Categorie: Uit het vuistje

Voor mijn verjaardag kreeg ik onder meer het boekje ‘Hoge hakken in de keuken’, een kookboek speciaal voor vrouwen. In eerste instantie was ik een beetje verbaasd, want ik sta dus echt nooit met hoge hakken in de keuken. Sloffen, gympjes of op sokken: ja! Maar hakken? Wat dat betreft ben ik niet echt een meisje-meisje. Ik kijk altijd vol jaloezie naar vrouwen die zonder moeite over de Bossche keitjes balanceren op superhoge naaldhakken. Het zal wel door de platvoeten komen, maar bij mij ziet het er allesbehalve bevallig uit. En het doet pijn.

Maar genoeg over die hakken, een goed kookboek is altijd welkom. En dit is echt een heel leuk exemplaar. Afgelopen weekend vond ik het hoog tijd om eens een recept te maken. Al vanaf de eerste blik op de index wist ik dat ik de Tobleronemousse moest proberen. En zo geschiedde. Het was een gemakkelijk recept, een hooggehakte dame kan de was doen, en het smaakte op zijn zachts gezegd verrukkellijk. Dus wil ik het jullie niet onthouden.

Tobleronemousse
200 gr Toblerone
150 ml slagroom
2 eiwitten 
voor vier personen

Klop de eiwitten stijf in een schone, vetvrije kom totdat je de kom op z’n kop kunt houden en de boel op z’n plek blijft (eventueel de kom even insmeren met een citroentje en dan met heet water afspoelen om vetvrij te maken). Klop in een andere kom de slagroom. Smelt de Toblerone in stukjes au bain marie, roer niet (!). Haal van het vuur en laat een beetje afkoelen. Meng de slagroom en het eiwit voorzichtig (luchtige halen). Doe een lepel van dit mengsel bij de gesmolten Toblerone en spatel. Doe nu de Toblerone bij het mengsel in de kom, spatel luchtig door. Laat minimaal een uur afkoelen in de koelkast.

Heerlijk met verse aardbeitjes!

Ik had collega T. beloofd weer eens een blog te schrijven over iets waar ‘hij bij was’. Nou hadden we toevallig gisteren met een aantal collega’s een terrasje gepakt, dus een mooi onderwerp om aan te pakken. We togen rond zes uur richting stad, waar de terrassen al flink gevuld waren. Het was zoeken naar een plekje en uiteindelijk kwamen we bij Pollevie terecht, een eetcafé op een leuk binnenpleintje in de binnenstad van ‘s-Hertogenbosch.

De biertjes smaakten goed, we hadden een mooi plekje bemachtigd en ook de eerste hapjes gingen er als zoete koek in. En toch was het bezoek aan Pollevie niet voor herhaling vatbaar. En dat kwam met name door de bediening. Het eten was best lekker. Ik had pasta met truffel, groene asperges en oude kaas. Het smaakte goed, maar was iets te gaar en bevatte bijzonder weinig truffel. Maar al met al: prima pasta’tje.

Twee collega’s hadden een gerecht waarbij frietjes en salade hoorde. De serveerster zei op de automatische piloot ‘eet smakelijk, frietjes en salade komen er zo aan’. Maar die kwamen dus niet. Wel kreeg een andere tafel tien minuten na ons frietjes en salade, wat ons deed vermoeden dat we nogal vergeten werden. En dus vroegen we hoe het zat aan de oververhitte, ietwat sacherijnige ober. Die zei dat het toch gratis was (!). Waarschijnlijk bedoelde hij inbegrepen bij de prijs, maar toch. Niet erg handig geformuleerd en ook bepaald geen goede reden om een tafel van friet en sla te onthouden. Vijf minuten later vroegen we het zijn vrouwelijke collega, die het ‘bullshit’ vond dat hij had gezegd dat het gratis was. En gelukkig kwam het er vervolgens snel aan.

Al met al was het erg gezellig op het warme terras met alle lieve collega’s. en ook erg leuk om oud-collega W. weer eens te spreken. Alleen viel de service van Pollevie nogal tegen. Los van bovenstaande anekdote hadden we per persoon gemiddeld twee à drie drankjes meer gedronken als ze regelmatig langs waren gekomen of de drankjes sneller hadden geserveerd. Een gemiste kans. Volgens mij stonden ze met te weinig (kundig) personeel. Terwijl een goed mannetje (of vrouwtje) meer zichzelf meteen terug betaalt in een hogere omzet. www.pollevie.nl: typisch geval van jammer.

