Auteur: Melinde

Je bent zwanger, niet ziek (nee, ik niet). Deze gevleugelde uitspraak klinkt regelmatig wanneer een zwangere vrouw zich afvraagt of iets (nog) wel mogelijk is. Of ze plaatst de opmerking zelf wanneer welwillende vrienden of collega’s haar iets veel te ontlasten. Het is een waarheid als een bus: zwangerschap is geen ziekte.

Ik heb weinig met dames die zodra ze bevrucht zijn alles uit hun handen laten vallen alsof ze opeens tot helemaal niets meer in staat zijn. Jaja, ik heb makkelijk praten, dat klopt. Daarom zal ik het aan de andere kant ook opnemen voor de hulpeloze, zwangere vrouwen. Sowieso is de ene zwangerschap de andere niet. Hangt de één wekenlang letterlijk haar gal te spuwen boven de pot, eet de ander lekker voor twee. Heeft de één een compacte strakke buik en meewerkend bekken, de ander drie liter vocht in de benen, bekkeninstabiliteit en een buik waarvan je vermoedt dat die een tweeling herbergt. Bovendien is het maar de vraag of het klopt dat ‘zwangerschap geen ziekte is’. De baby is als een parasiet in zijn moeders buik. Die pakt wat hij of zij nodig heeft, of mams het nou kan missen of niet. En als iemand een andersoortige parasiet heeft, laten we zeggen een lintworm, valt deze persoon wel in de categorie ‘ziek’. Kortom, zwanger zijn is niet niks.

Ik kan nu wel heel hard roepen dat als ik ooit (ja ooit) zwanger raak ik gewoon blijf sporten en niet alleen maar met een joggingbroek op de bank ga hangen, maar ik weet het niet. In mijn omgeving heb ik al een aantal keer gezien dat het op zijn zachts gezegd een beetje tegenviel. Deze vrouwen wilden wel ‘niet zeuren en genieten’, maar kwamen zichzelf nogal tegen. En dus, respect voor alle zwangere dames. Zwangerschap is dan wel geen ziekte, je kunt je behoorlijk ziek voelen.

In de spiegel van mijn sportschool ziet iedere vrouw er dik, kwabbig en knalrood uit. Na een flink potje zweten, ga je moe en voldaan richting douches en sauna. Alleen, wat gebeurt er als je onder die douche vandaan stapt en je afdroogt? Dan sta je dus pontificaal voor die enorme spiegel, onder de tl-balk je eigen putjes te bewonderen. Niet bepaald motiverend. Elke keer neem ik me voor om niet te kijken. En toch doe ik het. Het is net zoiets als een enthousiaste hap van een bitterbal nemen terwijl iemand net heeft gezegd dat ie heet is.

Na een blik in die spiegel zakt mijn trotse gevoel dramatisch. Ik ga richting huis of afspraak, waar ik vervolgens probeer lekkernijen te weerstaan al ‘maakt het allemaal toch niets uit’. Thuis ziet het er trouwens heel anders uit als ik in de badkamer voor de spiegel sta. Ok, een klein buikje en hier en daar een putje op de bovenbenen. Maar het is allemaal lang niet zo grotesk als op de sportschool. De vraag is nu: wat is waar? Schat ik mezelf te slank of juist te stevig in? Je bent zo dik als je je voelt. Toch?

Als ik moet afgaan op een derde kijkoptie; de spiegelwand in de grote zaal van mijn sportclub, word ik ook niet bepaald vrolijk. Tijdens Body Jam sta ik de hele tijd naar mijn eigen heupen en knokkige bewegingen te kijken. Overigens blijft mijn blik ook zeer regelmatig hangen op de buik van de lerares. Ik dacht een half jaar geleden te zien dat ze zwanger was, dat bleek niet zo, want de buik groeit niet verder. Maar ze is in ieder geval trots op haar lichaam, zoals ze draait, springt, swingt, pronkt en lonkt. Waarschijnlijk douchet ze thuis.

Helaas, helaas, helaas. Stiekem hoopte ik er toch best een beetje op. Vanaf half tien ’s ochtends keek ik afgelopen vrijdag elk half uur op de telefoon van Mathijs of er al nieuws was. Maar nee, niets. Om twee uur hield ik het niet meer en betaalde ik een euro in de bibliotheek van Middelburg om vijftien minuten te mogen internetten. En toen stonden ze er: de vijf Viva-bloggers. Mijn ogen scanden het bericht met de snelheid waarop Usain Bolt rent: mijn naam stond er niet.

