Een huis kopen is spannend. Gesprekken met de hypotheekadviseur, bezichtigingen, berekeningen en het inwinnen van allerhande informatie bij familie, vrienden en vreemden (in de douche bij Health City bijvoorbeeld). Je bent er stiekem constant mee bezig. Soms heel bewust en op andere momenten is het voortdurend aanwezig in je achterhoofd.
Vanmorgen hebben we een tweede bezichtiging gedaan van een huis waar we zelf enthousiast over zijn. Heel enthousiast. De ouders van Mathijs gingen mee voor een frisse, kritische blik en samen togen we naar de betreffende locatie. Toen ik een week eerder belde om een afspraak voor een eerste bezichtiging te maken, kon ik eigenlijk pas vanmiddag terecht. Dat vond ik te laat. En na wat schuiven, passen en meten, bekeken we het huis dus al vorige week vrijdag. Een afspraak voor een tweede bezichtiging was ook niet gemakkelijk. Helemaal niet omdat ik overdag in Den Bosch werk, Mathijs horecatijden heeft en bovendien een opleiding volgt. En dus stonden we pas vanmorgen weer voor de deur. Volgens veel adviserende familieleden geen probleem, het is immers een kopersmarkt en je moet geduld uitoefenen. En het huis staat pas drie weken te koop.
Maar wat bleek toen wij de prachtige woning betraden: er was een bod gedaan door een andere partij. Weggekaapt de middag voor onze tweede bezichtiging. Mijn voorgevoel klopte dus helaas. De verkopende en de geïnteresseerde partij zijn in onderhandeling en wij moeten afwachten. Pas wanneer ze er niet uitkomen, mogen wij een bod doen. En of we dan nog iets van de prijs afkrijgen, is maar de vraag. Mijn gevoel zegt bovendien dat deze partijen er wel uitkomen en het huis dus aan onze neus voorbijgaat. Een hele teleurstelling. Ik laat het even zakken en ga dan weer met frisse moed verder. Blijkbaar had het niet zo moeten zijn en wacht dé woning nog ergens op ons. Laten we het hopen.