Auteur: Melinde

Bekijk filmpje

Als er op mijn werk een collega na een aantal jaar dienstverband weggaat, is dat een gelegenheid om even bij stil te staan. Wij doen dit vanzelfsprekend op geheel eigen wijze, je bent een creatief communicatiebureau of niet. En dus maakten we voor vetrekkend collega W. een persoonlijk filmpje. W stond bekend om zijn woordgrappen, drumtalent enne, naar eigen zeggen, zijn grote lid. Daar konden we wel wat mee.

Vele flauwe woordgrappen en geïmproviseerde drumscènes later, werd het tijd om iets te doen met W’s laatste en grootste karaktertrek. Dus op naar de Christine le Duc om daar een opname te maken. Helaas konden ze daar niet meewerken wegens privacy. Ze kregen ook vaak verzoeken van bruidsparen (!), maar moesten die spijtig genoeg altijd afwijzen. Dat maakte me meteen erg nieuwsgierig naar wie er op zijn trouwdag naar deze winkel gaat. Maarja, geen tijd om bij stil te staan, we gingen verder richting Sexy Shop.

En met succes. We mochten onze scène opnemen en bovendien speelde de verkoopster haar rol met verve. Toen het eenmaal een ‘wrap’ was, wees collega T me fijntjes op de consequenties van mijn vrijwillige deelname. Als ik ooit wegga, hebben ze genoeg beeld om een hele dvd te vullen. Sowieso uit eerdere clipjes, maar nu was het belastend materiaal helemaal compleet; ik in een seksshop met een gigantisch speeltje in mijn hand. Conclusie: ik moet de beelden vernietigen of nooit van baan veranderen.

De stoom kwam me uit de oren toen ik op nu.nl het idee van Hans Hoogervorst las. Hij wil tophypotheken verbieden. Prima, geen probleem mee, heel verstandig. Maar hij wil ook dat de hypotheek maximaal 100% van de waarde van de woning bedraagt. Dat betekent dat je de kosten voor het afsluiten van een hypotheek en het kopen van een huis niet meer mee kunt financieren. Voor het gemak schat ik die kosten op 10%, waarvan 6% overdrachtsbelasting. Het betekent: sparen om grotendeels belasting te betalen.

Met deze maatregelen wil Hoogervorst de markt gezonder maken. En dat is zeker nodig. De huizenprijzen zijn de afgelopen jaren explosief gestegen, dat zullen ze niet blijven doen. En het is ook geen onzinnig idee om te verlangen dat mensen eigen geld inbrengen bij de aankoop van een woning. Maar om die maatregelen nou meteen volgende maand in te laten gaan, vind ik niet slim. Je verandert zomaar ineens een heel systeem. Zonder mensen de kans te geven zich voor te bereiden. Want wie zijn er de dupe? Starters als Mathijs en ik (en mensen die een huis te koop hebben staan in het lagere segment). Wij kunnen gaan sparen om 20.000 euro op te hoesten of we moeten aankloppen bij lenen.nl. En bij beide opties sta ik niet te springen.

Starters zijn mensen die aan het begin van hun werkende leven staan. Ze verdienen nog niet bijzonder veel, maar hebben wel allerlei dromen. Dromen zoals het kopen en inrichten van een huis, trouwen, kinderen krijgen en tegen die tijd minder werken. Dat kost allemaal geld. Hoogervorst verwacht nu van de starters dat ze, als ze een huis willen kopen, alle dromen aan de kant zetten, jarenlang op een houtje bijten, om vervolgens een zak geld aan de belastingdienst te geven. En dan zegt hij ook nog heel schijnheilig dat hij ‘de huizenmarkt geen zetje in de verkeerde richting wil geven’. Worden er al protestacties georganiseerd? Ik ben erbij.

Muzikale mensen met talent, daar kan ik van genieten. Gisteravond studeerde vriend Bart en zijn studiegenootje Joyce af op hoofdvak ‘zang’ aan het conservatorium. Om die reden hadden vrienden, familie, studenten en beoordelingscommissie zich in een bloedheet Paradox gewurmd om te luisteren naar allerlei muzikanten van hoge kwaliteit. Bart en Joyce lieten zich begeleiden door een fantastisch combo (vooral die erg jonge maar o zo getalenteerde jazzpianist!) en een achtergrondkoor waar menig bandje graag een solist uit had gekozen.