Ik was er best even teleurgesteld over. Mijn positieve en optimistische inslag heeft meestal tot gevolg dat ik de dingen van een vrolijke kant bekijk. Maar nu was ik iets te optimistisch geweest, want ik dacht dat ik toch best een kans maakte. En ik had al helemaal bedacht hoe deze kans mij verder op weg zou helpen als betaald blogger. Het geld was al praktisch uitgegeven. Daarbij kwam bovendien de ontdekking van de nieuwste Viva voorin de boekenwinkel. In deze editie stonden namelijk korte interviews met de vijf uitverkorenen. Hoe had ik zo stom kunnen zijn om te denken dat ik het pas op vrijdag zou horen als ik erbij zat? Ik, die weet hoe lang het duurt om een magazine te maken en te laten drukken, kon mezelf wel voor mijn kop slaan.

Na een kwartiertje mokken, kreeg ik een ijsje van Mathijs en was het allemaal weer goed. Jammer, maar helaas. Ik was niet van plan er mijn hele vrije, zonnige Pinksterweekend in Zeeland door te laten verpesten. En zo geschiedde. Maar ik moet wel snel vragen aan mijn lieve sitebeheerder om die header van Viva te verwijderen. Want dat kan dus echt niet meer…

‘Geweld tegen politie niet dubbel bestraft. “We zijn teleurgesteld over de uitspraak. Het tast het gezag van politiepersoneel op straat aan. Lieden die uit zijn op ellende zullen hierdoor niet terugdeinzen”, aldus woordvoerder Jelle Egas van de Raad van Hoofdcommissarissen.’ Bovenstaande sierde gisteren de voorpagina van Metro. Ik nam het voor kennisgeving aan en bladerde verder, maar het bleef in mijn hoofd hangen. Want eigenlijk is het een kromme redenering.

‘Lieden die uit zijn op ellende zullen hierdoor niet terugdeinzen.’ Eigenlijk zegt meneer Egas hiermee dat ons hele strafsysteem niet deugd. Want of je nou een politieagent bent of burger, wanneer iemand uit is op ellende, is hij of zij uit op ellende. En dat is niet goed. Dan zou het fijn zijn wanneer deze persoon terugdeinst door een eventuele gevangenisstraf. Waarom moeten er andere regels gelden wanneer het om politieagenten gaat? Ik keur geweld tegen politie-, ambulancemedewerkers of brandweerlieden absoluut af. Maar als hogere straffen mensen ervan weerhouden geweld te gebruiken, waarom verhogen we die straffen dan niet in het algemeen?

Wel werd er gemiddeld zeventig procent zwaarder gestraft, schrijft Metro. Maar dat is niet genoeg, de politie wil dubbele bestraffing. Ik vind het meten met twee maten. Het risico dat je iets overkomt, is nou eenmaal groter als je agent bent, dan als je (ik noem maar iets) de functie van medewerker binnendienst vervult. Maakt dat de daad erger? In mijn ogen niet.

Vrouwen zijn altijd bezig met kijken en vergelijken. Ben ik dunner, dikker, dommer, slimmer, leuker of saaier? Heeft zij meer putjes in haar bovenbenen en hoe dik zijn haar dijen? Mannen kunnen er trouwens ook wat van, maar die maken het gewoon officieel. Ze doen een wedstrijdje poolen, armpje drukken, bier drinken, voetballen of ‘wie het hardst kan schreeuwen’.

Wij vrouwen zijn stiekemer. Vanuit onze ooghoeken bekijken we elkaars lichaam in de kleedkamer van de sportschool, in de kroeg bespreken we met onze vriendinnen het iets te korte rokje van een dame verderop en zo nu en dan, of regelmatig afhangende van de persoon, roddelen we over iedereen waar wat te roddelen over valt. Wedstrijdjes worden achter de schermen gespeeld. Soms weet je niet eens dat je meedoet. Dat is vervelend, want als je het weet, kun je beter je best doen (of je staat erboven, dat kan ook). Als je het niet weet, hoor je het pas achteraf. Opeens blijkt dan dat iedereen tot de conclusie is gekomen dat jij de domste, knapste of sletterigste van het stel bent. En dan moet je praten als Albert Verlinde om het beeld om te buigen.

Hoe anders is het nu met de webstrijd van Viva.nl. De dertig overgebleven gegadigden staan open en bloot gelinkt op de site van het vrouwenblad. De strijd is allesbehalve stiekem. En ik houd de concurrentie nauwlettend in de gaten. Zo ontdekte ik vandaag dat één deelneemster wegens belangenverstrengeling is afgevallen omdat ze recent een artikel voor Viva heeft geschreven. Gelukkig voor haar mag ze een maandje gastbloggen. Gelukkig voor mij is er een schrijftalent en tegenstander afgevallen. Vrijdag weten we wie de laatste vijf vormen en de eer hebben een maandlang op viva.nl te bloggen. Ik vind het nu wel heel spannend worden. Daar is niets stiekems aan.

