Plork

Een pak van mijn hart: Sylvie eet ook weleens een chocoladereep. Een jaar of wat geleden was ze nog wat rondborstiger, tegenwoordig is ze gewoon dun. Of mager, de camera adds ten pounds hè. Nou verklapt ze in Linda dat ze de laatste jaren wat minder streng is voor zichzelf. Ze sport ook wel eens een weekje niet en ze eet chocola. Soms zelfs een hele reep!

Wat een uitspattingen zeg. En wat moeten wij vrouwen hier nu van denken? Dat we mager kunnen zijn én toch chocola kunnen eten? Of dat het eigenlijk niet uitmaakt wat we doen, zo’n lijf als Sylvie krijgen we toch niet. De reden waarom ze nu wat minder streng voor zichzelf is, is interessant: omdat ‘vrouwen die zichzelf niets gunnen vaak zo’n ontevreden uitstraling hebben’.

Auwch. Stel je voor: je bent een vrouw en wilt graag slank blijven. Daar doe je ontzettend je best voor. Diëten, sporten, geen bitterbal en al helemaal geen biertje. Sta je daar te schitteren met je slanke taille, blijkt je sacherijnige kop de boel te verstieren. Al die moeite voor niets. Het doet me denken aan het aloude, klassieke begrip ‘plork’. Oftewel: perfect lichaam, ongelofelijke rotkop. Toch ben ik het stiekem wel eens met Sylvie: van streng zijn worden we niet gezelliger en van ongezellig gaan we niet stralen. We zijn toch veel leuker als we ook een beetje plezier maken (met mate hè, niet overdrijven). Alleen is het voor haar zo lekker makkelijk om te zeggen.

Bron:
http://www.nu.nl/achterklap/2457646/sylvie-maakt-zich-minder-druk-gewicht.html