In het begin nog ietwat gespannen, maar na de pauze vooral bevlogen, zongen Bart en Joyce de sterren van de hemel. En dan wordt wederom duidelijk waarom er zoiets als een conservatorium is. Ik kan in mijn vrije tijd wel een beetje zingen en Mathijs kan een leuk potje pianospelen, maar dit is andere koek. Met een gemak alsof ze een ei stond te bakken, liet Joyce de warme, soulvolle en heldere klanken als een soepel riviertje uit haar strot (dat is een vakterm) stromen. Haar vertolking van ‘Thuis’ uit The Wizard of Oz deed me een paar keer goed slikken. Vervolgens was het de beurt aan Bart om me schijnheilig richting biertje te doen grijpen. Hij zong ‘Lopen tot de zon komt’ van Acda en De Munnick intiem, eerlijk, rauw en ontroerend. Kippenvel. Wat een genot om naar zulke artiesten te luisteren.

Het examen eindigde met een swingende vertolking van ‘As’ van George Michael en Mary J. Blidge. Het volledige achtergrondkoor zong vol overtuiging mee. Ik moest me inhouden om niet op te springen en mee te zingen ‘did you know that true love asks for nothing’. Ik hing aan hun lippen en geloofde ieder woord. Dat meezingen deed ik later nog wel even stiekem op de fiets. Maar dan zachtjes, want na al dat muzikale geweld, moet je je plaats kennen.

Lieve lezer, je weet het misschien nog niet, maar deze blog kan zomaar mijn ‘one minute of fame’ betekenen. Mijn kans om me onsterfelijk te maken en mijn moment om te schitteren. Presteren, dat moet ik. Een virtuoze, meedogenloze, van het scherm knallende, nagelbijtend spannende, tot vochtige ogen toe ontroerende blog schrijven. De druk op mijn schouders is gigantisch. Ik zucht, steun, kreun, tik en schrap. Waarom al deze moeite? Omdat Viva een nieuwe blogger zoekt. En ik graag à la Meredith wil zeggen ‘pick me, choose me, love me’.

Me kandidaat stellen betekent dat ik een link van deze blog moet sturen. En dat ‘zij van Viva’ vervolgens de teksten hier lezen. Een eer op zich natuurlijk, maar hoe leuk zou het zijn om mijn zielenroerselen aan het grote publiek te presenteren. Echt iets voor mij. De taakomschrijving voor de blogger staat netjes opgesomd. Ik moet een mening hebben. Nou, dat is geen probleem. Ik heb altijd wel een mening over het een of ander. Ik vind bijvoorbeeld mensen die moeten glimlachen om smsjes erg leuk en heb een hekel aan vrouwen met kleine leren rugzakjes dichtgesnoerd over Winnie de Pooh-jassen. Daarnaast verwachten ze dat ik kritisch ben en weet wat er speelt in de maatschappij. Nou ben ik regelmatig op nu.nl (wist je bijvoorbeeld dat acht op de tien vrouwen niet zonder internet kan en dat internet onder werktijd de productiviteit verhoogt), dus ik ken het welenwee van het wereldnieuws en ik weet welke sterren er zwanger zijn.

Prettig en foutloos schrijven is het volgende criterium. Ik vind schrijven prettig en heb het idee dat mijn lezers het over het algemeen ook prettig vinden om mijn teksten te lezen. Aparte woordkeuze overigens ‘prettig’. Liever zou ik ‘lekker’ schrijven, maar voor prettig doe ik het ook. Foutloos, tja, ik denk van wel. Maar ga nou niet zoeken naar tikfouten op deze site, want die vind je geheid. Ten slotte moet ik gebruikmaken van leuk beeld, links plaatsen die de moeite waard zijn en reacties van lezers lezen, erop reageren en vragen beantwoorden. Met het laatste heb ik geen probleem, dat doe ik graag. Links gebruik ik regelmatig in recensies. Maar of die restaurants dat altijd leuk vinden? En leuk beeld, wat is leuk beeld? Bovenstaande foto? Of is dat nog een puntje om aan te werken?

Het heeft een beetje iets zieligs, iets meelijwekkends. Terwijl half Nederland een vrije dag heeft vanwege Goede Vrijdag en de rest van Nederland vrij heeft genomen vanwege het fenomenale weer, zit ik wederom op vrijdagmiddag binnen op kantoor te werken. Buiten schijnt, net als vorige week, de zon alsof ze net ontdekt heeft hoe het moet en nu wil laten zien hoe goed ze het kan. Mensen lopen langs in t-shirts, rokjes en met-zonder-jas. En ik? Ik kijk naar ze. Tijdens de lunch zijn collega G en ik even naar ons favoriete bankje gegaan om ons te laven aan de zonnestralen. Dat was heerlijk. Maar onvermijdelijk komt het moment dat één van ons tweeën zegt dat ‘we nu toch echt weer terug moeten’.