Met oesters en Prosecco vierde ik een dagje te vroeg het begin van mijn dertigste levensjaar. Een bijzonder goede manier om bij je verjaardag stil te staan, vond ikzelf. En nee, ik heb geen problemen met het idee dat je je verjaardag niet eerder mag vieren ‘want anders’. Ja wat anders?

Gasten, sfeer en het zonnige weer werkten goed mee: het was een topdag. Wat is het toch leuk om te zien dat er allemaal mensen speciaal voor jou ergens op komen dagen. Ik ben goed verwend met cadeaus (wat zegt het trouwens over een jarige als zij drie dezelfde Amuseboekjes krijgt?). Dat ik ’s avonds de cakejes die ik ging trakteren op mijn werk nog moest bakken, was alleen wat minder goed gekozen. Ik kan het niemand aanraden om met iets te veel bubbels op te jongleren met bloem, eiwitten en gestampte amandelen. Daar wordt het niet gezellig van. Maar natuurlijk vond ik het not done om iets te kopen. Eigen schuld, dikke bult. De cakejes zijn wonderwel niet mislukt. Ze waren prima te eten.

Maar vandaag is het dus officieel: ik ben 29 jaar. Toen de klok vannacht twaalf uur sloeg lag ik compleet in coma. Om 01.15 uur werd ik wakker omdat ik naar de wc moest. Ik wees Mathijs meteen maar even op mijn status van jarige Job. Want als jarige Job heb je het recht om zo ongeveer alles te bepalen wat er gebeurt. Wat we gaan eten, hoe de dag verloopt en wie er opruimt. Helaas moest ik vandaag gewoon werken en stond ik dus ietwat wankel om zeven uur naast mijn bedje. De Prosecco bubbelde nog wat voort, iets wat de treinreis niet veraangenaamde, maar na een paar uur (en een lunch), voelde ik me gelukkig beter.

Vanavond krijg ik Mathijs’ cadeau. Hij treitert me al anderhalve week met toespelingen en zogenaamde ideetjes. En aangezien ik nogal nieuwsgierig ben aangelegd, sta ik nu ongeveer op knappen. Nog even volhouden en dan is de cirkel rond. Of nee toch niet, mijn ouders zijn nog op vakantie. Dat betekent dat de feestvreugde na hun terugkomst nog een klein vervolg krijgt. Hoe oud was ik ook alweer geworden? Ach, van binnen blijf ik een nieuwsgierig, klein meisje. Ken je dat liedje van Kinderen voor Kinderen nog? “Nog vier, nog drie, nog twee, nog één, jajajajajaja, hiep, hiep, hoera, er is er eentje jarig!…”

Ik heb net zwart gereden in de trein. En ik had het niet eens door. Ik zet mijn tas en outfit voor de volgende werkdag altijd de avond ervoor klaar in de woonkamer. Dit omdat vriendlief langer blijft liggen en dan niet gestoord wordt door gerommel van mijn kant (wat meestal lukt). Voor vandaag stond de sporttas klaar, alleen zo bleek, zat mijn portemonnee nog in mijn grijze tas die ik gisteren mee had. En nu heb ik dus zwart gereden.

Ik heb een jaartrajectabonnement en ben dus in het bezit van een vervoersbewijs. Echt zwart rijden was het dus niet, vind ik. Ik kon het bewijs alleen niet tonen. Gelukkig ben ik niet gecontroleerd (ik kwam er ook pas op de plaats van bestemming achter), maar nu volgt het grote dilemma. Want wat te doen voor de terugreis? Me braaf melden bij de conducteur in de hoop dat hij me mee laat gaan? Schichtig, gespannen en neurotisch de treinreis ondergaan in de hoop dat ik niet word gecontroleerd? Of geld lenen en een enkele reis zonder korting kopen?

Nu heb ik wel eens eerder per ongeluk zwart gereden. Toen heb ik op de terugreis mijn grote blauwe kijkers en blonde haren ingezet. Dat werkte, zelfs bij de vrouwelijke conductrice. Maar inmiddels zijn we acht jaar verder, is de samenleving verhard en ben je verplicht te allen tijde legitimatie tevoorschijn te kunnen tonen. Een sacherijnige conducteur kan dus dubbele problemen betekenen.

Daarbij komt dat ik een hekel heb aan van die nutteloze discussies. Dat de conducteur oreert over regels blabla, niet voor niks, gelden ook voor u, blabla, kan niet zomaar een uitzondering maken, doe ook maar mijn werk. Dan voel je vanbinnen de rebellie tegen de bureaucratie opborrelen. Nee, ik kies eieren voor mijn geld en heb mijn hand bij de baas opgehouden. Die wilde gelukkig wel even voorschieten. En dus kan ik straks met een gerust hart weer terug naar huis.

