Auteur: Melinde

Op vakantie kun je eindeloos voor je uitstaren en urenlang een boek lezen zonder dat iemand dat vreemd vindt. Ook in de trein is het volkomen normaal om wezenloos naar buiten te kijken, wat weg te dommelen of je volop te verdiepen in boek, tijdschrift of krant (wat jammer van De Pers!). Ik ben er dol op.

Helaas word ik in de trein nog wel eens gestoord door medereizigers die zich niet aan de spitscode houden: zo min mogelijk geluid maken. Afgelopen week had ik een prachtig, rustig plekje bemachtigd toen er opeens een groep geestelijk gehandicapten de coupé overspoelde. De man naast me was dacht ik doof, maar kon wel klanken uitstoten (ik dacht iets te verstaan van ‘ik rijd vooruit’), zijn medepassagier tegenover me beantwoordde de geluiden met een argwanend en langdurig gepeuter in zijn neus. So far voor het wegdromen.

Maar het gekke van urenlang lezen, staren en filosoferen is dat je het thuis eigenlijk nooit doet. Terwijl je daar toch het minst gestoord wordt. Ik neem het me vaak voor, met name als ik op vakantie ben geweest. Dan heb ik even geproefd van het heerlijke lummelen en wil ik meer.  Maar thuis is er altijd wel iets te doen; boodschappen, de was, sporten, afspraken, stofzuigen.

Vandaag heb ik het anders aangepakt. ’s Ochtends vroeg toog ik samen met Mathijs, die om tien uur moest werken, richting stad. Ik ging naar de markt, kocht cadeautjes en bezocht een relatief rustige H&M. Om half één was ik weer thuis en kon ik alle taken buitenshuis afvinken. En dus was het tijd voor mijn boek (De verdwijning van Thomas Lumas, ik weet nog niet wat ik ervan moet denken, maar ben bang dat het ondanks mijn status van boekenwurm toch te hoog gegrepen is). Ik haalde extra kussens uit de woonkamer en installeerde mezelf met pot thee en twee slapende katten onder de dekens in de slaapkamer. Als ik mijn ogen opsloeg van de bladzijdes keek ik recht tegen de toppen van de bomen op het plein aan. Met een beetje fantasie dacht ik er bos en kwetterende vogels bij. Ik droomde weg bij beelden van vakanties, keek naar de katten die zich loom uitrekten en weer oprolden. En het leven was goed. Dat moet ik vaker doen.

Lichaamsgeur. Het schijnt dat vrouwen wanneer ze ongesteld zijn mannelijke zweetgeur aantrekkelijker vinden (of dat was op het moment van ovuleren, ik weet het niet zeker). Een gegeven dat mijn gezicht doet vertrekken in een walgende grimas. Het idee! Nou weet ik wel dat we eigenlijk gewoon (kudde)dieren zijn die worden geleid door hormonen en impulsen, maar toch. Zweetlucht aantrekkelijk?

Afgelopen vrijdag liep ik met Mathijs door de supermarkt. Het was een andere super dan gewoon omdat we veel boodschappen moesten doen en de Plus bij ons op het plein altijd garant staat voor teleurstellingen (je komt met het idee om een bepaald gerecht te koken en staat uiteindelijk wéér met compleet iets anders bij de kassa). Wij noemen deze winkel niet geheel ontoevallig de Min. Maar ik dwaal af, we hadden het over zweetgeur. Wij liepen door de winkel gewapend met kar en boodschappenlijst. Tot we opeens werden opgeschrikt door een weerzinwekkende geur. Muffig, oud, bedompt, zweterig, zuur. De walm dreef voorbij en vond zijn oorsprong in de oksel van de oude man voor me in de rij van de emballage.

Nou kan dat gebeuren. Het is vervelend, maar het kan. Ik probeerde heel vriendelijk mijn gegrinnik te verbergen toen Mathijs stille stikbewegingen maakte en vroeg of hij alsjeblieft op zoek mocht naar een item van ons lijstje aan de andere kant van de winkel. Maar wat bleek? De oude man was bepaald niet de enige stinkerd. Zeker drie op de vier bezoekers vertoonde dit opmerkelijke geurbeeld. We besnuffelden onszelf. Nee, wij waren het niet. Verder was het niet belachelijk warm en stond er buiten ook geen vrijmarkt met hindernisbaan. En helaas was het geen drukte van belang bij de afdeling doucheproducten en deodorant.