Maar wat zit ik te zeuren? Wil ik dan liever van dat kouwe-kikkerlandjes-weer? Nee, dat is helemaal deprimerend. Ik ben gewoon jaloers. Jaloers op al die mensen die nu nippen van hun rosé of een verfrissende slok van een witbiertje nemen. Terrasgasten die vanavond hun roodbruine decolleté proberen te koelen en bij wie de komende paar dagen de zonnebril in het gezicht gebrand staat. Er is één troost: hoop. Hoop dat het morgen niet net zoals vorige week zaterdag een grijze dag wordt. Ik dagdroom van net zo’n fijne dag als vandaag. Liefst het hele weekend. Wie hoopt er mee? Zucht (staart nog maar eens uit het raam).

In de Viva van deze week staan zes trouwvalkuilen beschreven. Goed voor iedere toekomstige bruid (al is het pas over een paar jaar) om te weten. Als klein meisje droomde ik van een prinsessenjurk op mijn huwelijk. Ik heb hem regelmatig getekend in mijn schetsboeken: wit, groot (lees: hoepel) en met megasluier en -sleep. De dag was niet compleet zonder koets, een taart van minstens zeven verdiepingen, een spetterend feest, vele weggepinkte tranen en een romantisch tig-sterrenhotel met champagne en jacuzzi.

Tegenwoordig denk ik er iets anders over. Sowieso heb ik iets meer besef van de bijkomende kosten van bovenstaande wensen. Bovendien danst een hoepelrok met megasleep niet zo gemakkelijk, voelt Mathijs meer voor een Ferrari dan een koets, is die taart ietwat overdreven en is de kans dat we neerploffen op het bed van het hotel om de hoek groter dan dat we dronken verder bubbelen in een jacuzzi.

Wat over blijft zijn het spetterende feest en de tranen. Het lijkt me fantastisch om met al onze vrienden en familie te vieren dat we samen oud willen worden. En ik ken mezelf een beetje, dus tissues zullen noodzakelijk zijn. Voor de rest denk ik er nog niet zo over na, want ik moet eerst nog gevraagd worden. Qua aanzoek ben ik ouderwets: ik wil dat de man dat doet. En wat dat betreft is het afwachten.

Het gekke is dat meerdere mensen in mijn omgeving opeens bezig lijken te zijn met trouwen, we blijken toch een dagje ouder te worden, en dan ga je zelf ook nadenken. Het lastigste lijkt me binnen het budget blijven. Niet bepaald een romantisch onderdeel, maar zeker zo belangrijk. Want het is niet zo fijn om met gigantische schulden aan je huwelijk te beginnen. Bovendien vind ik het gewoonweg belachelijk hoeveel geld mensen willen neertellen voor één dag. Maar hoe houd ik alle gasten tevreden en doe ik het toch op een manier die past bij Mathijs en mij? Gelukkig heb ik nog ruimschoots de tijd om daarover na te denken. En ik ga die Viva eens doorpluizen.

Ik ben een beetje in een mezelf-afvraag-bui. Er speelt van alles door mijn hoofd en op de meeste vragen blijft het antwoord onbekend. Waarom zit het nummer ‘Your sex is on fire’ van de Kings of Leon de hele tijd in mijn hoofd? En wat bedoelt de zanger daar eigenlijk mee? Staat het geslachtsdeel in brand of is de daad zelf erg hothothot? Hmm, verwarrend. Waarom eet ik niet vaker eierkoeken met jam? Die zijn namelijk erg lekker. Waarom is de term ‘met alle respect’ ineens in zwang op mijn werk?

Over werk gesproken: waarom zit ik hier binnen terwijl buiten de zon schijnt? Eigenlijk zouden we in Nederland een per direct ingaand lente-, zonne- en tropenrooster moeten hebben. Een vast draaiboek dat klaarligt om optimaal te genieten van de soms spaarzame zonnige dagen in het jaar. Waarom heeft niemand dat eerder bedacht? Of is dat niet goed voor de economie? Nouja, die kan wel tegen een stootje.

Gisteren ging ik weer zwemmen met vriendin P. We proberen dat wekelijks te doen en de laatste tijd lukt dat aardig. Het was alleen een beetje druk. Het zwembad was gevuld met een verscheidenheid aan Tilburgers; jong, oud, dik (al dan niet zwanger en enigszins in de meerderheid), dun, behaard en/of gespierd. We bespraken een incident dat een week eerder was voorgevallen. Laat ik ten eerste stellen dat we niet zo naïef zijn dat we denken dat niemand in het water plast, kwijlt of er andere lichaamssappen al dan niet expres aan toevertrouwt. Maar wat er toen gebeurde, was wel erg vies. Vriendin P. heeft naar aanleiding van het gebeuren een nieuw record met-een-lange-nek-je-hoofd-boven-water-houden-en-tegelijkertijd-zwemmen gevestigd. Het voorval: we hoorden een raar geluid achter ons, toeterend, proestend, hortend en stotend. We keken om en wat bleek: iemand maakte zijn neus leeg in het zwembad.

Tja, je blijft je verwonderen.