Categorie: kinderen

Voor de meeste Nederlandse kinderen is een veilig thuis gelukkig heel gewoon. Maar voor 35.000 kinderen in Nederland is dat niet het geval. Zij wonen in tehuizen omdat ze door hun ouders mishandeld, verwaarloosd of verlaten zijn, of doordat ze vanwege gedragsproblematiek niet meer thuis kunnen wonen. Voor deze kinderen is het vanwege geldgebrek vaak niet mogelijk om te sporten, een zwemdiploma te halen of op vakantie te gaan. Daar doet Stichting van het kind iets aan.

Het doel raakt me (en zo zijn er nog meer, maar je moet ergens beginnen). Want het idee dat deze kinderen even hun zorgen vergeten, een hoognodig zwemdiploma halen of lekker bezig zijn met sport, vind ik fantastisch. Dat ze weer even kind kunnen zijn. Ik ben er dan ook trots op dat ik met dank aan een flink aantal van mijn vaste opdrachtgevers een mooie donatie mag doen. Bedankt allen! Een fijn idee dat we voor even een lach op het gezicht van deze kinderen kunnen toveren.

Ik win nooit iets. Die uitspraak doen veel mensen. Het klopt bij mij niet helemaal. Ik heb wel eens een bakje ijs gewonnen bij de Postcodeloterij of een beer bij de bingo. Maar geen serieuze dingen. Dus toen ik een mail kreeg met ‘gewonnen’, dacht ik eerlijk gezegd dat het om een loting ging en ik na het kopen van zes dure tickets kans zou maken op een miljoen dollar ofzo. Maar niets was minder waar.

Ik heb dus écht iets gewonnen. Pas toen ik het op de website van fabmama.nl zag staan, geloofde ik het. Het gaat om een supersonische, luxe kinderwagen: de ABC Design Salsa! We wilden eigenlijk een leuk tweedehandsje op de kop tikken, maar het geluk lachte ons toe. Dit is namelijk andere koek: prachtig uiterlijk, veel rijcomfort, allerlei luxe dingetjes erbij (zoals een kap op de wieg die je los kan maken en als zonnescherm kunt gebruiken), een zitje dat vooruit en achteruit gezet kan worden. En ga zo maar door.

Inmiddels staat hij in de bijkeuken glimmend te wachten op de komst van ons derde kindje. Evi heeft hem al even uitgetest met pop Ukkie, straks rijden we broertje er als een koning in rond. Bedankt Fabmama!

Een kontje duwt omhoog richting mijn ribben terwijl ik dit schrijf. Een voetje stampt op mijn blaas. Ja, lieve lezers, ik ben zwanger van ons derde kindje. Half juni verwachten wij de komst van een klein broertje voor Joep en Evi! Ik ben nu ruim 34 weken zwanger.

Dat het een kleine druktemaker is, is duidelijk. Hij trappelt, draait en beweegt wat af in de steeds kleiner wordende ruimte in mijn buik. Nou mag hij niet klagen: hij hoeft de baarmoeder in ieder geval niet te delen. Voorlopig heeft hij het volgens mij nog prima naar zijn zin. En dat is maar goed ook, want hij mag nog even lekker blijven zitten. Rond en gezond graag.

Deze tweede zwangerschap is compleet anders dan de eerste. Draaide bij Joep en Evi werkelijk álles om het zwanger zijn, nu is dat niet het geval (ja sorry, hij is nu al verwaarloosd). Een eerste keer zwanger zijn is al bijzonder en wanneer het er meteen twee zijn helemaal. Bovendien moest ik vanaf 28 weken bedrust houden en kon ik op een gegeven moment ook niet zoveel meer vanwege de enorme buik die ik had. Ik zat in mijn coconnetje, trok me terug uit de wereld en dook onder in zwangerschap, luiers en boertjes.

