik weet het zeker. En daarna volgt een topleven, maar ja, das nu ook al lopende natuurlijk.
Dikke zoen!
Liever te vroeg dan te laat… Zo ging ik eens een dag te vroeg naar de tandarts, beter dan een dag te laat? Ja, maar dan de volgende dag nog een keer!
“mam”