Mijn moeder kent me goed. Natuurlijk denk je, het is je moeder, maar toch wilde ik het even gezegd hebben. Dat ze me zo goed kent, bleek afgelopen woensdag weer eens toen we aanschoven in het gezellige restaurantje Mas in Utrecht. Na een wandeling van een minuut of twintig langs idyllische Utrechtse straatjes, grachten en prachtige ouderwetse panden, vonden we Mas. Mama had er eerder gegeten met een tante die het weer ontdekte na een concert in de vlakbij gelegen tijdelijke concertgebouwlocatie.
Zoals de meeste mensen wel weten: ik houd van lekker eten (en van nog wel meer dingen, maar die zijn nu even niet aan de orde). Een restaurant moet goed zijn, gezellig, het eten smakelijk, origineel en niet te veel, de wijn heerlijk en bijpassend en de bediening leuk en verzorgend. Als ik het gevoel heb dat ik nergens op hoef te letten en dat ik in de watten word gelegd, dan is het goed. Ik ben geen gemakkelijke, kritiekloze tafelgenoot. Lastig dus om een restaurant te kiezen dat aan mijn hoge eisen voldoet.
Maar zoals gezegd, mijn moeder kent me goed. Na het etentje met haar zus in Mas, wist ze ‘dit is iets voor Melinde’. En zo geschiedde. Mas is een sfeervol, klein restaurant met een bovenverdieping die ’s woensdags niet open was. Ze hebben hun concept tot in de puntjes doorgevoerd, iets wat ik als medewerker van een communicatie- en marketingbureau erg kan waarderen. Vier originele kleuren, ieder seizoen een kleur en dan niet de meest voor de hand liggende. In de winter kiezen ze voor geel, want dat vrolijkt de boel zo lekker op. De kleuren zie je terug in de bloemen, kaarsen, een gordijn, de rekening, de betegeling in het toilet (!) en in de menukaart.
Of beter gezegd: menukaartjes. Je krijgt een houten doosje met daarin per gerecht een kaartje in memorieformaat. Zo selecteer je gemakkelijk wat afvalt en wat niet. En ik kan je verzekeren; er is keuze te over. De kaart wisselt elk seizoen en wordt aangevuld met extra gerechten. Mama at: gemarineerde rauwe tonijn met op de huid gebakken meerval, dungesneden coquilles met iets wat ik vergeten ben en als toetje een tarte tartin flan met vanillesaus. Ik koos voor de krokant gebakken zeeduivel met langoustine en venkelappel, kalfswang met gebrande mosterd en zoetzure rode kool en als dessert en gewoonweg goddelijk warm chocoladetaartje van witte en pure chocola met vanille-ijs. Ik had weer een ouderwets chocolademomentje. De amuse was een knolselderijsoepje met een mousse van ecrivisstaartjes.
Doezelig van de wijn, voldaan van het overheerlijke eten en rozig van alle goede gesprekken, liepen we door de frisse buitenlucht weer richting station. Zeker voor herhaling vatbaar! www.masrestaurant.nl.
Bij de meeste makelaars denk je aan het prototype gladde jongen. Een tikkeltje louche figuur met glanzend achterover gekamd haar, glimmende schoenen, een dikke leasebak en een vlotte babbel. De scheve glimlach moet het gebrek aan juiste antwoorden op vervelende vragen compenseren. Zaterdag hadden wij een makelaar die totaal niet voldeed aan dit profiel. Blonde borstelharen, ogen die geen oogcontact maken, een wijfelende stem, verontschuldigende glimlach en een klein postuur. Absoluut niet het type gladde makelaar. Ik vond hem totaal niet passen in het plaatje en had met hem te doen. En toen hij ging lopen kwam ik er maar niet uit. Er klopte iets niet. Liep hij gewoon een beetje moeilijk? Had hij als kind polio gehad? Of misschien een kleine beroerte?
Het is een wonder dat ik hier nog zit. Dag in dag uit waag ik mijn leven. Ik fiets over spekgladde, ijzige wegen en trotseer sneeuw en vrieskou. Het verbaast me oprecht dat ik nog niet keihard op mijn bek ben gegaan (afkloppen). Ten eerste ben ik nou niet altijd héél erg handig. En ten tweede is het gewoon verraderlijk glad. Wat ik nog wel het ergste vind zijn de hoopjes sneeuw die kinderen bij ons in de wijk op de weg gooien. Heel leuk als je aan het sleëen bent, maar met je fiets in het donker blijf je vastzitten in de hoop. Je achterwiel slipt vervaarlijk en je stuur trilt bijna je handen uit. Goed opletten dus.