Wat nu? Hebben we eindelijk een goed alternatief voor de Min, blijkt het een broedplaats voor zweetlucht te zijn. We geven het nog één kans, daarna moeten we op zoek naar een Supermarktplan C.

Op nu.nl staat te lezen dat ‘een kwart van de dementie veroorzaakt wordt door alcohol’. Dit blijkt uit onderzoek gedaan in Groot-Brittannië. Vooral vrouwen zijn vatbaar voor deze vorm van dementie omdat hun metabolisme anders werkt. Psychiaters vrezen nu dat de huidige bingedrinkgeneratie op haar veertigste al last kan krijgen van ‘serieuze geheugenproblemen’. Ieks!

Ik wil mezelf niet vergelijken met een dronken, Engelse, borrels kappende sloerie en ik begrijp ook best dat alcohol sowieso niet zo goed is voor het lichaam, afgezien van dat ene glaasje rood per dag, maar afgelopen vrijdag maakte ik het zelf ook nogal bont. We hadden een reünie van de skivakantie en de wijn vloeide rijkelijk. De volgende dag betaalde ik de, hoge, prijs. Elke beweging was misselijkmakend. Maar wat nu? Val ik vanwege deze uitspatting in de risicogroep? Of valt het allemaal wel mee? En hoe zit het met mijn jarenlange werk in de horeca (en dan met name de naborrels)? Die tijd moet ook de nodige sporen hebben achtergelaten.

Terwijl ik zaterdag zwelgend van zelfmedelijden probeerde zo stil mogelijk te blijven liggen in de enige niet-misselijkmakende houding, sprak ik mezelf streng toe: ‘alcohol is eigenlijk een soort gif en jij hebt jezelf zo’n beetje vergiftigd’. Ja, zo gezellig klinkt een wijntje drinken dan opeens niet meer. ‘Word volwassen en drink met mate’, bitste ik. Ik hoop dat ik ga gehoorzamen. Bovendien zet zo’n bericht op nu.nl me aan het denken. En dat is meteen goed nieuws, want het betekent dat er nog grijze cellen intact zijn!

Op mijn BHV-blog had ik een reactie van een onbekende vrouw. Hoe kwam ze op deze site terecht? Het duurde even tot het tot me doordrong. Want wat bleek: ik zit bij de dertig geselecteerden van Viva.nl! Al eerder meldde ik dat ik deze blog heb opgegeven in de strijd om vaste Vivablogger te worden. Viva kreeg 300 reacties, die nu zijn teruggebracht tot een longlist van dertig. En ik zit erbij! Yeehaa! Jippiejippiejee! Ik ben als een kind zo blij want het is best een compliment om erbij te horen.

Maar tegelijkertijd wordt het nu pas écht spannend. Redacteuren van een uitgeverij gaan hun licht op de zaak schijnen en de dertig bloggers terugbrengen tot vijf. Die vijf mogen een maandlang bloggen op viva.nl. Vervolgens kiezen de lezeressen wie de vaste blogger wordt. Ik ben er dus nog lang niet. Mevrouw Stemband zou zingen dat het slechts ‘de eerste ronde’ is. Aan de andere kant is een goed begin het halve werk, maar moet ik ook niet te hard van stapel lopen. Pfft, het wordt duimen…

De ouders van Karst T. hebben gesproken. Ze vinden het onbegrijpelijk wat hun zoon heeft gedaan, zijn verbijsterd en voelen mee met de andere slachtoffers. De andere slachtoffers… Dat vind ik mooi geformuleerd. Een van de eerste dingen die ik dacht toen ik het gebeurde in Apeldoorn zag was ‘wat als de dader je zoon is of je broer’. Wat als je de auto herkent en langzaam het ijzingwekkende besef door je lichaam stroomt dat je broer de dader van een aanslag is. Dat hij andere mensen heeft vermoord.

