Schermen; een sport voor middeleeuwse ridders die jonkvrouwen in nood willen bevrijden, jongetjes met plastic zwaarden en mannen die houden van dikke, witte maillots. Tenminste dat dacht ik altijd. Totdat we op mijn werk Olympisch sporter Bas Verwijlen gingen sponsoren. We volgden hem tijdens zijn deelname in Beijing (hij werd 8e!) en nu richting Londen. Wat blijkt: het is eigenlijk bestwel gaaf.
Vorige week donderdag mocht ik het zelf proberen tijdens een schermclinic met wat collega’s en relaties. Na het oefenen van de juiste houding (jaja, het slappe handje naar achteren), wat afweermethodes met de degen en wat gepor in een oefentegenstander, mochten we echt gaan vechten. Jasje en handschoe
n aan, tiettokken in de bh, helm op en inpluggen maar. Dat valt vies tegen. Ten eerste was het erg warm in dat pak en voel je je een beetje gedesoriënteerd door de helm met gaatjes. En ten tweede is het eigenlijk bestwel moeilijk. Je probeert wel af te weren, maar die punt piept er zo doorheen. Je prikt, springt en beweegt je flink in het zweet.
Helaas moest ik mijn meerdere erkennen in drie van de vijf tegenstanders. Voor schermen heb je een goede conditie (redelijk aanwezig), souplesse (mwah), snel reactievermogen (ok) en behendigheid (totaal afwezig) nodig. En dan begin ik maar niet over tactiek. Collega Sanne spreidde een onvermoed en meedogenloos talent ten toon en ging er met de hoofdprijs en eer vandoor. Na afloop lieten Tristan en Bas zien hoe het echt moet. Een wedstrijdje op niveau, totaal niet te vergelijken met ons geprik. Gaaf! Wanneer mag ik weer?