Drie dagen achter elkaar barbecueën, dat deden we de laatste keer dat we naar Zeeland gingen. Denk niet drie dagen speklappen en hamburgers, zeker niet. Nee: zelfgemarineerde kipsaté, vispakketjes met zalm, garnalenspiesjes, worstjes (ja, toch wel), gegrilde groene asperges en paprika en gemengde salade. Ik ga watertanden bij het idee. Deze keer probeer ik niet te vergeten om speciale kruiden mee te nemen (bijv. gemengd chilipoeder en mosterd- en korianderzaad), zodat de marinades nóg bijzonderder worden.

Deze keer vermoed ik dat we donderdag en vrijdag het vuur weer opstoken. Op zaterdag onderbreken we het barbecueën voor een ongezonde dag Concert at Sea. Vorig jaar had ik me tegoed gedaan aan poffertjes, pizzapunten, friet en een broodje hotdog. Dat belooft wat! Na dit culinaire dieptepunt stort ik me vol overgave op een gezonde variant van de barbecue. Want dat is zeker mogelijk. Het wordt: groentespiesjes van paprika, asperge, ui, tomaat en courgette. Gemarineerde visspiesjes (met mosterdzaad en citroen) en kipsateetjes. Flinke salade erbij, geen kruidenboter maar olijfolie met zout en verse tijm en zelfgemaakte pittige tomatensaus. Ik kan niet wachten. Iemand nog andere gezonde barbecue-ideeën? Ik houd me aanbevolen.

Vrouwen denken twee jaar van hun leven aan eten, blijkt uit Brits onderzoek. Dat stond gisteren op nu.nl. Vrouwen besteden per dag 44 minuten aan denken over eten, mannen zijn gemiddeld 39 minuten per dag zoet met eetgedachten. Een begrijpelijke verhouding, vrouwen staan over het algemeen vaker in de keuken. Rond elf uur beginnen de eerste lunchgedachten, rond kwart voor drie krijgt het avondeten de eerste aandacht. Ook dromen Britten regelmatig over eten.

Ik vermoed dat ik het gemiddelde van 44 minuten flink omhoog haal. Eigenlijk is mijn dag een aaneenschakeling van eet- en denken-aan-eten-momenten. Zodra ik wakker word, bedenk ik wat ik wil ontbijten (ik varieer, dat schijnt gezond te zijn). Eenmaal op mijn werk kies ik uit de fruitmand mijn tussendoortjes van de dag. Die fruitjes staren me tot een uur of tien, half elf aan, waarna ik ze met smaak verorber. Rond half twaalf begin ik richting lunch te leven. Wat zal ik eens op mijn brood doen? Krijgen we vandaag een gekookt eitje of anders lekkers? Of houd ik het bij een bakje yoghurt (balansdag)? Rond half één, en als ik pech heb later, schreeuwt mijn maag om aandacht en rinkelt het verlichtende telefoontje: eten!

Na de lunch is het even stil, maar rond drie uur is het weer tijd voor een tussendoortje. Daarna kan er volop gefantaseerd worden over diner. Meestal volgt er een bezoek aan de supermarkt, dan het koken en tenslotte het opeten. Bovendien is er ’s avonds misschien nog wel ruimte voor een kleine snack. Zoveel denk ik dus op een doordeweekse dag aan eten. Dan heb ik het nog niet eens over de dagen dat ik vrij ben. Ik vind het heerlijk om naar de markt te gaan en ingrediënten bij elkaar te zoeken, enthousiasmerend om door allerlei kookboeken te bladeren en rustgevend om aan mijn eigen knip-en-plak-receptenboek te knutselen, recepten te selecteren of eruit te koken. Ik kan wegdromen bij chocoladetaartrecepten, coquilles, oesters, verschillende pasta’s, risotto’s en kip uit de oven (etc., etc.). Pfft, ik krijg al trek bij het idee. 44 minuten? Zeker het dubbele!

Een recensie over mijn eigen kookkunsten schrijven is lastig, want ik ben per definitie niet objectief. Vorige week vrijdag kreeg ik vijf vriendinnetjes op bezoek. Aan mij de eer om me culinair uit te sloven. Al eerder berichtte ik over het dilemma van voorkeuren en allergieën van mijn gasten. Geen vis, kaas of aardappel was het devies. Een lastige opgave, maar niet onmogelijk. Uiteindelijk werd het menu: Venkelsoepje met bieslook-crème fraîche, carpaccio van zwaardvis met gambasalsa (en rundercarpaccio voor de vleesliefhebber), groene aspergerisotto met kalfsoester en als uitsmijter een grand dessert.

