Een vrouw van 85 jaar zit in een rolstoel, belegd met dekens, paraplu in de hand, bovenop een dak. Een niet alledaags beeld. Wat zou jij doen? Vragen of alles wel goed gaat? Of besmuikt lachen en doorlopen?
De oudere dame hoort bij het project De Club in Eindhoven van theatermaker Lucas de Man. Hij wil dat mensen nadenken over hun rol in de samenleving. Zien we elkaar nog wel echt? En wat doen we vervolgens met die informatie? Interessante vragen die moeilijk te beantwoorden zijn. Zeker als je eerlijk probeert te zijn.
Ouderen zijn eenzaam. Ik vind dat erg. Stel je eens voor dat je je hele leven hard gewerkt hebt en vervolgens wegkwijnt achter de verschrompelde geraniums. Dat je blij bent als de verzorgende een uur te laat langskomt om te helpen met het aandoen van je kousen omdat je dan eindelijk eventjes aanspraak hebt. Om tien minuten later weer te verzinken in het moeras der eenzaamheid.
Maar doe ik er wat aan? Nee. Ik breng mijn zaterdagen niet vrijwillig door in het lokale bejaardentehuis om praatjes te maken, een kaartje te leggen, een rondje te slowwandelen of de kin van een bejaarde te deppen na het drinken van een kopje koffie. Ik ben namelijk niet zo goed met bejaarden. Dat klinkt harder dan ik het bedoel, maar ik moet eerlijk zijn. Ik vind ze vaak een beetje zeurderig en ze ruiken zo muf.
Dus zou ik iets doen als ik langs de letterlijk oude dakduif was gewandeld? Ik weet het echt niet, al hoop ik van wel. Want verdient een mens in nood niet altijd de hulp van een medemens? Ik ben wel eens gestopt bij een gestrande elektrische rolstoelgebruiker. Zijn accu bleek leeg en hulp al onderweg. Of ik dat uit menslievendheid deed? Een beetje. Maar toch vooral uit schuldgevoel. Stel je toch voor dat de volgende dag in de krant staat dat een rolstoelgebruiker al uren overleden bleek maar niemand een poot uitstak? Dus in geval van nood wil ik best helpen. Maar is eenzaamheid nood? Ik denk er nog even over na.