De broer van Karst belde met trillende stem om het nieuws aan zijn ouders te vertellen. Wat verschrikkelijk. Ik voel mee met alle slachtoffer en dus zeker ook met de ouders en familie van Karst T. Hij is gisteren begraven. De dienst werd door tien mensen bijgewoond. Op nu.nl staat dat hij eerder moeilijke periodes heeft gehad in zijn leven, vooral vanwege schulden. Laten we ons alsjeblieft richten op betere (psychische) hulp voor mensen die dat nodig hebben en meer aandacht voor mensen in onze omgeving met wie het niet goed gaat, in plaats van alleen maar de beveiliging van evenementen te verscherpen. Natuurlijk, gekken blijven bestaan en je kunt niet iedereen helpen. Maar dat het beter kan, lijkt me duidelijk. Dat blijkt al uit het feit dat een aantal mensen uit zijn omgeving Karst niet eens kon identificeren van een foto.

Ik ben officieel bhv-er. Gisteren heb ik de cursus gevolgd en met succes afgerond. Ik kan nu brandjes blussen, in noodsituaties de boel vakkundig evacueren, reanimeren en beoordelen welke wond of kwetsuur welke behandeling vereist (verbandje of professionele hulp?). Het was een informatieve én leuke dag. Mijn hoofd zat gistermiddag nokvol informatie, maar het is allemaal goed blijven hangen tot nu toe. Ik beloof plechtig om zo nu en dan in mijn boekje te kijken om alles even op te frissen. Want mijn collega’s wenden zich vanaf nu logischerwijs in noodsituaties naar mij. En dan is het wel leuk als je je kunt herinneren wat je ook alweer moet doen.

Ik was best een beetje zenuwachtig van tevoren. De cursus was in Tilburg en ik ging er in mijn eentje naar toe. Hoe groot zou de groep zijn? En kende de rest elkaar al? Het voelde een beetje als zomerkamp. Ik had me nergens zorgen over hoeven maken want ons groepje telde maarliefst drie cursisten van wie ik duidelijk het minst op mijn mondje gevallen was. Gelukkig sleepte cursusleider Wim iedereen mee in zijn verhaal en zorgde hij ervoor dat we allemaal regelmatig aan het woord kwamen.

Wim is er zelf eentje ‘uit het veld’. Iemand die trots is op het levensreddende werk dat hij doet en honderduit vertelt over de gevaren waar hij zich regelmatig aan blootstelt. We werden zo nu en dan getrakteerd op zijn ‘oorlogsverhalen’. Levensreddend handelen is natuurlijk ontzettend belangrijk, maar hij stond wel heel erg voor de goede zaak. Al zou ik hem graag in de buurt hebben tijdens calamiteiten. Hij kwam professioneel, attent en troostend over.

Datzelfde kan ik overigens niet zeggen over mijn medecursisten. Sorry, maar als je bij de vijfde opfriscursus en na twee keer voordoen een handeling nog steeds verkeerd doet, ben je wat mij betreft niet de juiste persoon om bhv-er te zijn. En als je je mond niet open durft te trekken, hoe kun je dan anderen om hulp vragen of mensen daadkrachtig richting nooduitgang dirigeren? Ach, oordelen is gemakkelijk. Ik weet uiteindelijk niet hoe ik reageer in een noodsituatie. Misschien raak ik compleet de weg kwijt en blijken de andere cursisten juist helden te zijn. Laten we hopen dat het nooit nodig zal zijn. Misschien is het net zoiets als een paraplu meenemen om te zorgen dat het niet gaat regenen. Dan beloof ik braaf de theorie regelmatig te bestuderen.

Je springt ’s ochtends vroeg enthousiast uit je bed en trekt de gordijnen open: het is mooi weer! Vol goede zin stap je onder de douche, met in je hoofd de gedachte dat het een prachtige dag wordt. Even ontbijten, oranje t-shirt aan en hup naar de trein (want parkeren wordt vast lastig vanwege de drukte).  Al om elf uur heb je een prachtig plekje langs de route in Apeldoorn bemachtigd. Ruim op tijd, want dan sta je mooi vooraan. De sfeer zit er goed in, mensen zingen liedjes, wapperen met vlaggen, genieten van de zon en keuvelen wat met elkaar.

De minuten verstrijken. Het blijkt dat de koninklijke bus wat last heeft van oponthoud. De prinsen hebben iets te veel tijd verdaan met spelletjes. Het mag de pret niet drukken. De spanning wordt groter, want het is bijna zover: je gaat de Koningin zien. In de verte klinkt gejuich, je ziet mensen zwaaien. En daar is de bus! Springend en maaiend met het vlaggetje in je handen lach je de familie toe. Ondanks dat je niet zoveel geeft om de monarchie, is dit toch wel erg leuk. De bus rijdt voorbij en achter je hoor je een kabaal dat lijkt op een gas gevende auto. Je draait je lachende gezicht om naar de inmiddels gillende en krijsende mensen achter je. Op datzelfde moment schept de auto je. De klap is gigantisch en je voelt dat je door de lucht vliegt. Dan beland je met nog een klap op de grond en wordt alles zwart.