Het nieuws slaat in als een bom: Yolanthe en Jan zijn uit elkaar. En nog zoiets: Patricia Paay en Adam Curry zetten een streep onder hun relatie nadat Adam is vreemdgegaan en verliefd geworden op Micky Hoogendijk. Hoe moet de wereld nu nog verder? Ik vind het maar een raar fenomeen, het meeleven met (verlekkeren aan alle roddels over) beroemdheden. En nu denken ‘ze’ ook nog dat de kus van Yo met Wesley S. een stunt was om het nieuwe seizoen Voetbalvrouwen te promoten. Het moet niet gekker worden.

Raar fenomeen of niet, ik maak me ook schuldig aan de vervolging, idealisering, adorering en het te kakken zetten van celebrities. Daar zijn ze tenslotte beroemd voor. Het is interessant om mee te kijken in zo’n leven vol geld en luxe, hoge hakken en nauwsluitende jurkjes. Het is heerlijk om me te verbazen over de platter-dan-platte buiken zes weken na de zwangerschap, netjes aangeklede baby’tjes en het openbare dronkenschap van Amy Winehouse.

En ik ben ook de eerste die toegeeft dat ik stiekem best een beetje jaloers ben op al die luxe, reisjes, kleding en cribs. Maar die aandacht? Ik zou er helemaal tureluurs van worden. Ik ben namelijk niet werelds meest nette opgevoede dame. Sommige vrouwen zijn altijd tot in de puntjes verzorgd, niet te betrappen op een boertje (laat staan op een stiekeme stinkscheet), altijd goedgemutst en nooit in een ‘ik ben moe en emotioneel dus laat me met rust anders krijg je de volle lading’-bui. Dit soort dames zijn uitermate geschikt voor het vak der beroemdheid. Nee, laat mij maar tikken en me verschuilen achter mijn computerscherm. Dan kan ik tenminste lekker gewoon mezelluf blijven.

Ik word tante! Ik weet het al een tijdje (ongeveer een week of acht), maar moest natuurlijk mijn mond dichthouden vanwege miskraamgevaar. Maar gelukkig is alles goed en mag ik het nu uitschreeuwen: ik word tante! Superspannend en heel gaaf.

Vanmiddag heb ik een High Tea gedaan met drie zwangere vrouwen: zus E (13 weken), vriendin L (16 weken) en vriendin M (20 weken). Kwaaltjes, moeheid, kinderopvang, hydrofiele luiers en kinderwagens passeerden in rap tempo de revue. Cadeaus werden uitgewisseld, buiken bewonderd en reacties van (schoon)ouders besproken. Ook vertelde zus E. over Moeders voor Moeders, een actie waar zij trouw aan meedoet. Want zoals ze zelf zegt: “bij mij ging het heel gemakkelijk en daar ben ik erg blij mee, als ik anderen een beetje kan helpen, dan doe ik dat graag”.  Ik luisterde vanaf de zijlijn mee, want meepraten kan ik niet. Maar meeleven zeker wel. Er ging een wereld voor me open. Die wereld opent zich overigens ook voor de net-zwangere vrouw. Want van veel zaken ben je niet op de hoogte tot de eerste zangerschap. Waar dient zo’n hydrofiele luier eigenlijk voor? En wat is Pyrineum-olie? Sommige dingen wil je overigens helemaal niet weten.

Wat me nog wel het meest duidelijk werd, is dat het leven nooit meer hetzelfde zal zijn. Voor mijn zus niet, wiens lichaam met de dag verandert en waarin zich een klein mensje vormt. Voor mijn ouders niet, die opeens opa en oma worden. En voor zus L. en mij niet, nu we van dichtbij meemaken hoe zus E. haar zwangerschap beleeft. En als ik denk aan hoe het straks zal zijn, als ik dat kleine hummeltje in mijn armen houd (noteert: zakdoekjes mee). Familiefeestjes en etentjes zullen nooit meer hetzelfde zijn.

Maar ook ikzelf verander. Want was ik eerst gewoon geïnteresseerd in zwangerschappen van collega’s en vriendinnen, nu is het een ander verhaal. Ik vond het eng wanneer mijn zus voor de’ twaalf weken’-grens belde, was als de dood dat ze slecht nieuws had. En nu moeten we nog die hele zwangerschap doorstaan en daarna de bevalling. En als de kleine er is, komen de verkoudheid en buikkrampjes. Gelukkig krijgen we ook: knuffelen met de baby, de eerste lach, het eerste tandje, spelen, giechelen en nog meer knuffelen. Alles wordt anders. Dat is eng, maar vooral ontzettend leuk.

Kijk voor meer informatie over Moeders voor Moeders op www.moedersvoormoeders.nl.