Het verliep allemaal wonderwel. Eerst dronken we een perenscroppino (Prosecco met zelfgemaakt perensorbetijs) op het balkon, vervolgens gingen we aan tafel. Qua diner was het enige minpuntje het chocoladecakeje. Ik was zo druk met mijn crème bruléebrander bezig (die overigens net nieuw was, want de oude bleek een uur voor aanvang kapot en ik had de custard potjandorie niet voor de kat z’n … gemaakt), dat ik de cakejes in de oven vergat. Die waren dus iets te gaar en krokant. Maar het mocht de pret niet drukken, want de witte chocolademousse, de crème brulée en het aardbeienijs waren wel heerlijk.

De gerechten werden begeleid met nostalgische studententijdverhalen, discussies over werk, de aankoop van een huis en natuurlijk werd er volop geroddeld. De meeste dames zijn aan de bovenkant van de twintig en dan merk je dat je het óf over volwassen zaken hebt, of in de verleden tijd praat. We worden oud. Voldaan, volgegeten en nippend aan verschillende soorten wijn zakten we achterover. Ik kreeg allerlei kritische complimenten à la Smaken Verschillen: ‘de salsa was erg smakelijk, maar het chocoladecakeje te hard gebakken, ik geef een 9′. Maar al snel ontdekten we de oude cd’s in het cd-rek en was het uitbuiken afgelopen. En zo kwam het dat we in de woonkamer dansten op KLF’s ‘Justified en ancient’ en Spice Girls’ Wannabe (hoe deze cd’s in mijn kast terecht zijn gekomen, blijft een raadsel). Vervolgens hebben we tot diep in de nacht de stad onveilig gemaakt. Als de Spice Girls aan een comeback werk(t)en, dan kunnen wij ook nog wel doorzakken.

De grafsmaak in mijn mond vanmorgen deed me denken aan de overheerlijke schimmelschapenkaas van gisteravond. Alleen dan gecombineerd met een kegel, in plaats van met een goede port. In de trein ademde ik voorzichtig richting raam in de hoop mijn medepassagiers niet te vergassen. Het was een gezellig avondje gisteren bij Restaurant Busio in Cromvoirt. Erg gezellig ja. We hebben overheerlijk gegeten en genoten.

Nu ben ik niet helemaal objectief omdat ik op mijn werk al eens de websiteteksten en een receptenboekje maakte voor Busio. Maar dat het een goed restaurant is, dat is zeker. We dronken eerst een aperitief op het terras voor de zaak. Achter bij de tuin is in deze tijd van het jaar helaas geen zon meer. Zo nu en dan werden onze gesprekken overstemd door voorbij rijdende tractoren. Tja, je bent in Cromvoirt of niet. We aten een heerlijke amuse: een aspergesoepje en een kerrie-kalfskroketje met huisgemaakte piccalilly.

Vervolgens begonnen we binnen aan ons vijfgangendiner met wijnarrangement. Aan de vlees- en niet-uieneters werd goed gedacht en iedereen zat te genieten. Ik smulde onder meer van (gefrituurde) gamba’s met asperges, heilbot met lamsoren en saffraanrisotto, zeeduivel met asperges en kalfslende met morieljes. Gang voor gang uitstekende gerechtjes met een uitgebalanceerde smaak en een prachtige presentatie.

Normaal gesproken kies ik altijd voor een zoet nagerecht, maar omdat ik vanavond voor vriendinnetjes groots ga uitpakken met een grand dessert, besloot ik kaas te kiezen. Geen verkeerde keuze, zo bleek. Ik nam vier stukjes. Alleen had collega T een stukje schimmelschapenkaas gekozen dat gewoonweg goddelijk was en die had ik er niet tussen (eigen schuld). Gelukkig trok mijn lieve collega de stoute schoenen aan vroeg de ober om nog een heel klein stukje. Dat heb ik geweten. Ik kreeg nog een enorme plak kaas op mijn bordje. Goddelijk! Alleen zit je de dag erna met een stinkadem. Ach, een kleine prijs om te betalen voor zo’n heerlijk avondje. www.restaurant-busio.nl

Als vriendin van een kok en bovendien zelf een enthousiaste amateur-chef, ben ik vaak de l*l op feestjes. Met kerst kook ik onder leiding van Mathijs de sterren van de hemel en de blaren op mijn handen. Hij is dan de baas, ik zijn knechtje. Tijdens verjaardagsfeestjes en dineetjes sloof ik me urenlang uit in onze kleine keuken en als collega’s hulp nodig hebben met de hapjes voor een borrel, help ik graag een handje mee. Begrijp me goed, ik vind het erg leuk om te doen. Alleen moet je me op het laatste moment, vlak voordat iedereen aan tafel gaat, even niet storen.

