Het was een bijzonder gezelschap gisteravond. Bij baas Jaap van Polly thuis genoten we van een overheerlijke kerstmaaltijd, gekokkereld door Rutger en Mathijs. Aanwezig waren de fulltimers en
hun aanhang, de oude baas, de vaste klusjesman en ondergetekende.
Kosten nog moeite waren gespaard. De drank vloeide rijkelijk, de gesprekken gingen onder meer over vakanties, oude Pollylegendes en -anekdotes, Rutger’s toekomst in Wales en huizen kopen. Champagne vooraf, bij iedere gang een goed glas wijn, dessertwijn, port bij de enorme kaasplank en cognac en whiskey bij de koffie. Het vijf-gangen-menu: ‘spinazierolletjes met rauwe zalmtartaar en appelstroop met geroosterde sesamzaadjes’, ‘coquilles met zeekraal’, ‘kalfsoester met truffelpuree en dragonsaus’, ‘merengue met witte chocolademousse en Bailyes’ en een kaasplankje.
Normaal gesproken eet Mathijs mij er met gemak uit. Als hij zijn best doet om rustig te eten, doet hij er half zo lang over als ik. Mijn vader is trots, want die kan zich ook wel voor een wedstrijdje inschrijven. Eindelijk een gelijkgestemde aan tafel… Maar gisteravond heb ik een nieuw record gevestigd. Vanzelfsprekend gebeurde het bij het nagerecht, je bent zoetekauw of niet. De merengue was zacht en zoet en krokant aan de buitenkant. De chocolademousse was perfect van structuur, met kleine snippers witte chocola en een goed accent Baileys. De strepen chocoladesaus maakten het helemaal af. Vol enthousiasme lepelde ik het dessert naar binnen, me niets aantrekkend van mijn omgeving of de gesprekken. Het was ik en mijn toetje. Toen ik opkeek van mijn leeggeschraapte bord, keek ik recht in de lachende ogen van Mathijs en Jaap. Iedereen had nog flink wat liggen. En blijkbaar had Mathijs me iets gevraagd. Dat was me even helemaal ontgaan. Je moet me ook niet storen als ik even een chocolademomentje heb…