Nu is het anders. Ik werk volop tot 36 weken (bij Joep en Evi beviel ik bij 36 weken en 1 dag) en voel me daar goed bij. Al kijk ik ook uit naar mijn verlof, ik ben ook maar een mens. Ik fiets en sport nog, til zo nu en dan een peuter van 13 of 15 kg, pak als een soort drinkende giraffe legoblokjes van de vloer en doe een groot deel van het huishouden. Bij thuiskomst na het werk laat ik me niet puffend op de bank vallen maar kook ik avondeten, haal de kinderen op van het kinderdagverblijf en start ik het deel van de dag dat onder (niet) eten- eventueel badderen- voorlezen- en naar bed gaan valt. Om daarna alsnog het logge lijf neer te vlijen op die bewuste bank.

Of ik er al genoeg van heb? Nee, zeker nog niet. Want door een verbouwing en bijbehorende werkzaamheden, een kapotte auto, een blinde darmontsteking bij Mathijs en de drukte rondom werk zit ik nog helemaal in dat gewone leven. Dus, laat mij de boel even netjes afronden. En dan ga ik lekker met een hypnobirthboekje in de tuin zitten, een puzzel maken of dutjes doen. Tussendoor geniet ik van de kleine in mijn buik en zo trek ik me langzaam opnieuw terug in mijn cocon. En voor dan zwaai ik af.

Het bedritueel is afgerond. We hebben geplast, pyjama’s aangetrokken, tanden gepoetst, voorgelezen en liedjes gezongen. Tijd voor knuffels, kusjes en diepe rust. Aangezien Joep vandaag niet op zijn best was, bespreek ik dat nog even met hem. Ik sluit de dag namelijk graag positief af, ook als een kind meerdere malen Oost-Indisch doof geweest is en ik zeker drie keer heb gevraagd of hij ergens mee wilde ophouden. Zoals daar is het spetteren met waterverf of gooien met wortels.

En dus zeg ik: mama was vandaag een paar keer boos op je omdat je niet luisterde. Maar je moet weten dat dit niet betekent dat ik niet van je houd. Ik houd heel veel van je. Joep kijkt me verbaasd aan en dan volgt onderstaande conversatie:

Joep: Houd je van me?

Ik: Ja, heel veel.

Joep: Maar ook als ik stink en scheetjes laat?

Ik: Ja, dan ook (juist).

De scheet.

‘Zeker wel zwaar hè, een tweeling’. Die opmerking hoorde ik de afgelopen drie jaar regelmatig. Tijdens mijn zwangerschap verzette ik me tegen deze deprimerende gedachte. Ja, het wordt vast zwaar, maar ook heel leuk. Na een paar maanden met Joep en Evi kwam ik tot een andere conclusie: een beetje erkenning is best lekker, want ja, soms is het niet zo gemakkelijk. Het krijgen van twee kinderen tegelijk vergt meer tijd, inspanning en logistiek. En dat gaat helaas ten koste van het genieten.

Inmiddels zijn we een heel eind verder en is het tweeling-zijn van Joep en Evi minder een issue. Ja, ze versterken elkaar in hun peuterpuberbuien. En het is soms een verademing om even met één tegelijk op pad te zijn: wat is dat overzichtelijk. Maar over het algemeen is het niet zo anders dan met twee ‘gewone’ kleine kinderen. Denk ik. Op vragen als ‘hoe lang blijven ze bij elkaar op de kamer slapen’ en ‘doen we ze straks samen in een kleuterklas’ na.

Je hebt altijd baas boven baas. Zo las ik gisteren bij op de Facebook van Vier keer zoveel geluk, het verhaal van de familie Adema. Zij kregen na twee dochters een vierling. Deze vier meiden zijn inmiddels alweer anderhalf jaar oud en gelukkig helemaal gezond. Mijn respect voor het optimisme, de aanpakkersmentaliteit en de hoeveelheid energie van de ouders is gigantisch groot. Vond ik het al een logistiek gebeuren om twee baby’s in bad te doen, zij deden dat met vier. En baalde ik wel eens omdat het leek of de poepluiers zich aaneenregen, zij hebben dat waarschijnlijk altijd. Hoeveel slaapgebrek hebben zij wel niet (gehad)? En toch lijken ze ook tijd te vinden om van hun gezin te genieten en leuke dingen te doen. Al geven ze zelf wel aan dat je leuke dingen niet ‘even’ doet. Dus bij dezen: een diepe buiging.