Over twee weken mag ik weer. Dan komen er een aantal vriendinnetjes bij me eten. Ik ben nu alvast aan het kijken wat ik zou kunnen maken. Want er zijn flink wat randvoorwaarden: een persoon eet geen aardappel, een geen vis, en eentje liever geen kaas. Lastig, vooral omdat het zulke verschillende voorwaarden zijn. Bovendien heb ik de dag ervoor een etentje van mijn werk, dus qua voorbereiden wordt het ook ingewikkeld. En dus is het wikken en wegen. Wel vis en iets anders maken voor de vleeseter? Hoeveel gangen zal ik doen? Het mag niet te zwaar worden natuurlijk, we blijven dames. Zal ik anders allemaal kleine hapjes doen? Hoeveel drank moet ik in huis halen (lees: veel). Ik struin de websites van Iens, AH en Delicious af, blader door mijn receptenboeken en schrijf ik allerlei opties op. Schrijven is schrappen, maar een menu bedenken ook.

Ik moet zeggen, het gaat voortvarend. Aperitief, amuse, voor- en nagerecht staan genoteerd. Nu alleen het hoofdgerecht nog. Iemand suggesties?

Het is weer zover. De lente is begonnen, de zomer is in aantocht en: ik ben op dieet. ‘Hoezo?’, klinkt het dan meteen. Omdat ik er van de winter toch weer een kilo of drie bijgesnoept hebt. En die kan ik prima verbergen onder een dikke trui, maar hempjes, jurkjes en bikini zijn minder coulant wat betreft het verbergen van vetjes. En dus eet ik weer volop yoghurt, fruit en groente.

De slagingskans van deze actie valt of staat met de zogenaamde knop. Is die om of niet? Zoniet dan is het moeilijk om weerstand te bieden tegen lekkernijen, traktaties of een extra boterham of wijntje. Lukt het wel? Dan klinkt er een resoluut ‘nee’ uit mijn mond en ga ik vastberaden aan de slag in de sportschool. Gelukkig is het tweede aan de hand. Ik had in januari al even het goede voornemen om wat gezonder te gaan leven, maar toen mislukte het jammerlijk. Nu gaat het prima en kan ik trots vermelden dat de eerste anderhalve kilo al verdwenen zijn.

Het grote nadeel van het hele verhaal is dat ik momenteel niet zo gezellig ben. Het is een flauw cliché om te zeggen dat dikke mensen gezellig zijn. Of dat je alcohol moet drinken om het leuk te hebben. Maar feit is dat lijnen ongezellig maakt. Je kunt niet meedoen aan een verjaardagstraktatie, drinkt op het terras groene thee in plaats van rosé, moet het bakje met chocolate chip cookies in de keuken negeren en kiest selectief gerechten van de kaart in restaurants. En in plaats van gezellig mee te eten en niet te zeuren, heb ik de behoefte om over eten te praten. Ik weet nu al wat ik morgenavond eet (broccoli, pangafilet en gekookte aardappeltjes). Maar ik begrijp dat deze informatie niet voor iedereen even interessant is.

Maarja, nog even volhouden en dan ben ik weer opperleuk. Ik eet (met mate, anders kan ik weer opnieuw beginnen) dan weer wat de pot schaft, drink een glaasje mee én zit ook nog eens strak in mijn vel. Een prachtig vooruitzicht waar ik nu al watertandend naar uitkijk.

Er zijn veel acceptabele eetcafe’s. Niet uitmuntend, maar prima voor de prijscategorie. Afgelopen donderdag ging ik met een aantal collega’s tapas eten bij Danza in ‘s-Hertogenbosch. En hoewel het een erg gezellige avond was, wat ik toeschrijf aan het gezelschap, kan ik de tapastent zelf helaas maar een krappe voldoende geven. Zo’n voldoende van hehe, dit tentamen hoeft in ieder geval niet opnieuw. Kortom: niet voor herhaling vatbaar.

