Het is niet te geloven dat we alweer vijf jaar getrouwd zijn. Wat zien we er jong en fris uit op de trouwfoto’s! Ons leven zag er heel anders uit toen. We woonden net negen maanden in ons koophuis(je), ik was nog niet gestart als zelfstandig ondernemer en de kinderwens was er al wel, maar Joep en Evi nog niet. Voelde het eerst gek en overdreven om Mathijs ‘mijn man’ te noemen, nu is het de gewoonste zaak van de wereld. Al zeg ik het nog steeds met trots.
In de afgelopen vijf jaar zijn wij volwassener geworden, hebben we dromen waar gemaakt en obstakels onderweg overwonnen. En we hebben er wat rimpels en wallen bijgekregen. Wat niet veranderd is, is de reden van de bruiloft: we zagen het als de bekroning van onze liefde. En zo zien we het nog steeds. De basis is hetzelfde gebleven. De tijd die we exclusief aan elkaar kunnen besteden is een pietsie minder geworden. Maar nog steeds vind ik Mathijs de leukste, liefste en grappigste man van allemaal. Dat hij daarnaast ook de vader van mijn kinderen is, maakt het alleen maar mooier.
Ik wil nog veel meer van die mooie jaren meemaken met mijn man. Deze week vieren we ons houten huwelijk, op naar koper, zilver, parel en –waarom ook niet – robijn.