Het is niet te bevatten…

De term vieze man is bij velen wel bekend (Van Kooten en De Bie, de vieze man in de bonbonwinkel), maar de ‘vieze vrouw’ blijft vaag. Ik zal het uitleggen. Op nu.nl stond op 23 februari dat Nederlandse vrouwen vieze bh’s dragen. We worden geacht elke dag een schone aan te doen. Toch doet slechts negen procent van de Nederlandse vrouwen dat. De meeste dames, 59 procent, dragen hun bh twee tot drie dagen. Achttien procent vindt dat vier tot vijf dagen ook wel kan. En vier procent draagt de bh langer dan een week alvorens hem in de wasmand te deponeren.

Ik vind ieder dag een schone bh aantrekken zwaar overdreven. Wie doet dat nou (jaja, negen procent van de Nederlandse vrouwen)? Ok, als je gesport hebt, het benauwd zweetweer is, je borstvoeding geeft of lekkages hebt van de wonden van je borstvergroting. Maar als gezonde jonge vrouw kun je een bh toch prima een aantal dagen dragen, zonder dat dit meteen ‘vies’ is? Een spijkerbroek kan toch ook wel meer dan één dag?

Ik moest lang nadenken over de vraag hoe lang ik een bh draag voor het wassen. Daar is niet zo gemakkelijk een antwoord op te geven. Ik pas mijn bh namelijk aan op mijn agenda en kleding en wissel dus ook dagelijks (zonder meteen te wassen). Ben ik veel op pad en in beweging? Dan vraagt dat om een comfortabele bustehouder. Zijn de bandjes of naden gedeeltelijk zichtbaar? Dan is een andere aanpak nodig. Kortom: ik heb een stuk of zes van die dingen liggen en draag steeds een ander. Misschien doe ik sommige wel een week lang aan en andere maar twee dagen. Maar als ik heel eerlijk ben, moet ik het wel toegeven: ik ben een vieze vrouw.

Als ik in mijn vingers kon knippen, was ik gisteravond ritmisch knippend het uitverkochte Chassé Theater uitgedanst. We gingen naar jazzzanger Wouter Hamel. Een paar maanden geleden hadden we hem op tv gezien met het swingende en in-het-hoofd-blijven-hangende ‘In between’ en waren meteen fan. Voor Valentijn gaf ik Mathijs kaartjes cadeau en gisteren was het zover. Op naar Breda voor wat verantwoorde en muzikale jazz.

Wouter ziet er uit als 18 jaar. Hij is een klein, ielig knulletje met een haarbos waar je met je handen doorheen wilt woelen, maar hij blijkt al 32 te zijn. Zijn dansmoves zijn losjes en verraden zijn voorkeur voor de mannenliefde, zijn inlevingsvermogen is grandioos, zijn ogen guitig, zijn muzikaliteit en creativiteit ongedwongen en onuitputtelijk, de hoeveelheid instrumenten op toneel oneindig en het belangrijkste: zijn stem is diep, warm, charmant en gewoon heerlijk. Hij kan niet vals zingen. Tijdens een nummer sloeg zijn stem even over en zelfs dat was mooi.

De band bestond uit een bevlogen pianist, een virtuoze contrabassist, een enorm getalenteerde gitarist (die ook de sopraan saxofoon bleek te bespelen) en twee heerlijk ritmische drummers, voorzien van allerlei extra, leuke geluidjes. De passie spatte er aan alle kanten vanaf. Ze speelden het eelt op hun handen en genoten er zichtbaar van. De jongen voor ons ook trouwens. Die klapte keihard wanneer iedereen afwachtte, joelde dat het een lieve lust was en stond als eerste op bij het eindapplaus. Het was een topavond! Met een heerlijk, blij gevoel lieten we Breda weer achter ons met in ons hoofd: ‘I don’t wanna be your everthing, I wanna be your in between…’ Ik kan iedereen aanraden om op een regenachtige, grijze dag Wouter Hamel te draaien. Je wordt er acuut vrolijk van.