Was het dan zo ontzettend slecht? Nee, zeker niet. De bediening was zo nu en dan goed en leuk, op andere momenten niet aanwezig of kwijt. Drankjes werden vergeten, we moesten lang wachten. En ja, het zat vol, maar het was nou ook weer niet superdruk. De sfeer was gezellig. Alleen jammer dat de twee deuren van het voorportaal lastig dichtgingen waardoor wij het grootste gedeelte van de tijd op de tocht zaten. Hoeveel kost zo’n dranger nou? Denk ik dan.

De tapas zelf waren ok. Sommige hapjes waren erg lekker, zoals de gehaktballetjes in tomatensaus. Bij andere had ik het gevoel dat ze rechtstreeks van de Sligro kwamen, zoals de gemarineerde kip. De olijven waren zo scherp en zo vol van knoflooksmaak dat ik vermoed dat ik de halve trein heb vergast. En de creme catalana was smaakvol, al kwam de ‘vla’ waarschijnlijk uit een pakje en was van een krokant suikerlaagje absoluut geen sprake. Erg jammer.

De avond was erg gezellig. De sfeer in Danza is gemoedelijk, door de meerdere gangen met hapjes kun je uitgebreid tafelen. Maar dat is inherent aan tapas-eten en dus niet een specifiek pluspunt van Danza zelf. We eindigden de avond met een dompertje. De rekening klopte op een paar punten niet en kwam dus duurder uit. Daar heeft collega G. iets van gezegd. De echte afsluiter was het verhaal van hoe collega G haar man ontmoette. Een verhaal met een hoog vermaakgehalte, veel humor en mooie details. Daar kan Danza nog en puntje aan zuigen.

Mijn moeder kent me goed. Natuurlijk denk je, het is je moeder, maar toch wilde ik het even gezegd hebben. Dat ze me zo goed kent, bleek afgelopen woensdag weer eens toen we aanschoven in het gezellige restaurantje Mas in Utrecht. Na een wandeling van een minuut of twintig langs idyllische Utrechtse straatjes, grachten en prachtige ouderwetse panden, vonden we Mas. Mama had er eerder gegeten met een tante die het weer ontdekte na een concert in de vlakbij gelegen tijdelijke concertgebouwlocatie.

Zoals de meeste mensen wel weten: ik houd van lekker eten (en van nog wel meer dingen, maar die zijn nu even niet aan de orde). Een restaurant moet goed zijn, gezellig, het eten smakelijk, origineel en niet te veel, de wijn heerlijk en bijpassend en de bediening leuk en verzorgend. Als ik het gevoel heb dat ik nergens op hoef te letten en dat ik in de watten word gelegd, dan is het goed. Ik ben geen gemakkelijke, kritiekloze tafelgenoot. Lastig dus om een restaurant te kiezen dat aan mijn hoge eisen voldoet.

Maar zoals gezegd, mijn moeder kent me goed. Na het etentje met haar zus in Mas, wist ze ‘dit is iets voor Melinde’. En zo geschiedde. Mas is een sfeervol, klein restaurant met een bovenverdieping die ’s woensdags niet open was. Ze hebben hun concept tot in de puntjes doorgevoerd, iets wat ik als medewerker van een communicatie- en marketingbureau erg kan waarderen. Vier originele kleuren, ieder seizoen een kleur en dan niet de meest voor de hand liggende. In de winter kiezen ze voor geel, want dat vrolijkt de boel zo lekker op. De kleuren zie je terug in de bloemen, kaarsen, een gordijn, de rekening, de betegeling in het toilet (!) en in de menukaart.

Of beter gezegd: menukaartjes. Je krijgt een houten doosje met daarin per gerecht een kaartje in memorieformaat. Zo selecteer je gemakkelijk wat afvalt en wat niet. En ik kan je verzekeren; er is keuze te over. De kaart wisselt elk seizoen en wordt aangevuld met extra gerechten. Mama at: gemarineerde rauwe tonijn met op de huid gebakken meerval, dungesneden coquilles met iets wat ik vergeten ben en als toetje een tarte tartin flan met vanillesaus. Ik koos voor de krokant gebakken zeeduivel met langoustine en venkelappel, kalfswang met gebrande mosterd en zoetzure rode kool en als dessert en gewoonweg goddelijk warm chocoladetaartje van witte en pure chocola met vanille-ijs. Ik had weer een ouderwets chocolademomentje. De amuse was een knolselderijsoepje met een mousse van ecrivisstaartjes.

Doezelig van de wijn, voldaan van het overheerlijke eten en rozig van alle goede gesprekken, liepen we door de frisse buitenlucht weer richting station. Zeker voor herhaling vatbaar! www.masrestaurant.nl.